ตอนที่ 11
ตอนที่ 11 อยู่กับใครเหรอ
4 พฤศจิกายน 2569
“ได้สิแล้วเจอกัน เอาไว้พาน้องยี่หวา มาทานข้าวด้วยกันด้วยนะ ระลึกความหลังกันหน่อย นะครับน้องยี่หวา”
“เอ่อ คือว่า…ฉัน”
“ได้สิ หวาไม่ติดอะไรอยู่แล้ว ฉันไปที่ไหน ยี่หวาก็ไปที่นั่นแหละ ไปก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่ กลับบ้านกันนะหวา”
เขาโอบไหล่เธอเดินออกมาทันที โดยไม่ได้สนใจมีนา ที่ยื่นมือถือค้างเอาไว้ นี่เขาปฏิเสธเธออีกครั้งหนึ่งแล้ว เจย์ที่มาด้วยได้แต่ส่ายหัว กับพฤติกรรมของเพื่อนสนิทสาวคนนี้ ซึ่งไม่เปลี่ยนไปเลย
“ก็แค่เบอร์โทร จะหวงอะไรนักหนา”
“ที่จริงไอ้ติณณ์มันไม่ได้หวงเบอร์หรอก แต่เพราะคำถามที่เธอไม่ควรพูดเมื่อกี้ต่างหาก ทำให้มันไม่อยากคุย”
“หมอเจย์!”
“ฉันพูดจริง ๆ นะมีนา ถ้าเธอเจอไอ้ติณณ์ แล้วยังคุยกับมันแบบนี้อยู่ ต่อให้ชอบแทบตาย มันก็ไม่หันมามองเธอหรอก ไม่เห็นเหรอว่ามันมากับใคร”
“ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ชอบฉัน”
“ก็น่าจะพอได้แล้วไหม ผู้ชายดี ๆ มีอีกตั้งเยอะ.... อย่ามามองฉันแบบนั้น ฉันไม่มีรสนิยมกินเพื่อน”
“ฉันก็ไม่มีย่ะ รีบเข้าไปได้แล้ว”
“ไปสิ”
มีนาเดินนำหน้าหมอเจย์เข้าไปในร้าน หมอเจย์ได้แต่ส่ายหัวกับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิทในกลุ่ม
“ผ่านไปกี่ปีนิสัยก็ไม่เปลี่ยน แบบนี้น่ะเหรอไอ้ติณณ์มันจะมอง ไม่รู้ตัวเลยจริง ๆ”
หมอติณณ์พายี่หวามาที่รถ เขาเปิดประตูให้เธอเข้าไป รถของเขาเปลี่ยนเป็นรถยุโรปสุดหรู สมฐานะศัลยแพทย์แล้ว ตอนเรียนเขาขับรถญี่ปุ่น ซึ่งในตอนนั้นก็ถือว่าหรูมาก สำหรับนักศึกษา เขาเป็นคนที่เพอร์เฟคสำหรับสาว ๆ อยู่แล้ว
“ขอบคุณค่ะ”
“คาดเข็มขัดด้วยสิ”
เขาโน้มตัวมาช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัย กลิ่นน้ำหอมของเธอโชยมาแตะจมูกของเขา ยิ่งทำให้หมอติณณ์อยากทำมากกว่านี้ แต่เขาจะรีบร้อนไม่ได้ เพราะตอนนี้ยี่หวา ไม่เหมือนกับแฟนสาวของเขา เมื่อห้าปีก่อนแล้ว
“ให้พี่ไปส่งที่ไหนดี”
เธอบอกคอนโดและถนนกับเขา ไม่นานหมอติณณ์ก็ขับรถไปตามเส้นทางที่เธอบอก คอนโดนนี้อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่
“อยู่กับใครเหรอ หรือว่าอยู่คนเดียว”
"ถามทำไมเหรอคะ"
“แค่อยากรู้น่ะ ปกติหวาชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบมีรูมเมท ก็เลยเช่าห้องอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องมาโกหกอีกนะว่าอยู่กับแฟน เพราะวันนี้โป๊ะแตกไปแล้ว”