ตอนที่ 5426 สำนักเหยาหวาง

“อ๊าก—!” เสียงคำรามดังออกมาจากลำคอของเฉินผิง เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง หันหน้าเข้าหาเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ล้มตายและก้มลงโค้งคำนับอย่างเจ็บปวด “พี่น้องทั้งหลาย” เขาพูดอย่างหนักแน่น “วางใจเถิด ผมจะล้างแค้นให้เอง ผมสาบานว่าจะขับไล่มารทุกตัวไปจากชั้นหก”

ราชาจินสะดุ้งตื่นจากแรงสะเทือนในอกของเฉินผิง เปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้นพลางกระซิบ “เฉินผิง...เกิดอะไรขึ้น?” คำพูดของเขาล่องลอย บางเบาไร้น้ำหนัก

เฉินผิงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่เปื้อนขนตา และพยายามฝืนพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบลง “ไม่มีอะไร” เขาฝืนยิ้มเล็กน้อย “เราถึงหุบเขาสายหมอกแล้ว อีกเดี๋ยวคนของสำนักเหยาหวางจะช่วยรักษาท่าน” เขาประคองราชาจินแล้วเข้าไปในหุบเขา

ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ ราชาจินยกมือข้างหนึ่งขึ้น วาดเส้นสัญลักษณ์เขาวงกตในอากาศพร้อมท่องคาถาอย่างแผ่วเบา กำแพงกระจกใสปรากฏขึ้น มองไม่เห็นจนกระทั่งแสงเลือนรางส่องกระทบขอบ เฉินผิงพาเขาผ่านเข้าไป ทางเข้าปิดลงและมองไม่เห็นภาพการสังหารหมู่อีก ปิดกั้นความโศกเศร้าและความแค้นจากภายนอก

ทันใดนั้นโลกก็เปลี่ยนไป เสียงนกร้อง กลิ่นหอมหวานของดอกไม้และกลิ่นสมุนไพรอุ่นๆ โชยเข้าปกคลุม ราวกับเปลี่ยนจากกลางวันแป็นกลางคืน ฝันร้ายถูกแทนที่ด้วยสวนสะท้อนแสงแดด