ตอนที่ 5216 ทิ้งข้าไว้แล้วหนีไป

“เฉินผิง ทิ้งข้าแล้วหนีไป!” หูหม่าซือแกะมือของเฉินผิงออก เสียงเจือด้วยความรู้สึกผิด “ข้าเป็นตัวถ่วง เราทั้งคู่จะตายถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป!”

“เงียบซะแล้วหายใจเข้าลึกๆ” เฉินผิงตวาด ก้าวเดินอย่างมั่นคงผ่านพงไม้ที่กระจุกแน่นและปัดแส้อีกครั้ง “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน เพราะงั้นเราจะไปด้วยกัน เอาเวลาไปตั้งสมาธิดีกว่าพูดอำลา”

ขณะที่พูดอยู่นั้น เงาดำสองเงาก็พุ่งทะยานผ่านยอดไม้ บีบให้เขาต้องระวัง ทางด้านซ้ายคือมีดกระดูกส่งกลิ่นเน่าเหม็นฟันผ่านการป้องกันของเฉินผิง ศัตรูทางด้านขวาท่องคาถาลึกลับ พื้นป่าแหวกออกเมื่อเถาวัลย์สีดำพุ่งเข้าหาข้อเท้าของเฉินผิงและหูหม่าซือราวกับโซ่ตรวน ด้านหน้าถูกขัดขวาง ถูกตามล่าจากข้างหลัง หัวใจของเขาเต้นระรัว

ดวงตาของเฉินผิงเป็นประกาย เขาปลดปล่อยพลังวิญญาณทั้งหมดออกมา กระบี่พิฆาตมังกรดังกังวานและทรงพลัง คลื่นปราณดาบสีทองแผ่กระจาย ทำลายเถาวัลย์และมีดกระดูกให้แตกเป็นเสี่ยงๆ “ตอนนี้ล่ะ!” เขาตะโกน ใช้จังหวะนั้นเค้นพลังจากกล้ามเนื้อทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และร่อนลงบนยอดต้นไม้โบราณต้นใหญ่ พยุงหูหม่าซือไว้แน่น โลกใต้เท้าของพวกเขาถูกกลืนหายไปในความมืด

ร่างทั้งสามในชุดคลุมดำร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้เสียง พวกเขาร่อนลงบนกิ่งไม้รอบๆ เท้าของพวกเขาเหยียบกิ่งรอบๆ ต้นไม้โบราณที่เฉินผิงและหูหม่าซือซ่อนตัวอยู่

“เฉินผิง” คนหัวหน้าพูด แสงสีแดงใต้ผ้าคลุมหัวกระพริบ “หนีไปก็เปล่าประโยชน์ ยอมไปพบองค์หญิงมารเสียดีๆ แล้วเจ้าจะได้เป็นอิสระอีกครั้ง”