ตอนที่ 87 คนหลอกลวง

ยิ่งเห็นสวี่ปั้นซย่าไม่พูดอะไร สวี่เจี้ยนกงก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น “ปั้นซย่า แกพูดอะไรหน่อยสิ!”

“ฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ทำเพื่อแกตั้งเท่าไหร่ แต่แกกลับตอบแทนฉันแบบนี้งั้นหรอ?”

สวี่ปั้นซย่ากัดฟัน ต้องยอมรับหรอเนี่ย

ในตอนนั้นหลินมั่วก็เดินออกมาจากทางด้านหลัง

“สวี่ปั้นซย่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว!”

ทุกคนในที่นั้นต่างมองหน้ากัน สวี่หย่งฉิ้งสีหน้าเย้ยหยัน “โอ้ นี่มันลูกเขยของตระกูลเรานี่ ทำไม ตอนนี้เป็นคนบ้านเดียวกับสวี่ปั้นซย่าแล้วหรอ?”

สวี่เจี้ยนกงทั้งโกรธทั้งอับอาย “ใครปล่อยให้ไอสารนี่มันขึ้นมา! รปภ!รปภอยู่ไหน? มาเอาตัวไอนี่ออกไป!”

ฟังฮุ่ยพูดต่อว่าเขา “หลินมั่ว แกหมายความว่ายังไง? แกอยากให้พ่อแกตายหรือยังไง?”

“ปั้นซย่ายอมรับผิดแล้วพ่อของเธอก็ไม่ต้องติดคุก คุณสบายใจได้ยังไงกัน?”

หลินมั่วเริ่มหงุดหงิด “คุณแต่ว่าตัวเองจะติดหรือไม่ติดคุก แล้วคุณเคยนึกถึงผลที่ปั้นซย่าจะเจอหลังจากนี้บ้างไหม?”

“เถ้าแก่โจวเป็นพวกหลอกลวง บริษัทโดนโกงเงินไป300ล้าน ถ้าปั้นซย่ายอมรับผิดคุณคิดว่าเธอจะต้องติดคุกกี่ปี?”

ฟังฮุ่ยโกรธมาก “ฉันจะพูดอีกรอบ เถ้าแก่โจวไม่ใช่คนหลอกลวง ตราบใดที่ปัญหาถูกแก้ไขบริษัทก็จะมีเงินและร่ำรวยขึ้นแน่นอน!”

หลินมั่วส่ายหัว “นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ยังนอนฝันกลางวันอยู่อีก?”

“เถ้าแก่โจวไม่ใช่นักต้มตุ๋น?”

“คุณรู้ไหม ตอนนี้เถ้าแก่โจวมันหนีไปแล้ว!”

“หนี...หนีไปแล้ว?” ฟังฮุ่ยรู้สึกสับสนไปหมด “แกพูดเรื่องบ้าอะไร? เถ้าแก่โจวจะหนีอะไรกัน?”

หลินมั่ว “เมื่อกี้ผมเพิ่งจะไปที่บ้านของเถ้าแก่โจวมา ที่นั่นไม่มีคนอยู่แล้ว” สวี่เจี้ยนกงโมโห “ไรสาระ! นั่นเป็นเพราะเถ้าแก่โจวต้องไปจัดการเรื่องอื่นนะสิ จะหนีไปได้ยังไง!”

“หลินมั่ว ถ้าแกยังขืนพูดจาดูถูกเถ้าแก่โจวอีกละก็ ฉันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด!”