ตอนที่ 3678
ตอนที่ 3678 เชลย
20 กันยายน 2569
เมื่อแสงสีขาวสว่างจ้าสลายไป
กุนซือซือหม่าพยายามจะขยับตัว
แต่สัมผัสเย็นเฉียบก็มาสัมผัสที่หน้าผากของเขา
เวลานี้เปลือกตาด้านขวากระตุกไม่หยุด กุนซือซือหม่ารู้ตัวทันทีว่า
ตัวเองถูกจับเป็นเชลยเเล้ว
เพื่อแสดงความจริงใจ เขาจึงล้มลงกับพื้นทันที
แม้เเต่ปืนในมือก็ถูกโยนทิ้งไปไกล
เมื่อแสงสว่างกลับมา กุนซือซือหม่าก็หันกลับมามองอีกครั้ง
ทันใดนั้นเขาก็เห็นฉินเหมินที่สวมชุดอุปกรณ์ครบมือยืนอยู่ตรงหน้าบุ๊ค
ส่วนบุ๊คเวลานี้ถูกมัดด้วยเชือกแน่นหนาเเล้ว
“หัวหน้าฉินเหมิน ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรอยากได้ตำแหน่งของคุณ”
“ผมยินดีมอบทุกอย่างของผมให้คุณ ขอแค่คุณไว้ชีวิตผมก็พอ”
ทั้งกุนซือซือหม่ากับบุ๊คต่างก็คาดไม่ถึง
ว่าตัวเองจะเเพ้ได้เร็วขนาดนี้
ฉินเหมินถอดหน้ากากป้องกันแก็สออก มองบุ๊คด้วยสายตาเย็นชา
“บุค นายกับฉันอยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปีแล้ว นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงให้นายเป็นแค่รองผู้ช่วย”
“เพราะนายไม่มีหลักการ พอนายเห็นอะไรที่น่าสนใจก็อยากจะทำ”
“นายไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่ทำมันขัดต่อหลักการของตัวเองหรือเปล่า”
ฉินเหมินนั่งยองๆลงตรงหน้าบุ๊ค น้ำเสียงเย็นชาเป็นอย่างมาก
“ความจริงถ้านายอยากได้ตำแหน่งนี้ สามารถบอกฉันตรงๆ”
“ฉันมีโอกาสจะยอมให้นายถึงเเปดสิบเปอร์เซ็นต์ เพราะก่อนนั้นนายกับฉันเป็นพี่น้องกัน”
“นายบอกฉัน เพราะอะไร”
ฉินเหมินกระชากคอเสื้อของบุ๊คด้วยความโกรธเเค้น เเล้วตะโกนถาม
“นายบอกฉันมาสิว่าเพราะอะไร”
“ตอนแรกถ้าแม่ของเย่ว์เอ๋อร์ไม่ให้ฉันช่วยนายไว้ นายก็คงเป็นศพไปนานเเล้ว”
“แม้กระทั่งเเม่ของเย่ว์เอ๋อร์ยังปฏิบัติต่อนายเหมือนน้องชายเเท้ๆ ไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับนายเลยสักนิด”
“ต่อให้นายไม่เห็นแก่ฉัน ก็ควรเห็นแก่แม่ของเย่ว์เอ๋อร์สิ!”
“ตอนที่เธอป่วยหนัก นายลืมคำพูดที่เธอพูดกับนายเเล้วเหรอ”