"ชิชะ ลั่วชิงเหยียนเจ้าใจร้ายจริงๆ ข้าไม่รู้เลยว่า เจ้ากับองค์หญิงหยุนชางมาถึงจุดที่ไม่ใช่เจ้าไม่ขอแต่งเลยรึ โถสวรรค์ คำพูดเช่นนี้ก็ออกจากปากของเจ้าได้ ข้าควรที่จะต้องไปดูสักหน่อย ว่าหิมะที่ตกลงมาในเมื่อคืนนี้เป็นสีแดงหรือเปล่า" แววตาที่เกินจริงของหวังจิ้นฮวนดึงดูดสายตาเหล่าหญิงสาวเล็กน้อย ชายหนุ่มผู้นี้งามเหลือเกิน
หยุนชางเบ้ปากอย่างครุ่นคิด "ข้าก็ไม่รู้มาก่อนว่า ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เสด็จอา รักข้ามากมายเช่นนี้... เสด็จอา หากท่านพูดเช่นนี้ ท่านก็ไม่กลัวว่าคุณชายหวังจะงอนท่านหรือเพคะ บทละครนี้คือ สมจริงมากเพคะ" พูดจบ ก็ไม่เปิดโอกาสให้จิ้งอ๋องได้โต้เถียง ยิ้มแล้วหันหลังเรียกเหล่าหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังนาง "คุณหนูทั้งหลาย เราไปเดินเล่นที่สวนด้านหน้ากันเถอะ" หลังจากพูด นางก็เดินนำเหล่าหญิงสาว เดินเลี่ยงผ่านจิ้งอ๋องและหวังจิ้นฮวน และออกไปที่ประตู
แต่ว่าตอนที่เดินผ่านหวังจิ้นฮวน นางก็แอบยื่นมือออกมา และดีดเข็มใส่ด้านหน้าของหวังจิ้นฮวนหวังจิ้นฮวนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร้องด้วยความเจ็บปวด และกระโจนใส่จิ้งอ๋อง "ลั่วชิงเหยียน เจ้าลอบทำร้ายข้า?"
เมื่อทุกคนได้ยินเสียงและหันไปมอง ก็เห็นหวังจิ้นฮวนกอดจิ้งอ๋องอยู่ เม้มปากและมองไปที่จิ้งอ๋องด้วยน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของเขา มันเป็นฉากที่ลำบากใจที่จะพูดจริงๆ! หญิงสาวที่อยู่ตรงนั้นล้วนเป็นหญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานจากตระกูลชั้นสูง ได้เห็นฉากดังกล่าว ต่างก็หน้าแดง และรีบตามหยุนชางออกจากสวนอย่างรวดเร็ว
ในสวนเหลือเพียงจิ้งอ๋องและหวังจิ้นฮวน หวังจิ้นฮวนดูสับสน เขากำลังคิดว่าจะทำผลงานได้ดีต่อหน้าสาวๆเหล่านั้น แต่ใครจะรู้จู่ๆเขารู้สึกปวดเท้าอย่างกะทันหัน เขารู้สึกว่า เขาจะเสียหน้าคนเดียวไม่ได้ จึงจงใจลากจิ้งอ๋องมาเกี่ยว แต่ตอนนี้ มันมีบางอย่างผิดปกติ
จิ้งอ๋องมองไปที่แสงสีเงินบนพื้น เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือออกไปอย่างเงียบๆ และทำลายเข็มเงินไม่ให้เหลือร่องรอย
"เจ้าไม่ใช่บอกว่าจะไปอวยพรวันเกิดให้พระชายาซุ่นชิ่นหรอกรึ ยังชักช้าอยู่ทำไม ทำไมยังไม่รีบเข้าไปล่ะ" จิ้งอ๋องพูดอย่างเย็นชา
หวังจิ้นฮวนขดปาก ยืนขึ้น และเดินเข้าไปในห้อง ยังไม่ทันจะเดินเข้าไป ก็ได้ยินเขาตะโกนเสียงดังว่า "พระชายา กระหม่อมมาเยี่ยมท่านแล้ว! คิดถึงกระหม่อมไหมขอรับ
…"
หยุนชางก้มศีรษะลง ในหัวกำลังคิดอยู่ว่า ควรตรวจสอบหวังจิ้นฮวนอย่างละเอียดดู แม้ว่าคนๆนี้ดูเหมือนจะไม่น่าเชื่อถือ แต่เขาในฐานะลูกชายของเจ้ากรมกลาโหม แต่มักจะอยู่กับจิ้งอ๋องตลอดเวลา มันยากมากที่จะไม่ทำให้คนไม่รู้สึกสงสัยในตัวเขา
"อ่า มันเป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ องค์หญิงก็อย่าได้ทรงเศร้าพระทัยไปเลยนะเพคะ…" จู่ๆ จิ่งเหวินซีก็พูดขึ้น แต่คำพูดที่ดูเหมือนกำลังปลอบโยนนั้น กลับทำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกว่ามีความยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นอยู่ในน้ำเสียงเล็กน้อย
หยุนชางถอนหายใจอย่างเงียบๆ "ไม่เป็นไร จริงๆแล้วชางเอ๋อร์รู้เรื่องนี้มานานแล้ว เสด็จอาขอให้เสด็จพ่อประทานงานอภิเษกสมรส เพียงเพราะเขากลัวว่าเรื่องของเขากับคุณชายหวังจะถูกแพร่งพราย ข่าวลือจะทำร้ายคุณชายหวัง และชางเอ๋อร์สุขภาพไม่แข็งแรงมาตลอด และไม่ชอบออกไปไหน ย่อมเป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุด เพียงแต่ว่าคำเหล่านี้และสิ่งที่พวกเจ้าเห็นในเมื่อครู่นี้ ชางเอ๋อร์หวังว่าจะลืมไปเสียแต่ตอนนี้ เสด็จอามีนิสัยไม่ดีนัก และท่านปกป้องคุณชายหวังเป็นพิเศษ ถ้าท่านทราบเรื่องนี้ เกรงว่าชางเอ๋อร์ก็จะไม่สามารถปกป้องพวกเจ้าได้"
ทุกคนตอบรับซ้ำๆ แต่หญิงคนก่อนที่โต้ตอบจิ่งเหวินซีหันมา มองที่หยุนชางด้วยสายตาที่กำลังค้นหาอะไรบางอย่าง