"สนมจิ่นนั้นเกรงใจเกินไปแล้ว ในเมื่อฝ่าบาทได้มอบให้แก่สนมจิ่น ข้าจะแย่งของของเจ้าได้อย่างไร" ฮองเฮาไม่ยิ้ม แต่ทรงเสด็จตรงและเลยสนมจิ่นไป แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องโถงด้านนอก
สนมจิ่นยิ้ม "หม่อมฉันไม่มีของมีค่าอื่นๆ หรือว่าพี่หญิงจะรังเกียจเพคะ?"
ฮองเฮาได้ยินคำพูดนี้ มุมพระโอษฐ์ของนางก็ยกขึ้นเล็กน้อย "ในเมื่อสนมจิ่นพูดเช่นนี้แล้ว หากว่าข้าไม่รับมันไว้ ฝ่าบาทจะไม่กล่าวโทษว่าข้ารังแกเจ้าหรอกหรือ?" ฮองเฮายื่นพระหัตถ์ออกไป รับหยกอุ่นมา เมื่อสัมผัสกลับรู้สึกถึงความชุ่มชื่น ฮองเฮาก็ขมวดพระขนงเล็กน้อย หลังจากรับมา ก็ยื่นให้กับซิ่วซิน
สนมจิ่นเห็นแล้วยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ หันไปคุยกับฮองเฮาด้วยเสียงที่แผ่วเบา "พี่หญิง หม่อมฉันเพิ่งเห็นองค์หญิงหัวจิ้งจากไปอย่างเร่งรีบ เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ?"
ฮองเฮาแอบกำพระหัตถ์ไว้แน่นใต้แขนเสื้อ "ราชบุตรเขยถูกศัตรูล้อมอยู่ที่ชายแดน หัวจิ้งกังวลจึงมาขออนุญาตข้าให้นางพาคนไปช่วยราชบุตรเขยที่ชายแดน ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง จึงต่อว่าไป แต่ทว่า ดูเหมือนนางจะตัดสินใจอย่างแน่วแน่ไปแล้ว นางจะไปชายแดนให้ได้ ข้ายังไม่อนุญาต แต่นางก็จากไปอย่างรวดเร็ว"
สนมจิ่นขมวดพระขนง ตรัสด้วยความกังวลเล็กน้อย "หม่อมฉันได้ยินมาว่าราชบุตรเขยอยู่ชายแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พักนี้แคว้นเย้หลางมีความเคลื่อนไหว ฝ่าบาทก็ทรงเป็นห่วงมากเช่นกัน ชายชาวเย้หลางนั้นกล้าหาญและดุร้ายดุจหมาป่าทุกคน องค์หญิงที่เป็นผู้หญิงเปราะบาง ไปชายแดนตามใจชอบได้อย่างไร ถ้ามีอะไรผิดพลาด ฝ่าบาทและพี่หญิงจะต้องเสียพระทัยมากอย่างแน่นอน พี่หญิงควรเกลี้ยกล่อมองค์หญิงให้มากกว่านี้นะเพคะ ฝ่าบาทตรัสว่าให้จิ้งอ๋องไปที่ชายแดนเพื่อต่อสู้กับแคว้นเย้หลางที่เข้ามาในวัง ตอนนี้กำลังเตรียมการอยู่ จิ้งอ๋องยังไปไม่ถึง ชายแดนนั้นอันตรายอย่างยิ่งนะเพคะ..."
ฮองเฮาอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วตรัสว่า "ทั้งหมดนี้ฝ่าบาทตรัสกับเจ้าหรือ?"
สนมจิ่นพยักหน้า "เพคะ ช่วงก่อนฝ่าบาทเคยตรัสว่า ครั้งนี้แคว้นเย้หลางยกกองทัพทหารมาสองแสนนาย กำลังเข้าใกล้ชายแดนทีละก้าว ช่วงนี้เลยให้จิ้งอ๋องฝึกทหารเข้มงวดขึ้นและส่งทหารออกไปโดยเร็วที่สุด"
"จริงหรือ?" พระขนองของฮองเฮารู้สึกเย็นยะเยือก ยิ้มอย่างฝืนๆ "จริงหรือ โชคดีที่ข้าไม่ได้ให้หัวจิ้งไปที่ชายแดน มันช่างอันตรายเช่นนี้ นางเป็นลูกผู้หญิงคนเดียว…"
สนมจิ่นยิ้มและพูดว่า "อือ" จากนั้นนางก็ปิดการสนทนาและพูดเบาๆ ว่า "จริงด้วย พี่หญิง เมื่อครู่นางกำนัลของสนมซู่เพิ่งมาบอกหม่อมฉันว่า ในอีกไม่กี่วัน สนมซู่จะจัดงานเลี้ยงในตำหนักของนาง ได้ยินมาว่าฝ่าบาทจะเสด็จไปที่นั่นด้วย หม่อมฉันเพิ่งถามนางกำนัลผู้นั้น ว่ามีเรื่องน่ายินดีอะไร นางกำนัลก็ไม่ได้แจ้งกับหม่อมฉัน พี่หญิงพอจะทราบไหมเพคะว่าในวังมีเรื่องน่ายินดีอะไร?"
ฮองเฮาก็ผงะอีกครั้ง "จริงรึ สนมซู่กำลังจะจัดงานเลี้ยง ข้าไม่ทราบเลย"
สนมจิ่นได้ยินคำพูดนั้น งุนงงสักพัก แต่ครู่หนึ่งนางก็หัวเราะออกมา "ดูหม่อมฉันสิ สิ่งที่น่ายินดีที่สุดในวังตอนนี้ คือเรื่องที่พี่หญิงกำลังทรงตั้งพระครรภ์ ในเมื่อฝ่าบาททรงทราบเรื่องแล้ว ต้องเป็นพระองค์ที่รับสั่งให้สนมซู่จัดงานเลี้ยงเป็นแน่ และเก็บเป็นความลับกับพี่หญิง คงอยากจะให้พี่หญิงซาบซึ้งอย่างแน่นอน"
ฮองเฮาได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกไม่น่าเป็นไปได้ ท้ายที่สุดแล้ว ท่าทีของฝ่าบาทที่มีต่อพระกุมารในครรภ์ของนาง กลับเฉยเมยมาก แต่ทว่า ยังคงมีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย ยิ้มแล้วตรัสว่า "จริงหรือ?"