บทที่ 747 เสิ่นซูเฟยเปิดเผยตนเอง

หยุนชางหรี่ตา หันไปหาเฉี่ยนหลิ่วและกล่าวว่า "ส่งคนไปตรวจสอบซวี่ซานซือดูว่า ช่วงนี้เขาเคยไปที่ไหนมาบ้าง"

เฉี่ยนหลิ่วตอบรับและก้าวถอยออกไปทันที

หยุนชางนอนบนเบาะพักสักครู่ เมื่อนางตื่นขึ้น ก็เห็นสาวใช้รออยู่ที่ห้องโถงต้อนรับรีบวิ่งเข้ามา "พระชายา มีคนในวังมาบอกว่าเสิ่นซู่เฟยเชิญพระชายาเข้าวังเพคะ"

เสิ่นซู่เฟย? หยุนชางขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ชัดเจนมากนัก "เสิ่นซู่เฟยอยากจะทำอะไรอีก?"

หยุนชางยืนขึ้น ให้ฉินยีช่วยจัดเสื้อผ้าและมวยผม จากนั้นค่อยๆลงไปชั้นล่างและเดินไปที่ห้องโถงต้อนรับ

ทันทีที่เดินไปที่ทางเดินริมทะเลสาบ ก็เห็นหนิงเชียนเดินมาฝั่งนางอย่างช้าๆ ดูเหมือนกำลังตามหานางอยู่

"มีอะไรหรือ?" หยุนชางถามด้วยเสียงเบาโดยไม่หยุดเดิน

หนิงเชียนยิ้มและกล่าวว่า "ข้าน้อยพร้อมที่จะออกเดินทางไปเมืองชางหนานแล้ว จึงมากล่าวอำลานายหญิงเจ้าค่ะ"

หยุนชางได้ฟังก็หันกลับมามองหนิงเชียน เผยรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากของนาง "ดี ระวังตัวด้วย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่ารักษาชีวิตตัวเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด"

หนิงเชียนยิ้มและพยักหน้า "นายหญิงไม่ต้องกังวล ข้ายังถนอมชีวิตของข้าไว้"

"เช่นนั้นก็ดี" หยุนชางยิ้มและกล่าวว่า "ขอให้เจ้าโชคดี"

หนิงเชียนตอบรับด้วยรอยยิ้ม หยุดฝีเท้าแล้วโบกมือให้หยุนชาง หันไปทางบ้านพักที่นางอาศัยอยู่

เมื่อหยุนชางมาถึงห้องโถงต้อนรับ นางเห็นขันทีกำลังรออยู่ในห้องโถงต้อนรับ เมื่อเห็นหยุนชางก็รีบพูดว่า "พระชายา พร้อมเสด็จแล้วใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

หยุนชางพยักหน้าเล็กน้อย และเดินไปทางประตูจวน ถามเบาๆว่า "ซู่เฟยเหนียงเหนียงทรงตรัสอะไรหรือไม่ เรียกข้าเข้าวังมีกิจอันใดหรือ"

กงกงคนนั้นรีบตอบอย่างเคารพ "เหนียงเหนียงมิได้สั่งอะไร เพียงตรัสให้หม่อมฉันมาเชิญพระชายาเข้าวังพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางเลิกคิ้ว ไม่ทำให้กงกงผู้นั้นลำบากใจอีก ออกจากประตูจวน ขึ้นรถม้าแล้วมุ่งตรงไปยังวังหลวง

ซู่เฟยดูเหมือนจะรออยู่ในวังซู่หย่าเป็นเวลานาน เมื่อนางเห็นหยุนชางเข้ามาในห้องโถง นางยิ้มและตรัสว่า "ข้ารู้สึกว่า ควรจะไปทูลขอให้ฝ่าบาทให้เจ้ามาพักอยู่ในวัง ไปๆมาๆเสียเวลายิ่งนัก"