หยุนชางก็หัวเราะไปกับเขาและเดินไปอยู่ด้านข้างจิ้งอ๋อง จิ้งอ๋องถูกขันทีผู้หนึ่งพยุงไว้ หยุนชางเดินไปช่วยพยุงเขานั่งลงบนเก้าอี้แล้วยิ้มให้จิ่นกุ้ยเฟย "หลายวันมานี้ชางเอ๋อร์รีบร้อนเดินทาง วันนี้เสด็จแม่ต้องทำของอร่อยให้ชางเอ๋อร์กินนะเพคะ"
จิ่นกุ้ยเฟยยิ้มบางๆ และพยักหน้า "ตกลง" จากนั้นนางก็มองไปที่ขาของจิ้งอ๋องแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "จิ้งอ๋องได้รับบาดเจ็บหรือ?"
จิ้งอ๋องนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินคำถามของจิ่นกุ้ยเฟยก็เงยหน้าขึ้นและพยักหน้าพลางหัวเราะ "หม่อมฉันถูกปิดล้อมโดยทัพเซี่ยที่เมืองจิ้งหยาง ตอนนั้นเรามีทหารเพียงสองแสนนายแต่ทัพเซี่ยมีถึงหกแสนนาย โชคดีที่ชางเอ๋อร์นำกำลังจากคังหยางมาช่วย มิฉะนั้นก็คงไม่สามารถมีชีวิตรอดกลับมาได้ เพียงแต่หม่อมฉันก็ได้รับบาดเจ็บและหมดสติไปหลายวัน ตลอดทางที่กลับมาได้ชางเอ๋อร์เป็นคนดูแลมาโดยตลอด เพิ่งจะฟื้นเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง"
"ร้ายแรงมากเลยหรือ? ให้หมอหลวงตรวจดูแล้วหรือยัง?" จิ่นกุ้ยเฟยเอ่ยถามด้วยความกังวล
จักรพรรดิหนิงที่อยู่ด้านข้างยิ้มและพูดว่า "เจิ้นเพิ่งเชิญหมอหลวงมาตรวจดูบอกว่าแผลหายดีแล้ว แต่เมื่อสองวันก่อนมันกลับปริแตกออกมาอีก เกรงว่าคงต้องอยู่เฉยๆ สักพัก ช่วงนี้จะให้เขาเหนื่อยมากไม่ได้"
จิ่นกุ้ยเฟยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงถอยออกไปด้านข้างและสั่งให้เจิ้งมามาเตรียมสำรับ
จิ้งอ๋องดูเหมือนจะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เขาเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองหยุนชาง หยุนชางยิ้มพลางส่ายหัว นางจับมือของจิ้งอ๋อง ดวงตาฉายแววเย็นชาแวบหนึ่ง จิ้งอ๋องจึงก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร...
"ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บก็ควรจะพักผ่อนอยู่ในจวน เสด็จพ่อห้ามให้ท่านอ๋องทำงานมากนะเพคะ" หยุนชางกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง
จักรพรรดิหนิงถูกท่าทางไม่แยแสของจิ่นกุ้ยเฟยทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เมื่อหยุนชางกล่าวเช่นนั้น เขาจึงหัวเราะออกมา "เจิ้นไม่กล้าหรอก"
หยุนชางสนทนากับจักรพรรดิหนิงอยู่ครู่หนึ่ง สิ่งที่เขาถามมากที่สุดก็คือเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของหยุนชางในค่ายทหาร ระหว่างทางมานั้นหยุนชางและจิ้งอ๋องได้เตรียมคำตอบที่เหมือนกันเอาไว้แล้ว ดังนั้นจึงโต้ตอบกันได้อย่างไหลลื่น
ไม่นานจิ่นกุ้ยเฟยก็ให้คนยกอาหารเข้ามา ทั้งสี่กินอาหารด้วยกัน แม่นมนำเฉินซีออกมาพอดี หยุนชางจึงอุ้มเฉินซีไปเล่นอยู่ด้านข้าง ตอนนี้เฉินซีอายุได้สี่เดือนแล้ว ตัวเขาโตขึ้นมาก ตัวขาวนุ่มนิ่ม น่ารักเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าเขาจะยังจำคนแปลกหน้าไม่ค่อยได้ แต่เมื่อหยุนชางอุ้มเขา เขาก็หัวเราะอย่างมีความสุขทำให้หยุนชางหัวเราะอยู่นาน