เซียวต้าป่าวรีบคุกเข่าลง "ขอบพระคุณใต้เท้า"
หยุนชางยิ้มและเอ่ยว่า "หากว่าวันนี้เจ้าช่วยนำทางให้พวกเราได้เป็นอย่างดี ก็จะถือเป็นผลงานของเจ้า ข้าจะมีรางวัลให้เจ้าอย่างแน่นอน"
เมื่อเซียวต้าป่าวได้ยินเช่นนั้นแล้ว แววตาของเขาตื้นตันมาก "ขอบพระคุณใต้เท้า ขอบพระคุณขอรับ"
องครักษ์คนสนิทจูงม้าออกมาแล้ว หยุนชางจึงหันไปบอกกับเซียวต้าป่าว "ขึ้นม้าเถอะ พวกเราต้องไปกันแล้ว"
ธงบัญชาการถูกโบกขึ้น 3 ครั้ง กองทัพก็เริ่มออกเดินทาง หยุนชางพาทหารที่มีจำนวนไม่ถึงแสนนาย มุ่งหน้าไปยังถ้ำบนภูเขา ภายใต้การนำทางของเซียวต้าป่าว
ทหารแคว้นเซี่ยได้เริ่มเตรียมการโจมตีแล้ว เสียงกลองดังขึ้น เสียงบัญชาการก็ดังตามมาที่ภูเขาหยุนจิน หยุนชางตั้งใจฟังเสียง จำนวนไพร่พลของทั้งสองฝ่ายในตอนนี้ค่อนข้างสูสี ใครจะแพ้ใครจะชนะ คงจะตัดสินลำบาก
"พระชายาเพคะ เหตุใดพระองค์จึงไม่ให้อาจารย์ชิงชางตามมาด้วยล่ะเพคะ? ถ้าหากว่าหลิ่วหยินเฟิงนั่นคิดแผนตามตำราพิชัยสงครามขึ้นมา จะไม่แย่กันหรือเพคะ?" เฉี่ยนอินขมวดคิ้วถามด้วยความกังวล
หยุนชางยิ้ม "การเดินทางไปสู้รบเป็นเรื่องลำบากลำบน ท่านอาจารย์ชิงชางอายุมากแล้ว คงจะแบกรับสภาพที่ยากลำบากเช่นนี้ไม่ไหว การที่ท่านอ๋องเชิญเขามาในค่ายทหารนี้ ปากก็บอกเพียงแค่เพื่อให้เขาเข้ามาช่วยพวกเราอีกแรง แต่ความจริงแล้ว ท่านอ๋องกลับหวังว่าเขาจะถ่ายทอดวิชาตำราพิชัยสงครามให้กับข้าด้วย ดังเช่นสุภาษิตว่าไว้ มอบปลาให้คน ไม่สู้สอนให้คนจับปลา หลายวันมานี้ ข้าได้ศึกษาตำราพิชัยสงครามที่เขาให้ข้ามา แม้จะยังไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ แต่ภาพตำราพิชัยสงครามและวิธีตั้งรับกลศึกพิชัยสงคราม ข้าก็จดจำเอาไว้ได้จนขึ้นใจ แม้จะไม่เคยลองวิชา แต่คงจะสามารถนำมาใช้ได้ในระดับหนึ่ง"
"พูดเป็นเล่นอีกแล้วนะเพคะพระชายา หม่อมฉันเห็นตำราพิชัยสงครามนั่นแล้ว พอนำมาวางซ้อนๆกันเข้าก็หนาเป็นศอกเลยนะเพคะ นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเอง พระองค์จะท่องจำเนื้อหาทั้งหมดได้อย่างไรล่ะเพคะ" เฉี่ยนอินเบ้ปาก นางแสดงท่าทางไม่เชื่อถือ
หยุนชางถึงกับอดหัวเราะไม่ได้ "เฉี่ยนอินของข้าคือคนที่เข้าใจข้าที่สุดเลย ใช่แล้ว ความจริงข้าจำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ถึงอย่างไร ก็ไม่อาจให้ท่านอาจารย์ชิงชางมาร่วมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแบบนี้เป็นอันขาด"
การเดินทางที่เร่งรีบ ในที่สุดก็มาถึงปากทางถ้ำดังกล่าวแล้ว หยุนชางค่อยๆลงจากม้า เมื่อเข้าไปในถ้ำ ก็เจอแต่ความมืดสนิท องครักษ์คนสนิทรีบจุดคบเพลิง จึงพอมองเห็นภายในถ้ำขึ้นมาบ้าง
หยุนชางขมวดคิ้ว ภายในถ้ำยังคงมีร่องรอยของเหล่าทหารหลงเหลืออยู่ แต่กลับไม่มีผู้ใดอยู่เลย หยุนชางลองอังมือที่กองไฟที่ดับมอดลงแล้ว ยังคงมีไออุ่นคุกรุ่นเล็กน้อย หยุนชางลุกขึ้นยืน เหล่าทหารของจิ้งอ๋องคงจะไปจากที่นี่ได้ไม่นาน แต่หยุนชางได้ให้คนมาส่งข่าวก่อนหน้านี้แล้วว่านางกำลังตามมาสมทบ เหตุใดจิ้งอ๋องจึงไม่อยู่รอตนที่นี่ก่อน
หยุนชางกลับออกมาที่ปากถ้ำ เฉี่ยนอินเห็นนางเดินออกมาคนเดียวจึงรีบถาม "พระชายา แล้วท่านอ๋องล่ะเพคะ?"