หยุนชางยกมุมปากของนาง ไม่ได้พูดอะไร ผ่านไปสักพัก จึงกล่าวว่า "เดินทางมาเกือบสิบวัน ข้าเหนื่อยมาก จะพักสักครู่ หลังหนึ่งชั่วยามแล้วปลุกข้าด้วย"
เฉี่ยนอิพยักหน้า พยุงหยุนชางขึ้นนอนลง
เมื่อหยุนชางตื่นขึ้น เป็นเวลาที่พระอาทิตย์ตกแล้ว หลังจากตื่นขึ้น นางรู้สึกว่ามึนศีรษะเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงพาเฉี่ยนอินไปด้วย เมื่อนางออกมาจากสวนชมดอกเบญจมาศ นางเห็นทะเลสาบเล็กๆในระยะไกล มีศาลาอยู่ข้างทะเลสาบ หยุนชางเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในศาลา ดังนั้นนางจึงเดินไปที่ศาลาพร้อมกับเฉี่ยนอิน และนั่งลง
มันเป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว และในตอนเย็นมีความเย็นเล็กน้อย และลมที่พัดมาจากทะเลสาบทำให้จิตใจของหยุนชางดีขึ้นมาก มีปลาคราฟที่สวยงามมากมายในทะเลสาบ หยุนชางนั่งบนม้านั่งยาวในศาลา พิงเสาและจ้องมองปลาในทะเลสาบ
"เฮ้ หญิงสาวนางนี้เป็นใคร แล้วอยู่ในจวนของข้าได้อย่างไร มองดูแผ่นหลังนาง ควรจะเป็นคนสวย..." เสียงแหบพร่าดังขึ้น และหยุนชางก็ขดริมฝีปากของนาง แต่ไม่มีรอยยิ้มใดๆในตัว ไม่ต้องมองหันหลัง เพียงแค่ได้ยินเสียงนี้ก็รู้ว่าคนๆนี้ต้องเป็นบุตรชายคนที่สามของจวน
"บังอาจ!" เฉี่ยนอินตวาดใส่
หยุนชางอดไม่ได้ที่จะโค้งมุมปาก คิดว่าเฉี่ยนอินที่ปกติจะดูเหมือนขี้เล่นอยู่เสมอ แต่ไม่คิดว่าเวลาจริงจังขึ้นมาก็เอาเรื่องอยู่
เมื่อฉียวี่จือได้ยิน เฉี่ยนอินตะโกนเช่นนี้ อารมณ์ของเขาก็ขึ้น "ฮ่าฮ่า ข้าบังอาจหรือ ทำไมเจ้าไม่ดูบ้างล่ะว่าที่นี่คือจวนของใคร?"
หยุนชางหันศีรษะ ตาของนางไม่มีกระแสมองไปที่ฉียวี่จือ ก่อนหน้านี้เคยเห็นแต่ลักษณะทั่วไปในโรงเตี้ยมมาก่อน แต่ตอนนี้ได้มองใกล้ขึ้น รูปร่างหน้าตาถือว่าดูดี แต่ตาของเขาเหลาะแหละ และร่างกายของเขาดูเหมือนจะลอยได้ใจเล็กน้อย เป็นบุคลิกนิสัยบุตรของคนมีฐานะเสียจริง
ฉียวี่จืออ้าปาก ต้องการที่จะพูดอะไร แต่ทันใดนั้นก็เห็นใบหน้าที่ไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไปของหยุนชาง ถึงกับตกตกตะลึง จ้องมองที่หยุนชางจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ดวงตาของหยุนชางมองเห็นฉียวี่จือตั้งแต่หัวจรดเท้า และค่อยๆหันกลับ โดยไม่ออกเสียงใด
หลังจากนั้นไม่นานฉียวี่จือก็กลับมารู้สึกตัว และเสียงของเขาก็สั่นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น "หญิงงามท่านนี้…มีนามว่าอะไรหรือ"
หยุนชางไม่พูดอะไร ได้ยินฉียวี่จือรีบพูดอีกครั้ง "ข้ามีนามว่าฉียวี่จือ เป็นลูกชายคนที่สามของจวนฉี หญิงงามกำลังดูปลาน้อยอยู่รึ ในจวนฉีของข้ามีอะไรให้ดูมากมายเลย ถ้าหญิงงามไม่รังเกียจก็ให้ข้าพาไปดูกับหญิงงามดีหรือไม่ "
เสียงที่อ่อนโยนกับเสียงที่เผด็จการในเมื่อครู่เหมือนเป็นคนสองคน
หยุนชางคิดว่า บุคคลนี้แสร้งทำเป็นเก่งมาก
และได้ยินอีกว่า "ทำไมข้าไม่ได้ยินที่ท่านแม่พูดว่า วันนี้จะมีแขกที่เป็นหญิงงามมาที่จวน ถ้าข้ารู้เรื่องนี้ ข้าจะมารอที่จวนแต่เช้าแน่นอน"
หยุนชางเพิ่งตื่น ไม่ได้จะอารมณ์ดีเท่าไหร่นัก ไม่สามารถทนต่อคำพูดไม่หยุดของเขาได้ แล้วได้ยินเสียงฝีเท้า ดูเหมือนว่าฉียวี่จือกำลังเดินเข้ามาทางนี้
"นายหญิงกำลังดูปลาอยู่ ห้ามใครรบกวนได้" เสียงของเฉี่ยนอินดังขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่านางจะขัดขวางการเข้าใกล้ของฉี ยวี่จือ
หยุนชางหันไปมองและเห็นฉียวี่จือคว้ามือของเฉี่ยนอินด้วยท่าทางไม่พอใจ หยุนชางขมวดคิ้วและเอ่ยปาก "คุณชายสามฉี..."
ฉียวี่จือผงะ และรีบเงยหน้าดูและยิ้ม มองไปที่หยุนชาง "แน่นอน การเรียกข้าจากปากของหญิงงาม ทำให้ร่างกายของข้าระทวย"