หัวจิ้งเงียบไปสักพักจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ยออกมา "อวยพรหรือ ? ฮ่าฮ่า. นางหลี่อิ๋งอิ๋งชั่งมีทักษะในการพูดโกหกมากกว่าองค์หญิงผู้นี้มากนัก! ได้ หากพรุ่งนี้นางมาพบข้า ข้าจะให้นางคุกเข่าสามครั้งคำนับเก้าครั้ง"
พ่อบ้านรู้สึแปลกใจเป็นอย่างมาก พี่สาวหลี่และองค์หญิงแต่เดิมล้วนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด แม่ว่าช่วงนี้จะมิได้ไปมาหาวสู่กันเลยก็ตาม มิรู้ว่าพี่สาวหลี่ไปทำอะไรไว้ จึงทำให้องค์หญิงโมโหได้ ในใจได้แต่เพียงคาดเดาไปต่างๆ นานา ทว่าเบื้องหน้ากลับแสดงความเคารพด้วยความนอบน้อม "กระหม่อมเข้าใจแล้ว กระหม่อมจะกลับไปส่งข่าวให้ท่าน "
"ช้าก่อน" หัวจิ้งว่าพลางถอนหายใจออกมาและยืนขึ้นด้วยใบหน้าที่เย็นชา นางรู้ว่า. หากนางพูดแบบนี้ไปอาจจะเป็นการฉีกหน้าหลี่อิ๋งอิ๋งได้ มันจะเป็นการดีกว่าหากจะไม่นางได้หักหน้าตนเอง ทว่า หากต่อหน้าต่อตาท่านตาและท่านยายหากนางกล้าพูดนินทาว่าร้ายให้ข้าได้ คนที่พลาดที่สุดก็คือตัวนางเอง ท้ายที่สุดอถ้าหากว่าวันนี้หลี่อิ๋งอิ๋งอยู่แต่ในจวนแล้วล่ะก็ ความสัมพันธ์ของท่านตาและท่านยายล้วนดีกว่านาง ถึงแม้พวกท่านจะเคารพนางในฐานะเจ้าหญิง. แต่ว่าหากหลี่อิ๋งอิ๋งใช้ช่องว่างพูดจาให้ร่้ายตนแล้ว นางก็จะมีช่องว่างกับพวกเขามาก หากมีอะไรเกิดขึ้นภายภาคหน้า ก็จะตัดการได้ยากแล้ว
นางไม่ได้โง่เขลา อีกทั้งยังเข้าใจดีว่า แม้ว่าฉากหน้าท่านตาท่านยายจะเป็นข้าราชบริพาร ทว่าพวกเขายังต้องพึ่งพาเสด็จแม่อีกมาก และพวกเขาไม่สามารถจะขุ่นเคืองอะไรเธอได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวจิ้งขมวดคิ้วลงเล็กน้อย สมองครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว "เจ้ายังมิต้องรีบกลับ เปิ่นกงจู่จะไปจวนเสนาบดีด้วยตนเอง " เมื่อพูดจบจึงบอกกับสาวใช้ข้างกายว่า "ช่วยเปิ่นกงจู่ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์"
เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดอาภรณ์กระโปรงสีไข่หานแล้ว ชุดช่วยขับให้ใบหน้าของหัวจิ้งอ่อนโยนลงสักส่วน หัวจึงพยักหน้าลงเล็กน้อย เรียกให้คนตระเตรียมรถม้า และจึงวานให้สาวใช้ไปบอกกับหย่าซีและจึงเดินทางไปยังจวนเสนาบดี
ในยามนี้ ท่านตามิได้อยู่ที่จวนเป็นแน่ อีกทั้งท่านยายจึงน่าสงสารเป็นอย่างมาก แต่เดิมลูกสาวก็แต่งเข้าไปอยู่ในวังแล้ว แม้ว่าจะเป็นถึงฮองเฮา ทว่าก็ไม่เหมือนลูกสาวที่แท้จริงของนาง นางจึงให้อิสระกับหัวจิ้งมาก หากเริ่มลงมือตั้งแต่ท่านยาย จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
หัวจิ้งนั่งอยู่บนรถม้าเป็นเวลานาน ก่อนจะทำการตัดสินใจ นึกถึงคำพูดทั้งหลายที่ตระเตรียมมาอย่างดี. จำไว้ในสมอง ชั่วครู่ จึงเดินทางมายังจวนเสนาบดีแล้ว
เมื่อหัวจิ้งเดินลงมาจากรถม้า ยามเฝ้าประตูหน้าจวนก็จำได้ รีบนร้อนทำความเคารพด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแล้วจึงพูดว่า "องค์หญิงเสด็จมาถึงแล้ว"
หัวจิ้งพยักหน้ารับคำ พลางหมุนกายกลับไปถามว่า "ท่านยายอยู่ที่ไหนงั้นหรือ?"
ยายเฝ้าประตูรีบร้อนตอบ"ฮูหยินเสนาบดีอยู่ที่ตำหนักจิ้งหย่าพะยะค่ะ" หัวจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย ตำหนักจิ้งหย่านั้นเป็นจวนที่ท่านยายอาศัยอยู่
เมื่อเข้าไปยังจวนเสนาบดีแล้ว หัวจิ้งพลันเดินไปยังตำหนักจิ้งหย่า เมื่อถึงประตูตำหนักแล้วกลับได้ยินเสียงดังโครมครามออกมา หัวจิ้งอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วออกมา ท่านยายแต่เดิมเป็นคนรักสงบ แล้วผู้ใดกันชั่งกล้าทำเสียงดังในตำหนักจิ้งหย่าเช่นนี้
เมื่อเข้าไปใกล้ๆ.จึงเห็นเป็นสตรีใส่อาภรณ์ชุดกระโปรงสีชมพูดยืนอยู่ตรงกลางห้อง สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ปากพลางพูดประชดประชันว่า "พวกเจ้ารังแกข้าที่เป็นคนต่างแคว้น คิดว่าข้ามิรู้หรือ กฎหมายแคว้นหนิงของพวกเจ้า ข้าเป็นเพียงสตรีที่ตั้งครรภ์. แม้แต่ยาบำรุงดีดีก็ยังไม่ให้ข้าดื่มกินเลยหรือ แม้ว่าข้าจะเป็นสนม แต่เป็นสนมที่จักรพรรดิแคว้นหนิงจัดงานอภิเสกสมรสให้. ตอนนี้ในท้องยังมีท่านชายของตระกูลหลี่อยู่อีก อีกทั้งคอนนี้องค์ชายสามก็ยังอยูในเมืองหลวงอีกด้วย พวกเจ้าคิดว่าคนของแคว้นเย้หลางง่ายต่อการรังแกงั้นหรือ หากวันนี้พวกเจ้าไม่อธิบายให้ข้าฟังดี ๆ ข้าจักไปหาเหตุผลต่อจักรพรรดิด้วยตัวเอง"