ตอนที่ 191
บทที่ 192 งานชมบุปผชาติ
22 ตุลาคม 2569
"เจ้าดูสิ. แม่ข้าก็จริง ๆเลย ข้าไม่ใช่ว่าไม่สามารถแต่งออกไม่ได้เสียหน่อย ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้นกัน. นางให้ข้าไปดูตัวตั้งหลายตระกูล ทั้งหมดมีแต่บ้านขุนนางใหญ่โต ทั้งลูกขุนนางทั้งหลาย อีกทั้งรูปร่างยังอ่อนแอ แค่นั้นก็พอแล้ว"หวางจินเหยียนโอดครวญถึงสองครั้งพร้อมทั้งถอนหายใจออกมา แต่ก็อดมิได้ที่จะตัดพ้ออีก "เจ้ารู้หรือไม่ สามตระกูลที่นางชื่นชอบมากที่สุดมีตระกูลไหนบ้าง. มีหนิงเย่ตระกูลซุ่นชิ่งอ๋อง มีหลี่จื้อเหยียนตระกูลหลี่.รวมทั้งบัณฑิตจอหงวนหลิวฉีเหยียน"
หยุนชางพลางขมวดคิ้วลงเล็กน้อย จ้องมองหวังจินเหยียนด้วยความขบขัน "ล้วนแต่เป็นตัวเลือกที่ดีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นหนิงเย่กับหลี่จื้อเหยียนล้วนเป็นคุณชายทั้งนั้น ฮูหยินหวางยังเป็นห่วงเป็นใยเจ้าอยู่มาก พวกเขาทั้งสองล้วนแต่มีจุดยืนที่เหมือนกัน ล้วนเป็นบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอก มิใช่บุตรคนโต ลูกที่เกิดจากฮูหยินเอกล้วนดีกว่าลูกที่เกิดจากฮูหยินรองอยู่แล้ว เจ้าแต่งเข้าไปคงมิได้ยากลำบากอะไรมากนัก อีกทั้งเจ้ายังมิต้องจัดการทุกอย่างในเรือนให้มากมายหากเป็นบัณทิตจอหงวนหลิวฉีเหยียนล่ะก็ไม่ต้องเอ่ย น้องสาวเป็นถึงหย่าผินบุคคลที่วังหลังโปรดปรานแล้ว อนาคตบัณฑิตคงพัฒนาอีกยาวไกล พ่อแม่ล้วนไม่มี แต่งเข้าไปคงโดดเดี่ยว มิต้องไปรับใช้บรรพบุรุษให้มากความ เจ้าคงสบายน่าดู "
ริมฝีปากของหวังจินเหยียนกระตุกลงเล็กน้อย ร่างกายแอ่นลงเบาะนั่งพร้อมกับถอนหายใจอย่างช้า ๆ "ข้าเข้าใจว่าที่ฮูหยินทำแบบนี้ล้วนมีเจตนาที่ดี แต่ข้ามิได้ชอบพวกเขา เหมือนกับหนิงเย่ มีใครไม่รู้บ้างว่าเจ้านั้นเจ้าสำราญรักสนุกขนาดไหน ล่าสุดมิใช่ว่าไปพัวพันกับนางโลมอันดับหนึ่งหรอกหรือ หลี่จื้อชอบดูถูกเหยียดหยามเจ้าหน้าที่ทหาร เสมือนกับเสนาบดีหลี่ แค่เห็นหน้าข้าก็มิถูกชะตาแล้ว เหลือแต่หลิวฉีเหยียน ข้าไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน แต่เป็นถึงบันฑิตจอหงวนแล้วละก็ คงมิพ้นเป็นหนอนหนังสือกระมัง"