บทที่ 185 เวินหยูอวี้ใจโฉด (๒)

คนรับใช้ที่อยู่หน้าประตูคนหนึ่งพยายามลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไป เขาวิ่งไปตะโกนไป "พระชายาซื่อจื่อ พระชายาซื่อจื่อ เกิดเรื่องใหญ่กับพระชายาซื่อจื่อแล้ว......"

เวินหยูอวี้จะหยุดเขา แต่ก็ไม่ทันการ คนรับใช้คนนั้นได้วิ่งออกไปจากห้องข้างจวนเสียแล้ว

เวินหยูอวี้หมดสิ้นเรี่ยวแรง เป็นไปได้อย่างไร? ก็เห็นๆอยู่ว่าเป็นหนิงหยุนชาง เหตุใดจึงกลายมาเป็นพี่หญิงไปได้ล่ะ ตายแน่ๆ ตระกูลเวินต้องแย่แน่ๆ

เสียงป่าวร้องของคนรับใช้คนนั้นไม่ใช่เบาๆเลย หลังจากนั้นไม่นาน เวินหยุนชิงก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มีเหล่าอนุภรรยาติดตามเขามาด้วย ส่วนผู้ที่ติดตามมาท้ายสุด ก็คือท่านฮูหยินแห่งจวนเวิน

เวินหยูอวี้ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ไม่ได้นะ จะให้พวกเขารู้เรื่องไม่ได้เด็ดขาด นางรีบลุกไปปิดประตูและลงสลักประตูไว้อย่างแน่นหนา

"หยูอวี้ เปิดประตู!" เวินหยุนชิงตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดันอยู่ด้านนอก เวินหยูอวี้ตัวสั่น นางส่ายหน้าไปมา "ไม่ได้ ข้าจะเปิดประตูไม่ได้ จะเปิดประตูไม่ได้เด็ดขาด"

คนที่รออยู่ด้านนอกดูเหมือนจะทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ไม่นานนัก เวินหยูอวี้ก็ได้ยินเสียงเวินหยุนชิงตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "เด็กๆ พังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้"

มีเสียงผลักปังๆๆที่ประตู เวินหยูอวี้นั่งกอดเข่าตัวงออยู่ที่มุมห้องด้านหนึ่ง ร่างกายของนางสั่นเทาไปทั่วร่าง

"ปั้ง" ประตูถูกพังล้มลงไปบนพื้น มีเสียงตึงตังดังเข้ามา เวินหยุนชิงพาคนจำนวนหนึ่งติดตามเข้ามาด้วย เมื่อได้พบกับหญิงสาวที่นอนอยู่บนกองหญ้า เขาถึงกับหน้าถอดสี

"ไม่ นี่มันหยูซิน......" หญิงชราที่เดินตามมาจากด้านหลังพูดขึ้นด้วยความตกใจ ท่านฮูหยินเหลือกตาและเป็นลมล้มฟุบไปกับพื้นทันที

คนอื่นๆที่ตามมาก็วุ่นวายกันไปหมด เวินหยูอวี้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองเวินหยุนชิง นางยังคงนั่งกอดเข่าแน่น สักพักหนึ่งก็ได้ยินเสียงเวินหยุนชิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่าสะพรึงกลัว "นี่เจ้าทำอะไรลงไป?"

เวินหยูอวี้ขดตัวแน่นยิ่งขึ้น นางกัดฟันควบคุมตนเองไม่ให้ตัวสั่นไปมากกว่านี้ นางเงยหน้าขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าที่น่าชังเสียยิ่งกว่าคนร้องไห้ "ท่านพ่อ ท่านไม่ได้บอกข้าว่าหญิงคนนี้คือหนิงหยุนชางหรอกหรือ? ท่านไม่ได้พูดว่านี่คือหนิงหยุนชางหรอกหรือ? แล้วทำไม ทำไมถึงได้กลายเป็นท่านพี่หญิงไปได้ล่ะคะ?"

เวินหยุนชิงหน้าดำคร่ำเครียด จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นแล้วกดไปที่ร่างเวินหยูอวี้ เวินหยูอวี้ที่ขดตัวอยู่ที่มุมห้องไม่อาจหลบไปที่อื่นได้ จึงต้องถูกเหยียบร่างอย่างจนตรอก จนกระทั่งนางรู้สึกราวกับว่าร่างของนางนั้นกำลังจะแหลกสลายจึงเอ่ยปากพูด น้ำตาของนางไหลพรู "ก็ข้าไม่รู้ เมื่อคืนก็ยังเห็นๆอยู่ว่านางคือหนิงหยุนชาง แล้วทำไมถึงได้กลายมาเป็นท่านพี่หญิงแบบนี้ เป็นไปได้อย่างไร......"