บทที่ 144 พระราชินีเสียอำนาจไป

เพียงแต่ว่า เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางไม่สามารถช่วยกระไรได้ พระชายาจวิ้นอ๋องสารภาพผิดไปแล้ว แม้แต่ซิ่วซินก็แบกรับความผิดทั้งหมดไว้ที่ตน แล้วนางจะทำอะไรได้อีก เกรงว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ ฝ่าบาทก็คงไม่ไว้ใจตนอีกต่อไป เกรงว่าครั้งนี้แม้เสด็จพ่อก็ยากที่จะเอาตัวรอดได้ ฮองเฮารู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นๆ ที่หยดลงมาจากหน้าผากของตน และตอนนี้แม้แต่เอ่ยปากกล่าวบางอย่างนางก็รู้สึกว่ายากเย็นเหลือเกิน ผ่านไปอยู่นาน นางก็คุกเข่าลงกับพื้นด้วยสีหน้าเศร้าโศก " หม่อมฉันดูแลนางกำนัลได้ไม่เข้มงวดมากพอเพคะ ฝ่าบาทโปรดลงโทษหม่อมฉันได้เลยเพคะ"

จักรพรรดิหนิงหลับตาลง ใบหน้าขาวซีด ช่างดีเหลือเกิน ราชินีของตนคิดจะใส่ร้ายพระราชธิดาของตน อีกทั้งตอนนี้ซิ่วซินยอมรับความผิดทั้งหมดไว้ที่ตน และยังมีเสนาบดีคอยคุ้มกันให้ แม้ว่าตนจะทราบเป็นอย่างดีว่าส่วนใหญ่เป็นความคิดของฮองเฮา แต่ก็ไม่สามารถทำกระไรนางได้ เมื่อนึกถึงที่ตนเองที่ไม่สามารถปกป้องแม้แต่พระราชธิดาที่หญิงสาวสุดโปรดปรานของตนให้กำเนิดได้ จึงรู้สึกอ้างว้างมากยิ่งขึ้น

"ทหาร ซิ่วซินจงใจคิดจะประสงค์ร้ายต่อพระราชธิดา ดึงมันออกมาแล้วเฆี่ยนจนถึงแก่ชีวิต พระราชินีมิอาจสั่งสอนนางกำนัลของตนได้ จึงลงโทษให้คัดลอกพระคัมภีร์ในวังซีอู๋ หากมิได้รับอนุญาต ห้ามออกจากวังซีอู๋แม้แต่ก้าวเดียว" จักรพรรดิหนิงหลับตาลงเล็กน้อยและมีเส้นเลือดจาง ๆ อยู่บนหน้าผากของพระองค์

มีทหารเข้าไปเตรียมนำตัวซิ่วซินออกไป แต่ซิ่วซินสงบอย่างมาก นางกราบฮองเฮาไปสามครั้ง และกล่าวว่า " หม่อมฉันขอประทานโทษนะเพคะพระราชินี ความกรุณาธิคุณของเหนียงเหนียงหม่อมฉันจะมาชดใช้ในชาติหน้าเพคะ"

ซิ่วซินติดตามตนมานานหลายปี เป็นการโกหกหากจะบอกว่าตนไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อนาง ฮองเฮามองดูซิ่วซินเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกเศร้าโศก จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน " ซิ่วซินกูกูไปดีเถิด ข้าขอส่งเพียงเท่านี้" เมื่อกล่าวจบก็ทรงหันหลังกลับและก้าวออกจากตำหนักฉินเจิ้งไป

ซิ่วซินออกไปพร้อมกับทหาร จักรพรรดิหนิง เงยหน้าขึ้นมองหยุนชางที่มีสีหน้าเศร้าโศกอย่างมาก จึงถอนหายใจและทรงตรัสว่า " ชางเอ๋อร์วันนี้เจ้าคงตกใจอย่างมาก พระอนุชาโปรดส่งนางกลับไปที่ตำหนักชิงซินเถิด พระชายาจวิ้นอ๋องก็ให้ซุ่นชิ่งอ๋องและพระชายานำตัวกลับไปลงโทษเสีย นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของพวกเจ้า เจิ้นก็จะไม่ยุ่งวุ่นวาย"

เมื่อทุกคนเห็นจักรพรรดิหนิงยกมือขึ้นถูขมับ ก็ทราบว่าพระองค์คงเหนื่อยจากเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ ทุกคนก็ถอยกลับไป

หลังจากออกจากตำหนักฉินเจิ้งแล้ว หยุนชางก็หันหน้าไปกล่าวกับจิ้งอ๋องว่า " ตำหนักชิงซินอยู่ไม่ไกลนัก ชางเอ๋อร์จำทางได้เพคะ ดังนั้นขอไม่รบกวนเสด็จอานะเพคะ"

จิ้งอ๋องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ชางเอ๋อร์กำลังจะขอให้ข้าขัดต่อพระราชกฤษฎีกาหรือ? ข้ามิอาจรับโทษนี้ได้หรอก หากว่าชางเอ๋อร์มิอยากให้ข้าไปส่ง ก็ไปทูลกับฝ่าบาทให้ชัดเจนแล้วกัน"

หยุนชางกัดฟัน ใช้โอกาสที่ทราบว่าวันนี้ตนจะไม่รบกวนเสด็จพ่ออีก จึงกล้าพูดเช่นนี้ใช่หรือไม่? หยุนชางเหลือบมองเขาด้วยสายตาที่แหลมคม จากนั้นจึงหันหลังเดินไปข้างหน้า

มุมปากของจิ้งอ๋องมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น เขาตามนางไปโดยไม่รีบร้อน แต่ก็กล่าวพึมพำว่า "วันนี้ชางเอ๋อร์เล่นบทบาทนั้นได้ดีเยี่ยมเสียจริง หากว่าข้าไม่รู้จักชางเอ๋อร์มาก่อน ข้าคงคิดว่าชางเอ๋อร์เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในพระราชวังนี้เสียแล้ว"