“คำก็อัปลักษณ์ สองคำก็อัปลักษณ์ รังเกียจฉันมากใช่ไหม ได้ ถ้ารังเกียจฉันนักก็มีผัวหน้าตาอัปลักษณ์อย่างฉันเถอะแม่คุณ หึหึ” ด้วยความโกรธและความอยากเอาชนะจึงทำให้เตวิทย์เปลี่ยนความคิดก่อนหน้านี้ทันที เขาก็อยากรู้นักว่าเขาจะทำให้หญิงสาวรักและหลงไม่ได้เชียวเหรอ

“ฉันไม่แต่งให้อับอายขายขี้หน้าคนหรอก” กนกวลีโต้ตอบกลับด้วยความโกรธเช่นกัน

“ฉันจะแต่ง ยังไงก็จะแต่ง ยังไงเธอก็ต้องเป็นเมียฉันยัยเสร่อ” เตวิทย์เอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะลุกเดินหนีออกจากห้องรับแขกไปด้วยความรำคาญ