นี่เป็นเพราะเขาเคยเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 มาก่อน เขามีความรู้สึกตามธรรมชาติของความกลัวและความหวาดระแวงต่ออสรพิษแก่ในทวีปสัตว์เทวะที่เขาเคยได้ยิน เขากังวลอย่างยิ่งว่าอสรพิษแก่จะแอบไปยังทวีปเทียนหยวนและจัดการเขา นี่คือเหตุผลว่าทำไมนูบิสจึงเลือกที่จะซ่อนตัวในเขตชานป่าของเทือกเขาครอส มันอยู่ใกล้กับเมืองทหารรับจ้างมากที่สุด ดังนั้นเขาจึงสามารถหลบหนีเข้าไปในเมืองได้ถ้าอสรพิษแก่เข้ามา
เรียกได้ว่าอสรพิษแก่ในทวีปสัตว์เทวะทำให้จิตใจของเขาหนักอึ้งดุจภูเขาที่มองไม่เห็น มันมีแรงกดดันทางจิตใจได้อย่างยอดเยี่ยม เขาเดินทางไปมาอย่างระมัดระวังตลอดเวลาเพราะกลัวว่าผู้คนมากขึ้นจะรู้ข่าวที่เขาเป็นอสรพิษทองริ้วเงิน
หลังจากนั้นอสรพิษแก่ในทวีปสัตว์เทวะก็แอบไปยังทวีปเทียนหยวนเมื่อทวีปสัตว์เทวะโจมตีและถูกสังหารโดยผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองทหารรับจ้างซึ่งนูบิสได้รับซากศพมาจากเขา
หลังจากกลืนแก่นของอสรพิษแก่ไปแล้วเขาก็ได้รับมรดกความทรงจำส่วนหนึ่งของอสรพิษ เขาได้เรียนรู้ว่าในความจริงแล้วมีอสรพิษแก่อีกตัวที่ทรงพลังยิ่งกว่าในทวีปสัตว์เทวะ และอสรพิษที่ถูกเทียนเจี้ยนฆ่านั้นถูกควบคุมโดยอสรพิษที่แข็งแกร่งและอายุมากกว่าเสมอ
นูบิสจิตตกมากขึ้นเมื่อเขาเรียนรู้เรื่องนี้ เขากลัวอสรพิษที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิมอีก เขาได้ตัดสินใจด้วยว่าทวีปสัตว์เทวะเป็นดินแดนที่เขาจะไม่มีวันเหยียบย่างเข้าไปในชีวิต
กระนั้น ขณะที่เขาจ้องมองอสรพิษที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เขากลัวมากและทำให้เขาต้องกังวลใจ ตอนนี้กลับอยู่ในกำมือของเขาอย่างไร้อำนาจ เขาจึงถูกครอบงำด้วยความรู้สึกสบายใจที่ไม่อาจอธิบายได้ในทันที
เขาอยากจะแผดเสียงด้วยความดีใจในขณะนั้น
“เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ยาที่ข้าได้ใช้ความพยายามอย่างมากในการบำรุงรักษาต้องตายในทวีปเทียนหยวน ไม่อย่างนั้นข้าคงจะได้กลายเป็นเซียนจักรพรรดิ” ชายชราที่สวมเสื้อคลุมสีทองพึมพำด้วยสีหน้าเสียใจ
ในขณะนี้สัตว์อสูรระดับ 8 ทั้งแปดที่ไล่ล่านูบิสก่อนหน้านี้เริ่มลบพลังแห่งการมีอยู่ของพวกเขาและเริ่มเงียบลง ทั้งแปดพยายามถอยหลังหนีด้วยความกลัวอย่างที่สุดโดยที่ไร้สีเลือดบนใบหน้า พวกเขาตัวสั่น จิตใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวอย่างแรงกล้า
พวกเขารู้สึกเสียใจ พวกเขาสาปแช่งนูบิสที่เป็นจอมยุทธ์ระดับ 9 ที่ทรงพลัง แต่กลับปลอมตัวเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 เพื่อหลอกพวกเขา นำพวกเขาทั้งแปดให้ไล่ล่าสัตว์อสูรระดับ 9 ไปทั่วทั้งครึ่งทวีปโดยไม่คิดไตร่ตรอง หากพวกเขารู้ว่านูบิสเป็นสัตว์อสูรระดับ 9 พวกเขาจะไม่ไล่ล่าเขาเลยแม้ว่าพวกเขาจะกล้าหาญกว่านี้ร้อยเท่าก็ตาม
นูบิสหรี่ตาและริมฝีปากของเขาก็แค่นยิ้มเยาะ เขาหันหน้าไปทางสัตว์อสูรทั้งแปดที่พยายามหลบหนีและพูดว่า “เด็กเหลือขอ พวกเจ้าไล่ตามนูบิสผู้ยิ่งใหญ่มานาน ทำไมเพิ่งวางแผนที่จะหนีอย่างเงียบ ๆ ในตอนนี้ ? ”
สัตว์อสูรทั้งแปดตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อพวกเขาได้ยินนูบิสพูด หัวใจของพวกเขาเต้นในจังหวะผิดปกติและพวกเขาก็เผยสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกับความสิ้นหวัง
เมื่อนูบิสยืดนิ้วมือ ด้ายสีเงินก็พุ่งออกมาจากปลายมือเมื่อขณะที่เขามัดทั้งแปดไว้ เขาหัวเราะเสียงดัง “เจ้าวายร้าย ข้าจะไปหาเจ้าหลังจากที่ข้าจัดการกับอสรพิษแก่ตัวนี้”