บทที่ 348 น้ำค้างถูกเปิดโปง

จอมพลโยนโทรศัพท์กลับไปให้ วีระอย่างเฉยเมย: “ ฉันเองที่เป็นต้นเหตุทำให้พวกเขาพัวพันมาถึงตอนนี้ ความผิดฉันเองที่ให้ความหวังเทพบุตร ทำให้เขาคิดว่าเขาก็มีสิทธิ์ทำอะไรกับผู้หญิงของฉันก็ได้!”

เขามองวีระด้วยสายตาที่เย็นชา และยิ้มอย่างมีเลศนัยแฝงไปด้วยความชั่วร้ายพูดว่า: “ให้ทุกอย่างจบลงที่นี่ซะ! เดี๋ยวนี้”

วีระตัวสั่นรีบตอบว่า: “ได้ครับ!”

……

ครึ่งชั่วโมงก่อนการพิจารณาคดี วันวิวาห์ ทั้งสามคนบังเอิญเจอกับทนายภูศิน

ทนายภูศินไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นด้านนอก ใบหน้าของทั้งสามคนดูท่าไม่สู้ดีนัก นึกว่าพวกเขาคงจะเป็นกังวลก็เลยพูดกับวันวิวาห์ว่า “ได้ข่าวว่าด้านนอกนักข่าวมากันเยอะ ถ้าคุณรู้สึกกดดัน คุณก็ไม่ต้องขึ้นไปฟังการพิจารณาคดี คดีนี้พวกผมทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจ อีกอย่างทางด้านจรัสพิบูรณ์กรุ๊ปก็ให้คนติดตามมาด้วย งานนี้ต้องไม่มีอะไรผิดพลาดอีก สมควรแล้วที่อีกฝ่ายต้องจ่ายค่าปรับ”

วันวิวาห์ส่ายหัวพร้อมกับสายตาที่แน่วแน่: “ไม่ ฉันจะไป!”

ก่อนพิจารณาคดีเทพบุตรได้พูดคุยกับหล่อน การพิจารณาคดีในครั้งนี้ เป็นจุดเริ่มต้นที่พวกเขาทั้งสองตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง เธอต้องไปเป็นพยานด้วยตัวของเธอเอง

ก่อนที่จะขึ้นศาลโมโมะกุมมือวันวิวาห์อย่างแน่นแล้วพูดขึ้นว่า: “พวกเราจะอยู่ข้างๆเธอเอง เธอไม่ต้องกลัวนะ”

วันวิวาห์หันไปมองแสงใต้แล้วยิ้มอย่างอบอุ่น พยักหน้าแล้วพูดว่า: “ฉันมีพวกเธอ ฉันไม่กลัว”

การพิจารณาคดีเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ช่วงเช้าเป็นการพิจารณาคดีของกะทิที่ถูกวางยาพิษ

วันวิวาห์ขึ้นศาลในฐานะจำเลย

หลังจากการพิจารณาคดีสิ้นสุดลง ผู้พิพากษาถามทั้งคู่ว่ามีอะไรที่จะอธิบายอีกไหม?

วันวิวาห์กล่าวอย่างยุติธรรมว่า “ท่านผู้พิพากษาที่เคารพ สมาชิกคณะลูกขุนทุกคน ข้าพเจ้าได้ยินพยานหลักฐานและคำให้การของทั้งสองฝ่ายแล้ว ทุกคนจะเห็นว่าข้าพเจ้าเป็นเหยื่อในทุกคดี ข้าพเจ้าไม่ได้ซื้อยาพิษ เพื่อที่จะวางยา และยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีทางที่ข้าพเจ้าจะทำร้ายเพื่อนหนูกะทิข้าพเจ้าขอให้ผู้พิพากษาให้ความเป็นธรรมกับข้าพเจ้าและเด็กที่ได้รับบาดเจ็บอย่างยุติธรรมด้วย ฆาตกรที่ทำร้ายเด็กและใส่ร้ายผู้อื่นเป็นอันตรายต่อความมั่นคงทางสังคมจะต้องถูกลงโทษสถานหนัก!!"

หล่อนพูดอย่างใจเย็น ไม่รีบร้อน แต่สายตาของหล่อนกลับมั่นคงและหนักแน่น คำพูดช่วงสุดท้ายของหล่อนดูจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน!

สีหน้าท่าทางการแสดงออกของเทพบุตรในหอประชุมนั้นดูนิ่งแต่ซับซ้อน

เขาจ้องมองไปที่ วันวิวาห์ด้วยสายตาเลิ่กลั่ก

ผู้หญิงคนนี้ นับวันยิ่งร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ

……

คดีนี้ได้รับการพิจารณาคดีไปแล้วในช่วงเช้า อีกไม่นานคดีนี้ก็จะจบลง

มีหลักฐานชัดเจนว่าหนิงวลีและทิวาพรร่วมกันวางยาหนูกะทิ และโยนความผิดให้กับวันวิวาห์

ช่วงที่ทั้งสองคนถูกควบคุมตัวเหมือนตายทั้งเป็น

จอมพลไม่คิดที่จะปล่อยพวกหล่อนไป และจะไม่ปล่อยให้พวกหล่อนอยู่อย่างเป็นสุขแน่นอน

ทุกวันที่มองสถานกักกันสำหรับพวกหล่อนแล้วมันคือฝันร้าย

ผลการพิจารณาคดีทำให้ทั้งสองคนโล่งใจ คนผิดได้สารภาพผิดอย่างไม่ลังเลเลย และขอผ่อนผัน

เนื่องจากความซับซ้อนของรูปคดี ผู้พิพากษาจึงจะประกาศพิจารณาพิพากษาวันถัดไป

หลังจากจบการพิจารณาคดี

เทพบุตรดักรอวันวิวาห์ตรงหน้าประตูศาล

“วันวิวาห์ที่เธอทำขนาดนี้ เพื่อให้ทิวาพรจนมุมงั้นเหรอ?”

วันวิวาห์หายใจแทบจะไม่ไหว สีหน้าซีดเชียวพูดว่า: “คุณชายเทพบุตรคะ เกรงว่าจะไม่รู้จักฉันดีซะแล้ว ถ้าหากฉันโดนรังแกแล้วละก็ ฉันอาจจะทำอะไรที่โหดเหี้ยมและไร้ความปราณีได้มากกว่านี้ โดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

หล่อนยักคิ้ว สายตาเต็มไปด้วยความร้ายกาจพูดว่า: “คุณแน่ใจเหรอ ว่าต้องการให้ฉันตอบคุณ?”

เทพบุตรมองท่าทีหล่อน ก็สะดุ้งตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อรู้สึกตัว ก็รู้สึกว่าตัวเองขายหน้าและน่าอับอาย

เขาที่หงุดหงิดและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมก้าที่รออยู่ด้านนอกก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา: "เจ้านาย"

เขาดึงเทพบุตรไปที่อื่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนว่า: “ท่านปิดโทรศัพท์อยู่ตลอดระหว่างของการพิจารณาคดี ผมติดต่อท่านไม่ได้เลย ช่วงที่มีการพิจารณาคดี เกิดเรื่องขึ้นแล้ว... มีคนโพสต์รูปภาพบนอินเทอร์เน็ตอีกแล้ว "

ถึงแม้ไม่รู้ว่าคือรูปภาพอะไร แต่จากสีหน้าท่าทางจริงจังของเมก้าที่แสดงออกมาแล้วละก็ ทำให้สีหน้าของเทพบุตรเปลี่ยนทันที

วันวิวาห์แทบไม่สนใจอะไร รีบเดินออกไปพร้อมกับเมก้า