บทที่ 3 ไอติมหลากรส (5)

“ฉันไม่รู้จะกินอะไร งั้นเธอเลือกมาเลยแล้วกัน”

“งั้นเดี๋ยวคุณรอตรงนี้นะคะ ไอจะไปซื้อมาให้” รอยยิ้มหวานๆ ที่ส่งมาทำเอาหัวใจแกร่งเกิดสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่เขาจะเอาเธอมาเป็นแค่นางบำเรอ แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเองอยากรู้จักผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มากขึ้น

เวลาผ่านไปสิบห้านาที ร่างเล็กก็จัดการยกถาดอาหารอันหอมกรุ่นมาวางตรงหน้าของวิคเตอร์ ชายหนุ่มมองอาหารในจานที่เป็นอาหารจานเดียว ไม่ได้เป็นแบบกับข้าวอย่างที่เคยกินด้วยความสงสัย

“อันนี้คืออะไร” มือหนาชี้ไปที่ข้าวอะไรสักอย่างที่มีน้ำแดงๆ ราด

“อันนี้เขาเรียกว่าข้าวหมูกรอบค่ะ อันนี้ของโปรดไอเลยนะคะ ไอไม่รู้จะซื้ออะไรมาให้คุณ เลยสั่งข้าวมันไก่ผสมมาให้ ไม่รู้คุณจะกินได้ไหม” ข้าวสองอย่างที่มีน้ำซุปแถมมาให้จนมาเฟียหนุ่มได้แต่ขมวดคิ้วว่ามันจะอร่อยอย่างนั้นหรือ “ลองชิมสิคะ ร้านนี้ไอชอบมากินกับเพื่อนบ่อยๆ ทุกครั้งที่แวะมาเลย” ไอลดาหยิบช้อนส้อมให้กับคนตัวโตแล้วยื่นไปให้เขา

“อืม ขอชิมของเธอด้วยได้ไหม”

คำว่า ‘ขอชิมของเธอ’ ทำเอาคนฟังหน้าแดงซ่านเพราะตอนนี้ไอลดาคิดเป็นอย่างอื่นจนเตลิดไปไกลแล้ว

“คิดอะไร”

“ปะ...เปล่าค่ะ” วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่แก้มทั้งสองข้างมีเลือดฝาดขึ้นมา เพราะจริงๆ สิ่งที่เขาบอกเมื่อครู่มันก็คือสิ่งที่เธอคิดอยู่ตอนนี้ต่างหาก

มุมปากหยักยกขึ้นอมยิ้มเบาๆ จากนั้นก็ตักอาหารเข้าไปในปากของตัวเองเพื่อลองชิม และเมื่อกินไปแล้วเขากลับตกตะลึงกับรสชาติที่ตัวเองไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน มันอร่อยมาก อร่อยกว่าอาหารหรูๆ ที่เคยไปกินเสียอีก

เมื่อเห็นคนตัวโตนิ่งไปไอลดาก็หน้าเสียเพราะคิดว่ามันอาจจะไม่อร่อยถูกปากคนรวยๆ อย่างเขา แบบนี้ชายหนุ่มต้องโกรธเธอเป็นแน่

“ไม่อร่อยเหรอคะ งั้นเดี๋ยวไอเอาไปเปลี่ยนให้นะคะ เอาเป็นอย่างอื่นไหมคะ” มือบางกำลังเลื่อนไปจับที่จานอาหารของชายหนุ่ม แต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับที่มือของหญิงสาวเสียก่อน

“ไม่ใช่...มันอร่อยมากต่างหาก ราคาเท่าไหร่แบบนี้” เมื่อสิ้นเสียงเข้มใบหน้าหวานก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่มันถูกปากของเขา

“จานนี้หกสิบบาทค่ะ”

“อะไรนะ หกสิบเองเหรอ”

“ค่ะ”

“งั้นสั่งกลับให้ฉันอีกสิบกล่อง”

“ฮะ...” ไอลดาถึงกับตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าวิคเตอร์จะสั่งกลับไปเยอะขนาดนี้”