บทที่ 3 ความคับแค้นใจ

หากย้อนมองกลับไป เดิมทีองค์หญิงใหญ่รั่วเสียนเป็นเพียงผู้ถูกกักขังให้อยู่แต่ในวังหลังมาตั้งแต่แรกเกิด ด้วยฐานันดรอันสูงส่งดั่งหงส์เหนือเมฆ ทำให้นางต้องปฏิบัติตนเยี่ยงกุลสตรีชั้นสูงอย่างเคร่งครัด ถูกจำกัดบริเวณให้อยู่แต่ภายในกำแพงวังอันโอ่อ่าทว่าเงียบเหงา และไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะเปิดเผยใบหน้าล่มเมืองให้ผู้ใดได้เห็น เหตุผลนั้นช่างโหดร้ายนัก เพราะนางอาจจะถูกส่งไปเพื่อเป็นหมากตัวหนึ่งในการเจริญสัมพันธไมตรี แต่งงานการเมืองกับแคว้นอื่นในอนาคต ความเป็นอิสระและการได้โบยบินไปตามใจปรารถนา จึงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางได้แต่ฝันถึงมาโดยตลอด

ทว่าบัดนี้ ชะตากรรมกลับพลิกผัน หน้าที่ของนางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางไม่ได้เป็นเพียงหมากที่รอวันถูกยกให้ใครอีกต่อไป แต่ต้องกลายมาเป็นผู้เล่นที่ต้องรับผิดชอบชีวิตของน้องชายตัวน้อยและสายเลือดราชวงศ์ทั้งหมด หากนางพลั้งพลาดหรือเดินหมากผิดเพียงก้าวเดียว นั่นย่อมหมายถึงจุดจบofราชบัลลังก์ทองและหยาดโลหิตของบิดา

พระบิดาผู้ล่วงลับเคยตรัสเตือนนางไว้ก่อนสิ้นลมว่า ในกระดานอำนาจนี้ นางมีเพียงทางรอดเดียวเท่านั้น นั่นคือการแต่งงานสร้างพันธมิตรกับขุนนางผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลวง เพื่อสร้างฐานอำนาจอันแข็งแกร่งค้ำจุนราชวงศ์และปกป้องบัลลังก์ให้น้องชาย เพราะหากไม่ทำเช่นนั้น ด้วยวัยเยาว์อันไร้เดียงสาและความอ่อนแอของฮ่องเต้น้อย การก่อกบฏและการนองเลือดเพื่อแย่งชิงบัลลังก์จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

เนื่องจากพิธีแต่งตั้งฝ่าบาทพระองค์ใหม่กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แม้ว่ารั่วเสียนจะกุมอำนาจผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตามกฎหมาย ทว่าในฐานะพระธิดาคนโต นางยังคงต้องปฏิบัติตามกฎมณเฑียรบาลการไว้ทุกข์อย่างเคร่งครัด นางจำเป็นต้องกักตัวสวดมนต์ภาวนาอยู่ที่หอธรรมแห่งนี้เป็นเวลาหนึ่งร้อยวัน ทำให้การว่าราชการและการบริหารแผ่นดินทั้งหมดของนาง ต้องทำผ่านการที่เหล่าขุนนางส่งฎีกาทั้งหลายขึ้นมาให้นางตรวจดูและประทับตราประธานที่หอธรรมแห่งนี้เท่านั้น

แม้ภายนอกนางจะดูเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในวังหลวง ทว่าในความเป็นจริง รั่วเสียนรู้ซึ้งถึงสัจธรรมข้อนี้ดี นางเป็นเพียงหุ่นเชิดงดงามที่คอยทำตามความต้องการของเหล่าขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์เท่านั้น สายตาแฝงแววดูหมิ่นดูแคลนจากพวกขุนนางบุรุษที่มองว่านางเป็นเพียงสตรีในห้องหอมักลอยมาเข้าหูอยู่เนือง ๆ แต่จำต้องสะกดกลั้นความไม่พอใจและหยาดน้ำตาเอาไว้ภายใต้ท่าทางอันหยิ่งผยองและสง่างามประดุจนางพญาหงส์

และในวันนี้ บรรยากาศในห้องทรงอักษรของหอธรรมก็ยังคงเต็มไปด้วยความอึดอัด เจ้าหน้าที่ตรวจฎีกานำฎีกาปึกใหญ่จำนวนไม่น้อยเข้ามาวางกองตรงหน้าเพื่อให้นางประทับตราและลงนาม รั่วเสียนถอนหายใจแผ่วเบา นั่งลงอย่างสง่างามก่อนจะค่อย ๆ เปิดฎีกาอ่านอย่างช้า ๆ แม้ว่าจะมีหลายเรื่องที่นางยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่นางก็พยายามเพ่งมองทุกตัวอักษรด้วยความระมัดระวัง

ทันใดนั้น หัวหน้าผู้ตรวจฎีกาก็ก้าวเข้ามา คุกเข่าลงแล้วยื่นฎีกาเล่มสำคัญที่สุดส่งให้นางด้วยท่าทางนอบน้อมทว่าแฝงกระแสกดดัน