ตอนที่ 240
บทที่ 240 เสียใจจนเลอะเลือน
22 ตุลาคม 2569
เซียวซาสมองมึนงงไปชั่วขณะ บังเกิดความว่างเปล่าชั่วครู่ น้ำตาบดบังสองตา ลูก เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับสวี่เจียน ไม่มีแล้ว! “เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เป็นแกที่ทำร้ายฉันจนต้องสูญเสียเลือดเนื้อเชื้อไข!” เซียวซาต้องเสียใจจนเลอะเลือนไปแล้วแน่ๆ ความจำเกิดรอยแตก จึงจำว่าเป็นเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนชนเธอจนตกบันได! “ไม่ใช่นะ ฉัน--” “เป็นแกนั่นแหละ!” เซียวซาจ้องเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล แผดเสียงอย่างเกลียดชังว่า “เป็นแกที่ทำร้ายจนลูกของฉันไม่มีแล้ว แกชดใช้ลูกฉันมานะ ชดใช้ลูกฉันมา! อา....” “ไม่ใช่ฉันจริงๆนะ เมื่อครู่เธอวิ่งเอง--”
เพี๊ยะ! ไม่ยอมให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอธิบาย เซียวซาตบเข้าไปที่หน้าของเธอ พูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “ดาวร้ายไปถึงไหน ก็โชคร้ายถึงนั่น! แกเป็นคนที่นำโชคร้ายมา อา—เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว!” สูญเสียลูกไปปวดใจเจียนตาย! เซียวซาทุบอกตัวเองอย่างรุนแรง รู้สึกโศกเศร้าอย่างไม่อาจบรรเทาได้
“มีหมอไหมคะ? รีบมาช่วยคนด้วยค่ะ!” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนร้อนใจจนเหงื่อท่วมตัว และก็ไม่ถือสากับกิริยาของเธอ กอดเธอไว้กับอก “ร่างกายสำคัญ คุณอย่าเพิ่งขยับ บางทีอาจยังรักษาไว้ได้นะ?” “ไสหัวไปเสีย ยายโง่!” เซียวซาผลักเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนออกไป เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสุขภาพร่างกายอ่อนแอมาก ถูกเขาผลักจนหงายไปที่พื้น “ฉันเกลียดแก เกลียดแกจะตายแล้ว!” เซียวซาก็ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดมาจากไหน เธอตบไปที่หน้าของพี่สะใภ้ตนเอง กระชากผมของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน หยิกที่หลังของเธอ เมื่อตบตีจนเหนื่อยแล้ว ก็ยกรองเท้าส้นสูงที่อยู่ด้านข้าง ทุบไปบนตัวของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน....เหมือนกับบ้าไปแล้ว!