ตอนที่ 10 การปฏิบัติที่แตกต่าง

“พูดพอหรือยัง!”

ซ่งเหมียวที่ถือถ้วยกาแฟอยู่ มองหญิงสาวที่เต้นเร่าๆ อยู่ตรงหน้าเพราะถูกกาแฟร้อนๆ สาดใส่

ในใจของเธอรู้สึกปั่นป่วนไปด้วยความขยะแขยง หญิงสาวตรงหน้าคือรสนิยมของฉู่เซ่าเหยียน ผู้หญิงที่รักเงิน โง่เขลา และปากร้าย ฉู่เซ่าเหยียนยินดีจะเข้าหาหล่อนมากกว่าตนเอง เขาต้องเกลียดเธอมากขนาดไหน ถึงได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวเองแบบนี้!

“โอ๊ยๆ! ซ่งเหมี่ยว เธอมัน...นังแพศยา!”

วันนี้ฟังซินสวมชุดชาเนลที่ฉู่เซ่าเหยียนเพิ่งซื้อให้ ราคาของชุดชุดหนึ่งเท่ากับเงินเดือนทั้งปีของเธอ เมื่อเห็นคราบกาแฟสีน้ำตาลเลอะยาวตั้งแต่คอปกเสื้อลากเป็นเส้นน่าเกลียวยาวจนถึงชายเสื้อ เธอแทบคลั่ง!

“ปากของเธอน่ะ ควรทำความสะอาดบ้างนะ”

ซ่งเหมี่ยวอดทนต่ออาการวิงเวียนศีรษะ มือข้างที่ไม่ได้ถือถ้วยของเธอกำแน่นอยู่ข้างลำตัว “ฉันเองก็แปลกใจที่แบบร่างได้รับการคัดเลือก แต่ที่มื้ออาหารเมื่อวานตอนเย็น ประธานฮั่วเป็นคนมาคุยกับฉันเรื่องโครงการนี้เอง เธอลองไปยั่วเขาให้ดูเป็นขวัญตาหน่อยสิ ไหนเธอบอกว่าเธอเป็นหัวหน้าทีม B เธอเคยออกแบบอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างไหม ในเมื่อไม่มีความสามารถด้านการออกแบบ ก็ใช้วิธีที่เธอถนัดสิ! ไม่มีใครเขาห้ามเธอนี่”

ทุกคนในบริษัทต่างรู้กันดีว่า ตำแหน่งหัวหน้าทีม B ของฟังซินก็ได้มาโดยการเข้าหาประธานฉู่ คำพูดของซ่งเหมี่ยวที่ว่า ‘ในเมื่อไม่มีความสามารถด้านการออกแบบ ก็ใช้วิธีที่เธอถนัดสิ’ ก็เหมือนกับฝ่ามือที่ปะทะลงบนใบหน้าของเธออย่างรุนแรง

สีหน้าของเธอดูย่ำแย่อย่างที่สุด “เธอ...ซ่งเหมี่ยว...เธอ...”

“มามุงอะไรกันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องทำงานหรือไง”

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำที่เข้มงวดก็เข้ามาทำลายบรรยากาศของผู้คนที่กำลังมุงดู

ฉู่เซ่าเหยียนมาถึงแผนกออกแบบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

รูปร่างของเขาสูงโปร่ง ใบหน้าจริงจังให้ความรู้สึกสง่าผ่าเผย เมื่อเขาโผล่กลางแผนกออกแบบ ทุกคนต่างกลับเข้าประจำที่ทำงานของตัวเอง เหลือไว้เพียงซ่งเหมี่ยวที่อยู่ประจำที่ของเธอและฟังซินสองคนเท่านั้น