ตอนที่ 472
บทที่ 596 ไปรับเธอ
22 ตุลาคม 2569
นุชวราออกมาเพียงลำพังด้วยความหึงหวง เพิ่งเดินออกมาจากห้องโถงชั้นหนึ่ง เดินไปที่ป้ายรถประจำทาง เดินๆ อยู่ก็เห็นรถคันคุ้นเคยจอดอยู่ไม่ไกล
ในขณะนี้ ญาณีที่นั่งเบาะคนขับก็เห็นเธอเดินออกมา และเดินมาทางนี้
ดับควันในมืออย่างสุขุม แล้วบีบแตรดังขึ้น
นุชวราตกใจจนตัวสั่น กระจกรถเคลื่อนลงมา สายตาประสานกับญาณี
“ขึ้นรถ นุชว์!”
นุชวราประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอมองไปรอบๆ ไม่รู้ว่าจิตใจคิดอะไรอยู่ ลังเลขณะขึ้นรถไป
ญาณีรีบขับรถออกมา “อยากไปกินข้าวเย็นที่ไหน? วันนี้ฉันเลี้ยง” น้ำเสียงเธอผ่อนคลาย
“พี่ญาณี พี่มีธุระอะไรกับฉัน?”
“ฮะ? ไม่มีธุระจะมาหาเธอไม่ได้เหรอ?” ญาณีหันไปมองเธอ ยิ้มขณะถามขึ้น “กว่าจะได้เลิกงานเร็ว ที่นั่นก็ไม่มีเพื่อน เลยนึกถึงเธอ”
นุชวรารู้สึกเกรงใจ
ญาณีอารมณ์ดี “ฉันรู้มาว่าข้างหน้ามีร้านสเต๊กอร่อยมาก อยากไปชิมไหม?”
ไม่มีธุระอะไรกับเธอจริงเหรอ? นุชวราไม่อยากจะเชื่อ
นิ่งเงียบ……
รถไปถึงอย่างรวดเร็ว ญาณีพาเธอเข้าไปในร้านอาหารตะวันตกสุดหรูแห่งนี้
มองออกถึงความระมัดระวังตัวของเธอ ญาณีพูดขึ้น “ไม่ต้องห่วง ฉันมีคูปอง กินฟรีได้หนึ่งมื้อ! บริษัททำให้”
นุชวราตามอยู่ข้างๆ เธอ เอ่ยปากขึ้นอย่างลังเล “พี่ญาณี ฉันคืนให้พี่ก่อนหนึ่งล้านดีกว่า ที่เหลือสองแสนห้าจะแบ่งคืน”
“ทำไม?” สีหน้าญาณีเคร่งขรึมทันที หันไปมองเธอ “ทำไมเธอไม่คืนนภาลัยก่อน? ให้เธอคืนหล่อนก่อนไม่ใช่เหรอ?”
นุชวรากระอักกระอ่วนมาก ไม่รู้จะอธิบายยังไง
ญาณีพูดอีก “เธอไม่ต้องหรอก ฉันต้องรีบใช้เหรอ? ฉันพูดกับเธอรู้เรื่องแล้ว ฉันไม่รีบร้อนใช้เงิน ฉันไม่ได้ขาดเหลือเงินก้อนนี้”