คำโปรย

“เป็นได้แค่คู่นอนนะ เอากันขำ ๆ รับได้ก็ขึ้นรถ รับไม่ได้ก็แค่นี้ ไม่ต้องคุยกันอีก”

“อืม” เธอก้าวขึ้นรถผมอย่างไม่ลังเล ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่มันถูกหรือแม่งผิดตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม

“ทำไม อยากมากขนาดนั้นเลย แฟนเธอไปไหน” ถึงจะเอากันขำ ๆ ผมก็ไม่อยากเป็นชู้กับใคร

“เลิกกันแล้ว”

ใช่สินะ ไอ้นั่นมันไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งสี่เดือนแล้วนี่นา แม่งแล้วกูดันรู้ทุกเรื่องของเธอ

“ของขาด?” ผมถามและเคาะพวงมาลัยในตอนที่ติดไฟแดง

“อืม” เธอตอบง่าย ๆ เรียบ ๆ ไม่สะทกสะท้าน

“ดี เราก็ของขาด ของขาดกันทั้งคู่ คงมันดี หึ”

“กูบอกให้มึงจองวีไอพี ๆ ทำไมแม่งได้หน้าแคชเชียร์ ไกลเวทีก็ไกล เด็กเสิร์ฟก็เดินกันให้วุ่น แม่งวุ่นวายฉิบหาย” ผมบ่นไอ้เพื่อนที่ชวนมาเที่ยววันนี้ บอกให้มันจองโซนวีไอพี แต่มันดันจองอะไรของมัน ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห

“เอาน่า เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ตั้งแต่เรามาเที่ยวที่นี่สามปีก็ไม่เคยนั่งโซนอื่น นั่งตรงนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน ดนตรีไม่ดังดี” คำแก้ตัวของมันฟังแทบไม่ขึ้น

“ไอ้ไม้ มึงไม่ได้ป่วยใช่เปล่า หรือปิดเทอมไม่กี่อาทิตย์ ทำให้สมองมึงกระทบกระเทือน” ผมยื่นมือไปแตะหน้าผากของเพื่อนดู วันนี้เพื่อนผมมันดูแปลก ๆ