ตอนที่ 955
บทที่ 955 เป็นเด็กดีนะเชอรีช
22 ตุลาคม 2569
บอยล์ทนมองเธอต่อไปไม่ไหว เขาหยิบนิทานของแอนเดอร์สันออกมาจากถุงพลาสติก เขาเอามันมาด้วย และวางไว้บนมือของเชอรีช
"ถ้ารู้สึกเหงาก็เอาไว้อ่านนะ"
เชอรีชส่ายหน้า เธอมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน "บอยล์...พาฉันกลับบ้านนะ..."
บอยล์สูดลมหายใจเข้าแล้วกุมมือเธอ "เชอรีช ผมจะรับผิดชอบไม่ได้ถ้าพาคุณกลับบ้านตอนนี้ ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บ เพราะปกป้อง ลิตเติ้ลบีน สเปราท์อีก คิดเรื่องความขัดแย้งและความไม่สอดคล้องกัน เกี่ยวกับลิตเติ้ลบีน สเปราท์ เพื่อผมนะ?"
เธอจับมือเขาแล้วตอบเสียงสะอื้น "ฉันคิดว่าเมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน...บอยล์...ฉันคิดเรื่อง...เมื่อไหร่ฉันจะได้กลับบ้าน?"
เสียงของเธอสิ้นหวัง ตอนที่เธอจับมือเขานั้น มันรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังจับเชือกช่วยชีวิต
แม้ว่าบอยล์จะไม่อยากปฏิเสธเธอ แต่เขาก็ต้องฝืนทำ
เชอรีชเห็นเขามองเธอด้วยแววตาเจ็บปวด ในความเงียบเป็นเวลานาน
"ฉันเป็นอิสระที่นี่ไม่ได้...ฉันไม่ใช่เชอรีชคนเดิมอีกแล้ว...บอยล์...ช่วยพาฉันออกไปข้างนอก...ฉันเหมือนคนบ้า...ฉันพังไปแล้ว...ไม่ชอบเลย...ฉันไม่ชอบที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย"
เชอรีชน้ำตาไหลลงมา เธอดูเสียใจมาก
บอยล์เช็ดน้ำตาให้เธอ "อาการซึมเศร้าของคุณเป็นแค่ชั่วคราว ชาเนียจะให้ผมมาเยี่ยมคุณทุกครั้งตอนที่อาการดีขึ้น"
"ไม่นะ...ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่คนเดียว...พาฉันกลับบ้านเถอะนะ...บอยล์...ขอร้อง... ฉันขอร้องล่ะ...พวกเขาจับตาดูฉันตลอด... ฉันก็ไม่ได้ต่างจาก...สัตว์ที่ถูกขังไว้ ได้โปรดพาฉันหนีออกไปจากที่นี่เถอะ บอยล์...ฉันไม่อยากถูกขังอยู่ที่นี่ตลอดเวลา...บอยล์..."
เธอกอดแขนบอยล์ไว้แน่น บอยล์น้ำตาคลอ ลำคอกระตุกอย่างแรง เขารู้สึกหวั่นไหว
เขาค่อย ๆ ดึงมือเธอออก
"ผมพาคุณออกไปไม่ได้ เชอรีช คุณต้องหาความขัดแย้งและความไม่สอดคล้องกันในโลกของความจริง"
โทรศัพท์ของบอยดังขึ้น ชาเนียโทรหาเขา
บอยล์ไม่รับสายเธอ เขารู้ว่าเธอโทรมาเตือนเขาว่าหมดเวลาแล้ว
เธอจับแขนบอยล์และขอร้องเขา "บอยล์...อย่าไปเลยนะ...ฉัน...คิดถึงคุณจริง ๆ"