“ถ้าเรื่องที่ในวันนี้หลุดออกไปข้างนอกแม้แต่คำเดียว ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่นอน”
"ครับ ได้เลยครับ นายใหญ่ฟัดด์ ไม่ต้องกังวลไปนะครับผมจะไม่บอกใครเกี่ยวกับการอุ้มบุญ ผมแค่อยากจะบอกความจริงกับคุณเท่านั้นว่า เวอเรียน มอนท์ เป็นคนแบบไหน ผมกลัวว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอในการเข้ามาใกล้ชิดสนิทสนมกับประธานฟัดด์ และหลานสาวของคุณเป็นเพียงเพื่อให้เธอบรรลุเป้าหมายของเธอ ใช้ชื่อเสียงของ ครอบครัวฟัดด์ ทำเรื่องไม่ดีและสร้างความเสียหายแก่ ครอบครัวฟัดด์ นี้ยังไม่ได้รวมถึงความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวและชีวิตอันเหลวแหลกของเธอก่อนหน้านี้เลยนะครับ เธอคลุกคลีกับพวกนักเลงสมัยเรียนมัธยมปลาย แม้กระทั่งสูบบุหรี่และดื่มเหล้า เธอก็ผ่านมาหมดทุกอย่างแล้ว การทำตัวของเธอไม่ใช่เรื่องที่ผู้หญิงจากครอบครัวดี ๆ คนหนึ่งควรจะทำเลยนะครับ”
ท่าทางการแสดงออกของชายชราค่อย ๆ ขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัด
“แล้วทำไมนายถึงมาที่นี่เพื่อบอกเรื่องทั้งหมดนี้กับฉันล่ะ? ในเมื่อคุณบอกว่าเธอมีเป้าหมายในการเข้าสู่ ครอบครัวฟัดด์ แล้วจุดประสงค์ของคุณเองล่ะต้องการอะไร?”
“ผมแค่… ถึงอย่างไรเธอเองก็เคยเป็นเพื่อนสมัยเด็กของ วาเนลล์และผม ผมหวังว่าเธอจะสำนึกผิดในสิ่งที่ทำก่อนหน้านี้และก่อนที่เธอจะสร้างเรื่องใหญ่ที่ผิดศีลธรรมอีกครั้งเท่านั้นเองครับ”
ชายชราหัวเราะเยาะเขา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อในเหตุผลที่อวดดีของเขา “นายบอกกับฉันตรง ๆ ว่าจริง ๆ แล้วนายต้องการอะไรจากฉันกันแน่? พูดมาซะที"
นายใหญ่ฟัดด์ นั้นค่อนข้างน่ากลัวเป็นอย่างมาก ฝ่ามือของเจนเซ่น ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขากล่าวว่า “นายใหญ่ฟัดด์ ครับ คุณอาจยังไม่รู้ว่า ท่านประธานฟัดด์ กับเวอเรียน พวกเขาที่คู่ไม่ได้จดทะเบียนสมรถกัน การแต่งงานของพวกเขาเป็นของปลอมครับ”
"คุณพูดว่าอะไรนะ?"
ชายชราตะลึงกับเรื่องที่ได้ยิน เขาใช้ไม้เท้าคู่ใจกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง ในขณะที่จ้องมองไปที่เจนเซ่น ทำให้เขาหวาดกลัวจนหัวหดอย่างตั้งใจ
“นายใหญ่ฟัดด์ ครับ ผมรู้ว่าคุณอาจไม่เชื่อทั้งหมดในสิ่งที่ผมพูดมาแต่ เวอเรียน มอนท์ เองที่เป็นคนบอกกับ วาเนลล์ ชีน เป็นการส่วนตัวว่าพวกเขาไม่ได้แต่งงานกัน แม้ว่าเธอจะเป็นคนขี้เล่นแค่ไหนแต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้นะครับ นอกจากนี้นายใหญ่ฟัดด์ เองก็เป็นคนที่เก่ง และฉลาดเป็นอย่างมาก ถ้าคุณต้องการพิสูจน์เรื่องนี้จริง ๆ แล้วมันก็เป็นเรื่องง่ายมากเลยใช่ไหมล่ะครับ แล้วผมจะต้องโกหกคุณไปเพื่ออะไรกันละครับ”
…
ภายในรถมายบัคสีดำ เวอเรียน มอนท์ นั่งอยู่ข้างหน้าต่างปกปิดแก้มอันเร่าร้อนของเธอ
เธอได้มองออกไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่เส้นทางที่ไปโรงเรียนอนุบาล “เราจะไม่ไปรับ เจลลี่ บีน กัน เหรอคะ?”
“ตอนนี้คุณเพิ่งจำได้ใช่ไหมว่าเราต้องไปรับ เจลลี่ บีน ?”
เวอเรียน พูดไม่ออก “...”
ติ่งหูของเธอแดงไปหมด ทั้งหมดนี้เธอต้องขอบคุณเขา หากไม่ใช่เพราะจูบนั้นของเขา ทุกอย่างจะผันแปรจนพวกเขาควบคุมไม่ได้
ฮีลตัน มีรอยยิ้มที่อ่อนโยนผ่านดวงตาของเขาพร้อมกับอธิบายว่า “ผมบอกให้คุณพ่อมารับ เจลลี่ บีน แทนแล้ว”
เวอเรียน ตอบง่าย ๆ ว่า “โอเคค่ะ” เธอก้มหน้าลงและไม่กล้ามองหน้าเขาอีก
ตอนนี้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขามันแรงขึ้นมากแค่ไหนกันนะ?
เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากที่พวกเขาทั้งคู่ มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นด้วยกันบ่อย ๆ มันจะทำให้พวกเขารักกันมากขึ้นใช่หรือไม่นะ?
แล้ว… เป็นไปได้ไหมที่เขาจะค่อย ๆ ตกหลุมรักเธอ?
เวอเรียน เงยหน้าขึ้นและแอบชำเลืองมองเขา