บทที่ 623 คุณนายฟัดด์ถูกทำโทษให้คุกเข่าบนลูกคิด ช่างเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารจริง ๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขากลับมาถึงคฤหาสน์แชลโลว์ เบย์

เวอเรียนกำลังถูกลงโทษคุกเข่าอย่างเสียเวลาเปล่า

“รูปหล่อ ฉันไม่อยากคุกเข่าแล้ว ฉันเจ็บหัวเข่า”

รูปหล่อ...

ฮีลตันอยากจะต่อยใครสักคนเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น เขาถอดเสื้อคลุมแล้วโยนไปที่โซฟา หลังจากนั้นเขาก็ปลดกระดุมแขนเสื้อ และม้วนมันขึ้น

ด้วยความสับสน เวอเรียนตกใจมากเมื่อเห็นฮีลตันม้วนแขนเสื้อขึ้น “คุณ… คุณจะทำอะไร? คุณจะต่อยฉันเหรอ? ฉันจะบอกให้สามีชกหน้าคุณ ถ้าคุณกล้าแตะต้องฉัน"

เธอลุกขึ้นยืน แต่เนื่องจากเธอเมามากเกินไป เธอโลกหมุนทันทีที่เธอยืนขึ้น

เธอรู้สึกเวียนหัวมาก…

ฮีลตันเดินเข้าไป และอุ้มเธอ

เวอเรียนจมลงในอ้อมกอดของเขากึ่งหลับกึ่งตื่น เธอมองไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของฮีลตัน และยิ้มโง่ ๆ ให้เขาในขณะที่ใช้นิ้วจิ้มแก้มของเขา “คุณดูเหมือนสามีของฉันมาก ฉันชอบคุณ ทำไมสามีของฉันยังไม่กลับมาจับเราอีก?”

ฮีลตันหยุดเดิน และก้มหน้าหล่อของเขาลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา

ดวงตาของเวอเรียนสดใสมาก พวกมันดูแวววาวยิ่งขึ้นเมื่ออยู่ภายใต้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ทำให้เธอดูเหมือนจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์ หัวใจของฮีลตันเต้นผิดจังหวะเมื่อเขามองไปที่เธอ

“คุณอยากให้สามีของคุณกลับมาตอนนี้ และจับได้ว่าคุณนอกใจเขางั้นเหรอ? คุณไม่กลัวว่าเขาจะบีบคอคุณงั้นเหรอ?”

เวอเรียนยื่นมือของเธอออกไป และกระดิกนิ้วใส่เขา ในขณะที่เธอพูดอย่างมั่นใจ “ก็เราไม่ได้ทำอะไรไม่เหมาะสมกันสักหน่อย ใช่ไหม? เขาจะปล่อยฉันไป ส่วนคุณ…”

จู่ ๆ เธอก็ทำเสียงขึ้นจมูก “คุณอาจต้องทนทุกข์สักหน่อย ใครจะรู้? บางทีเขาอาจจะจับคุณตอน คุณระวังตัวไว้ดีกว่า”

ตอนแรกฮีลตันโมโหมาก แต่ตอนนี้เขาอยากจะหัวเราะ

ปกติเขาเป็นคนรุนแรง และโหดเหี้ยมขนาดนั้นเลยเหรอ?

เวอเรียนซุกตัวในอ้อมกอดที่คุ้นเคย และหลับตาลงอย่างสบายใจ เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกราวกับแมวขี้เมา และโอบกอดแขนเรียวรอบคอของเขา ในขณะที่พึมพำ “ฮีลตัน ฉันคิดถึงคุณมาก…”