“งั้น… เธอคิดว่ายานิไม่ใช่คนที่ฉันควรรักเหรอ?”
เวอเรียนสูดหายใจลึก ๆ อย่างเงียบเชียบแล้วพูดว่า “เธออยากฟังความจริงหรือเปล่า?”
“ความจริงอย่างเห็นได้ชัด”
เวอเรียนเลิกคิ้วเล็กน้อย และพูดอย่างตรงไปตรงมา “ฉันรู้สึกว่าพวกเธอไม่คู่เหมาะกันตั้งแต่แรก ฉันไม่สามารถบอกเธอได้ว่าทำไม แต่บางทีนี่อาจเป็นเพียงสัญชาตญาณของฉันในฐานะคนที่เฝ้ามอง อาจเป็นเพราะความรู้สึกของยานิที่มีต่อแซมรุนแรงมากทำให้เขาละเลยทุกอย่างบนโลกยกเว้นเธอ กวินนี่มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะจับหัวใจของเขาได้ เวลาที่เธอพบกับเขามันไม่ถูกต้อง สถานการณ์ก็ไม่ถูกต้อง และแม้แต่เป้าหมายของเธอก็ไม่ถูกต้อง ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เขาจะไม่มีวันมีความรู้สึกต่อเธอเลย”
น้ำตาค่อย ๆ ไหลจากดวงตาทั้งสองของกวิน เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เธอพูด “แต่… แต่เวอเรียนครั้งนี้ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักเขาจริง ๆ แม้ว่าเขาจะไม่เคยทำอะไรเพื่อฉัน แต่ฉันก็ปล่อยเขาไปไม่ได้เลย ความสัมพันธ์นี้รู้สึกแตกต่างไปจากความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ที่ฉันเคยมีทั้งหมด ตอนที่ฉันเลิกกับเขา ฉันคิดว่าฉันจะเสียใจเพียงไม่นาน และหลังจากเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองด้วยวันหยุดพักผ่อนแล้ว ฉันก็จะไม่รู้สึกเศร้าอีกต่อไป อย่างไรก็ตามแม้เวลาจะผ่านไปนาน ฉันก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามถึงเขา ฉันให้ความสนใจกับเขาอย่างใกล้ชิดแม้กระทั่งตอนที่เขาอยู่กับแซมก็ตาม”
“กวินนี่ ฉันเข้าใจเธอนะ แต่…”
“เธอคิดว่าฉันหน้าไม่อายหรือมากกว่านั้น แล้วโกรธที่ฉันทำอย่างนั้นเหรอ? อย่างไรก็ตามสิ่งสำคัญคือ ความรักนั้นไม่มีเหตุผล ฉันไม่ต้องการที่จะตกหลุมรักเขาเช่นกัน เพราะฉันรู้ว่าฉันไม่มีความสำคัญต่อยานิเลย แต่ฉันแค่ไม่สามารถช่วยตัวเองจากการเป็นห่วงเขาได้เท่านั้นเอง”
เวอเรียนเอื้อมมือไปกอดเธอโดยไม่มีคำพูดใด ในขณะที่ลูบหลังผอมบางของเธอ
ในเวลาเช่นนี้กอดจากเพื่อนมีประโยชน์มากกว่าคำแนะนำ
“เธอจะทำได้กวินนี่ เธอจะได้พบผู้ชายที่ดีกว่าซึ่งรักและห่วงใยเธอ”
ฮีลตันกลับมาหลังจากนั้นไม่นานในขณะที่เขาพูด “ทุกอย่างจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แพทย์และพยาบาลจะย้ายยานิไปที่หอผู้ป่วยในภายหลัง”
กวินกล่าวอย่างสงบ “ขอบคุณค่ะ คุณอา”
“เธอขอบคุณฉันเรื่องอะไร? แม้ว่าฉันจะไม่ต้องการสอนเธอ แต่เธอควรมีความชัดเจนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เธอมีร่วมกันกับยานิ เขาอาจจะเข้ารับการรักษานานกว่าหนึ่งสัปดาห์ เธอจะดูแลเขาไปตลอดทั้งสัปดาห์หรือเปล่า?”
เวอเรียนแอบดึงแขนเสื้อของฮีลตันบอกใบ้ให้เขาหยุดสอนกวิน อย่างไรก็ตาม ผู้ชายอย่างฮีลตันต่างจากผู้หญิงที่เห็นอกเห็นใจคนอื่นแบบเวอเรียนอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาทั้งคู่ต่างเป็นคนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงในแง่ของบุคลิกภาพ
“ฉัน…”
“มันโอเค ถ้าเธอจะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเขา แต่เธอต้องชัดเจนว่าเธอเป็นใครสำหรับเขา เธอกำลังจะดูแลยานิในฐานะแฟนเก่าของเขาเหรอ? เพื่อนของเขา? หรือบางทีคนคั่นเวลา?”
ฮีลตันเกือบจะพ่นคำว่า 'รับหน้าที่แทนแฟน' ขณะที่เวอเรียนจ้องไปที่ใบหน้าของกวินซึ่งค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีซีด เธอบีบแขนของฮีลตันทันที
ชายคนนี้ ไม่รู้วิธีปลอบโยนคนอื่นด้วยหรือไง?
กวินรู้สึกพังทลายเล็กน้อย ขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฉัน… ฉันจะคิดให้รอบคอบ”
“ในเมื่อตอนนี้ยานิสบายดีแล้ว ฉันจะกลับบ้านกับน้าของเธอ ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะ”
กวินตอบกลับ “ได้ค่ะ”
เวอเรียนพูดไม่ออก