บริษัทที่เวอเรียน มอนท์ทำงานอยู่เป็นบริษัทเล็ก ๆ เธอกำลังรีบที่จะหางานทำในเวลานั้นดังนั้นตำแหน่งที่เธอมองหาคือพนักงานขาย บริษัทของพวกเขาขายสินค้าเช่นเครื่องทำความร้อนใต้พื้นและเครื่องปรับอากาศส่วนกลางเป็นหลัก ดังนั้นงานจึงไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อรวมกับข้อเท็จจริงที่ว่า เวอเรียน มอนท์มีความคิดที่จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเองในอนาคต เธอจึงตั้งใจทำงานของเธอมากขึ้น
ผู้จัดการแผนกออกมาจากห้องทำงานของเขาและเรียกเธอ “เวอเรียน คืนนี้คุณช่วยตามฉันออกไปเพื่อลงนามในข้อตกลงกับเอสเชียร์ กรุ๊ปได้ไหม?”
“ได้เลยค่ะ”
ผู้จัดการลีโอนาร์ดเหลือบมองเธอและถามบางอย่างในใจ “โอ้ใช่ คุณดื่มได้ไหม?”
เวอเรียน มอนท์ตะลึง เธอไม่ใช่คนกินเหล้าเก่งและด้วยความจริงที่ว่าตอนนี้เธอท้อง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะดื่มแอลกอฮอล์ “ผู้จัดการ ฉันดื่มไม่ได้ งั้นคุณหาคนที่สามารถดื่มไปกับคุณเป็นไง?”
ผู้จัดการลีโอนาร์ดมองไปที่เธอและยิ้มหนึ่งครั้ง "ไม่เป็นไร ฉันจะให้เวสลีย์ ลาร์สันไปกับฉัน เวสลีย์และฉันจะรับผิดชอบเรื่องการดื่มและคุณรับผิดชอบในการป้อนยาวิเศษให้กับผู้รับผิดชอบของเอสเชียร์ กรุ๊ป”
เห็นได้ชัดว่าแฮรรี่ ลีโอนาร์ดหมายถึงอะไรเกี่ยวกับ “การป้อนยาวิเศษ” หมายความว่าเธอต้องทำตามแผนยั่วยวนความงาม ใช่มั้ย?
เธอเพิ่งเข้าทำงานกับบริษัท และแม้ว่าเธอจะรู้ว่านี่เป็นแอ่งน้ำขุ่น แต่เธอก็ไม่สามารถเทมันได้ การทำงานเป็นพนักงานขายหมายความว่าเธอต้องทนกับการสูญเสียที่นี่และที่นั่น
หลังจากแฮร์รี่ ลีโอนาร์ดเข้ามาในห้องทำงาน เพื่อนร่วมงานที่นั่งข้าง ๆเวอเรียน มอนท์ พี่สาวลูน่า ลดเสียงของเธอและพูดกับเธอ "เวอเรียน คืนนี้เธอต้องระวังตัวให้ดี แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดได้ไปกินเลี้ยงกับผู้รับผิดชอบของเอสเชียร์ กรุ๊ปด้วยกันแล้วสองสามครั้งและข้อตกลงนี้ยังไม่ได้ลงนาม ฉันคิดว่า…แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดต้องการใช้เธอยั่วยวนคนของเอสเชียร์ กรุ๊ปในคืนนี้
“ถ้าฉันไม่เต็มใจที่จะทำ ผู้จัดการลีโอนาร์ดไม่สามารถบังคับให้ฉันทำเช่นนั้นได้ใช่ไหม?”
“เฮ้อ…ทุกวันนี้ธุรกิจมันยาก เธอเพิ่งเข้าทำงานบริษัท ดังนั้นเธอจะเข้าใจในอนาคต ในฐานะพนักงานขายหญิง เธอต้องดื่มเหล้าเก่งหรือมีสายสัมพันธ์ที่ดีและเธอไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับลูกค้าที่ร่ำรวยหรือเธอต้องสามารถเสียสละทุกอย่าง หากไม่ใช่เพราะเงินกู้บ้าน ผู้หญิงคนไหนที่เต็มใจเป็นพนักงานขาย พวกเขาถูกคนอื่นลวนลาม ถูกเอาเปรียบและพวกเขาต้องอดทนต่อมัน”
เวอเรียน มอนท์คิดถึงชีวิตของเธอในอนาคตและรู้สึกกังวลเล็กน้อย
พี่สาวลูน่าถามอีกครั้ง “เฮ้? ฉันได้ยินสำเนียงของเธอ และเธอต้องไม่ใช่คนจากเอส ซิตี้ใช่มั้ย? เธอมาจากไหน?"
“โอ้ ฉันมาจากนอร์ท ซิตี้”