ความผูกพัน

“ทำไมมายืนใจลอยอยู่ตรงนี้"

“ว้าย! ปล่อยนะ! " กันยาอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อข้อมือเรียวของเธอถูกผู้มาเยือนกุมเอาไว้ มิหนำซ้ำเขายังเดินเข้ามาใกล้ประชิดตัวเธอจากทางด้านหลัง คำพูดของเขาเมื่อสักครู่เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูของเธอทำให้กันยารู้สึกกลัวจนขนลุกซู่

“โธ่! ...สิงโต ทำไมตัวมาไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้เค้าตกใจหมดเลย" เมื่อกันยาเห็นว่าเป็นสิงโต เด็กหญิงถึงกับเอามือขึ้นมาทาบอก พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งๆ เพราะเธอคิดว่าเป็นชายคนนั้นตามมาเสียอีก

“ขวัญอ่อนจังเลยนะเราเนี่ย เอาปิ่นโตมาเดี๋ยวเค้าถือเอง" สิงโตคว้าปิ่นโตจากมือของกันยามาถือเอาไว้ ก่อนจะเดินนำหน้าเด็กหญิงตรงไปยังบ้านท้ายไร่

“สิงโต..." เสียงของกันยาดังขึ้นทำให้สิงโตหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอด้วยความสงสัย เพราะฟังจากน้ำเสียงของกันยาแล้วเหมือนกับว่าเธอกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ และแฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

“มีอะไร... เอาของไปเก็บก่อนเค้าจะพาตัวไปดูน้ำตก รู้สึกว่าวันนี้น้ำจะเริ่มหลากแล้วไหลลงมา สวยงามกว่าหลายเดือนที่ผ่านมา" สิงโตไม่พูดเปล่าแต่เขายังเดินมาฉุดแขนเรียวของกันยาให้เดินตามไปติดๆ

“พรุ่งนี้ค่อยไปดูก็ได้สิงโต อย่าลืมสิว่าวันนี้เค้ามาติวข้อสอบให้ตัวกับตุลานะ ถ้าสอบไม่ผ่านแล้วละก็...โดนพ่อเสือดุไม่รู้ด้วยนะ"กันยาทำหน้าทะเล้นออกมาเย้ยสิงโต เพราะเขาค่อนข้างที่จะเรียนวิชาภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ แถมสิงโตยังไม่ค่อยสนใจที่จะเรียนรู้จากการค้นคว้าอีกด้วย เขาเอาแต่มาหมกมุ่นอยู่ที่บ้านท้ายไร่ ทำเหมือนกับว่าชีวิตนี้ จะไม่เข้าไปอยู่ในเมืองจะอยู่แต่ในป่า จนบางครั้งบิดาของเขาก็อดคิดไม่ได้ ถ้าหากลูกชายจะต้องออกไปเผชิญโลกภายนอก เขาจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่า แต่อัครเดชหารู้ไม่ว่าความจริงแล้วสิงโต ไม่ได้เขลาเบาปัญญาอย่างที่เขาคิด เพียงแค่สไตล์การชีวิตของเขานั้น แตกต่างจากหลายๆ คน

“ทำไมมาช้าจังรอตั้งนานไปทำอะไรอยู่ พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายปิดเทอมใหญ่เราไปเที่ยวกันไหม" ตุลากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ระเบียง เมื่อเห็นสองคนเดินเข้ามาเขาจึงเสนอไอเดีย เพราะไม่ได้ออกจากไร่นานแล้วจึงอยากไปเที่ยวบ้างตามประสาเด็กวัยรุ่น

“สอบเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน มึงอ่านหนังสือรอไปก่อนนะตุลา เดี๋ยวกูจะพากันยาไปดูน้ำตกแป๊บหนึ่ง อ้าวนี่! ปิ่นโตข้าว" ตุลารับปิ่นโตจากสิงโตมาแบบงงๆ พร้อมกับมองใบหน้าสองคนสลับกันไปมา