การตัดสินใจ

“กันยา เสร็จหรือยังลูกพ่อเสือและทุกคนรอนานแล้วนะ" ขวัญข้าวเดินมาที่เรือนของฮันน่า พร้อมกับขึ้นบันไดมาหากันยา เพราะอัครเดช สิงโต ตุลาและแพนด้ารออยู่ที่รถเรียบร้อยแล้ว

“อ้าว! สิงโตกับตุลามาแล้วเหรอคะแม่ขวัญ ทำไมกันยาไม่เห็นเดินผ่านเลยค่ะ นั่งรอตั้งนานแล้ว" กันยาหยิบกระเป๋าเป้ ที่เต็มไปด้วยตำราเรียนขึ้นมาสะพาย พร้อมกับปิ่นโตมื้อกลางวันที่มารดาของเธอได้เตรียมเอาไว้ให้

“สองคนเดินอ้อมไปทางบ้านหลังโน้น รีบไปเถอะจ้าสายแล้ว" ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ขวัญข้าวก็เป็นผู้หญิงที่พูดจาไพเราะและอ่อนโยนกับทุกคนเสมอ

“กันยาไปเรียนแล้วนะคะ สวัสดีค่ะแม่ฮันน่าสวัสดีค่ะแม่ขวัญ" เด็กหญิงกันยายกมือขึ้นไหว้ผู้เป็นมารดาและก็แม่ขวัญของเธอก่อนจะเดินลงจากเรือนไป เด็กๆ มักจะเรียกทั้งสามว่าแม่ขวัญพ่อเสือ และก็แม่ฮันน่า เนื่องมาจากพวกเขาโตมาด้วยกัน แม้แต่แพนด้าเองก็ยังเรียกฮันน่าว่าแม่เช่นกัน เพราะได้ยินพวกพี่ๆ เรียกกันจนติดปาก เมื่อกันยาเดินลงบันไดไปขวัญข้าวรีบเข้ามานั่งตรงข้ามกับฮันน่า เวลานี้ใบหน้าของหญิงสาว เต็มไปด้วยความกังวล เมื่อสามีเล่าให้ฟังในสิ่งที่ฮันน่าได้ตัดสินใจ เธอกับลูกๆ กำลังจะไปจากที่นี่

“พี่ฮันน่าตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ ขวัญไม่อยากให้พี่ไปเลย พวกเด็กๆ คงคิดถึงกันน่าดู สิงโต กันยา ตุลา ทั้งสามโตมาด้วยกัน พวกเขาแทบจะไม่เคยจากกันเลยด้วยซ้ำ แม้แต่แพนด้าเองก็รู้สึกผูกพันกับพี่ๆ ไม่น้อยไปกว่าพวกเขาสามคน" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือของขวัญข้าว ทำให้ฮันน่าพอจะที่จะเข้าใจ เธอเองก็ไม่อยากที่จะจากไป แต่เพราะความจำเป็น เมื่อร้านดอกไม้ที่กรุงเทพฯ มีปัญหา พี่สาวของเธอไม่มีเวลาดูแลให้ เพราะเรยาก็มีครอบครัว ที่สำคัญงานที่โชว์รูมก็มีมากพออยู่แล้ว ฉะนั้นเธอจะควรกลับไปดูแลกิจการด้วยตัวเอง

"ขวัญ...พี่เองก็ไม่อยากจากที่นี่ไปหรอกนะ เพราะไร่กวางกมลก็ไม่ต่างจากบ้านของพี่ ทุกคนที่นี่ล้วนแต่เป็นมิตรดังญาติพี่น้องของพี่ โดยเฉพาะขวัญกับบอส รวมถึงแม่เลี้ยงกวางกมล แต่ขวัญต้องเข้าใจพี่นะ พี่อยากกลับไปทำตามความฝัน พี่ใช้เวลาศึกษามาหลายปี มันถึงเวลาแล้วที่พี่จะกลับไปดูแลเองสักที" ฮันน่าคว้ามือเล็กของขวัญข้าวมากุมเอาไว้ พร้อมกับดวงตาที่แน่วแน่และคำพูดที่หนักแน่น เพราะเธอคิดว่าแม้ที่นี่จะเป็นเหมือนบ้าน แต่ก็ไม่ใช่บ้านของเธออยู่ดี เธอควรจะทำอะไรสักอย่างไว้ให้ลูกทั้งสอง อีกไม่กี่ปีกันยาและตุลาก็จะเข้าเรียนมหา'ลัย นั่นหมายถึงค่าใช้จ่ายก็ต้องเพิ่มขึ้น เธอควรจะจัดการกับปัญหานี้ด้วยตัวเอง

“เมื่อพี่ตัดสินใจดีแล้วขวัญก็คงจะห้ามไม่ได้ ใช่ไหมคะ แพนด้าไม่เท่าไหร่แต่เจ้าสิงโตสิ คงจะอาละวาดน่าดู" ฮันน่าเองก็รู้สึกใจหาย ความรู้สึกแบบนี้เธอเคยเจอมาแล้วกับตัว การที่จะต้องหนีไปจากใครสักคนทั้งที่รู้สึกผูกพันมันเจ็บปวดแค่ไหนเธอเข้าใจดี แม้เวลาจะผ่านมาเป็นสิบแต่ความรู้สึกเหล่านั้น มันยังคงตราตรึงในหัวใจของเธอ ไม่มีวันไหนที่เธอสามารถลบอีธาน ออกไปจากใจได้เลยสักวัน