บทที่ 14

"หลินโจว ฝากซื้อข้าวให้ฉันด้วยได้ไหม"

แต่ว่า

วัยรุ่นตรงหน้าราวกับไม่ได้ยิน เร่งความเร่วกว่าเดิม

หยุนรั่วซีที่ยกกล่องข้าวชะงักค้างอยู่ที่เดิม

ก่อนหน้า ไม่ต้องให้เธอเรียกหลิวโจวก็จะยืนรออยู่ที่ประตู เอาข้าวมาให้เธอ

วันนี้กลับกลายเป็นต่อให้เธอเรียกเขาก็ทำไม่ได้ยิน

หยุนรั่วซีรู้สึกจุกในอก น้ำตาเกือบจะไหลออกมา

หลี่เสียวหวั่นเริ่มเป็นห่วง "รั่วซี เธอทะเลาะกับหลินโจวเหรอ"

หยุนรั่วซีไม่ได้ตอบ ด้านหลังมีเสียงผู้ชายดังขึ้นมา

"รั่วซี ไม่งั้นฉันช่วยเธอซื้อข้าวแล้วกัน"

เป็นเพื่อนร่วมชั้นของหลินโจว ฟ่านหยุนเฮ้า

คะแนนของเขาดีมาก แอบรักหยุนรั่วซีมาตลอด เพียงแต่ไม่กล้าแสดงออกเท่านั้น

ช่วงมัธยมห้ามมีความรัก ไม่งั้นจะถูกลงโทษ

อีกทั้งข้างตัวหยุนรั่วซียังมีหลินโจวแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งอีก

เขาทำได้เพียงอดทนรออย่างเงียบๆ

วันนี้ เห็นหลินโจวไม่สนใจหยุนรั่วซี ในที่สุดเขาก็ได้โอกาส

หยุนรั่วซีสีหน้าเย็นชา ดึงหลี่เสียวหวั่นได้ก็เดินออกไป

"ฉันซื้อเองได้"

สีหน้าฟ่านหยุนเฮ้าพลันปั้นหน้ายาก

...

ที่โรงอาหาร

เนื่องจากหลินโจวและหลิวชื่อหมิงความเร็วถือว่าใช้ได้ พวกเขาไม่นานก็ได้ข้าว

ตอนกำลังกินข้าวนั้น หลินโจวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าขึ้นมามอง

หลิวชื่อหมิงสงสัยเลยเข้าไปดูด้วย พบว่าเป็นข้อสอบอันหนึ่ง ตัวเขาก็ต้องตกตะลึง

"หลินโจว นี่อะไรน่ะ"

"อืม ข้อสอบคณิตศาสตร์"

"ฉันรู้ว่าข้อสอบคณิตศาสตร์ ฉันหมายถึงว่าทำไมเป็นข้อสอบคณิตศาสตร์

"ตั้งใจเรียนไง ฉันไม่ได้เคยบอกแล้วเหรอ"

หลิวชื่อหมิงพลันมองหลินโจวเหมือนกันสัตว์ประหลาด ก๋วยเตี๋ยวที่สูดเข้าปากไปแล้วก็ตกหล่นลงมา

"พี่โจว พี่ไม่ใช่ว่าถูกอะไรเข้าสิงแล้วนะ ไม่งั้นอาทิตย์นี้ผมให้แม่ไปไหว้พระที่วัด ขอพรให้พี่เสียหน่อยดีไหม"