“ข้าต้องกลับแล้ว ทางนี้เจ้าก็ดูแลมารดาให้ดีก็แล้วกัน”
“เพคะ”
สาเหตุที่ต้องรีบเสด็จกลับเมื่อวานองค์ชายก็ได้บอกกล่าวให้นางได้รู้เป็นการส่วนพระองค์แล้ว หากปล่อยให้ผู้อื่นรู้มากองค์ชายเกรงว่าข่าวจะรั่วไหล ครั้งก่อนที่มีคนเข้ามาในเขตอำเภอเฉินช่วยเหลือนักโทษคนสำคัญทั้งสองหนีไปได้ หัวหน้ามือปราบหลิวกับใต้เท้าจั๋วผู้เป็นนายอำเภอก็คาดกันว่าเจ้าหน้าที่ของตนอาจจะเป็นสายให้คนร้ายแต่ก็ยังไม่อาจจับมือผู้ใดดมได้
“ใต้เท้าจั๋ว ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเป็นธุระให้ข้าทุกอย่าง”
“กระหม่อมยินดีที่ได้รับใช้องค์ชายพะยะค่ะ ส่วนภารกิจที่พระองค์ฝากไว้พวกเราจะทำอย่างสุดความสามารถพะยะค่ะ” ใต้เท้าจั๋วรีบยืนยันว่าตนเองจะเร่งมือควานหาตัวหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวให้คนของเฉาอวิ๋นจือให้พบโดยเร็ว
“ข้าจะส่งข่าวมาทางเจิงอิ่งก็แล้วกัน” องค์ชายทรงลดเสียงเมื่อกล่าวประโยคสำคัญนี้ พิราบสื่อสารที่เจิงอิ่งเลี้ยงไว้ทั้งแข็งแรงและบินไว ส่งข่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ
“พะยะค่ะ”
องครักษ์กังผู้พี่กับผู้น้องทำหน้าที่คุ้มกันขบวนเสด็จ องค์ชายทรงควบม้าประจำพระองค์มุ่งหน้าเข้าเมืองหลวงอย่างเร่งร้อน ปล่อยให้รถม้าเดินทางกลับพร้อมจงเหยียนในภายหลัง
วันต่อมาชิงหลานก็ได้รับสาส์นจากอาจารย์จ้าว หัวหน้าจิตรกรหลวงผู้เป็นเจ้าของสำนักพู่กันทอง นางรีบแจ้งให้มารดาได้รับรู้ว่าบัดนี้นางพร้อมที่จะเดินทางเข้าเมืองหลวงแล้ว จังฮูหยินจึงช่วยจัดแจงข้าวของให้บุตรสาวและเสี่ยวลิ่ง จงเหยียนได้ยินก็ดีใจยิ่งครั้งนี้เขาจะได้นำเสี่ยวลิ่งไปแนะนำให้ครอบครัวได้รู้จักเสียที
“ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้เจ้าจะได้เดินทางเข้าเมืองหลวงพร้อมกับข้า” จงเหยียน กุมมือนางพลางยิ้มหวานส่งให้
“ข้าก็ดีใจเช่นกัน...ไม่รู้ว่าครอบครัวท่านจะรังเกียจข้าหรือไม่?”
“หากว่าเจ้าไม่สะดวกจะไปอยู่ในเรือนข้า ข้าก็จะแยกเรือนมาอยู่กับเจ้าเอง” องครักษ์หนุ่มผู้ดื้อรั้นกล่าวด้วยความมั่นใจ
เสี่ยวลิ่งหัวเราะออกมาเบาๆ “การแยกเรือนไม่ใช่เรื่องเล็ก คนในเรือนท่านจะยอมหรือ?”
“เรื่องแต่งกับเจ้าข้ายังทำได้สำเร็จ แค่เรื่องแยกบ้านจะเป็นกระไรนักหนา? ในบ้านของข้าก็มีพี่ชายทั้งสองคนและครอบครัวอยู่กับท่านพ่อท่านแม่แล้ว ขาดข้าไปสักคนจะเป็นไรไป?”
สองหนุ่มสาวทั้งเก็บของทั้งหัวร่อต่อกระซิกกันอยู่ในห้อง จงเหยียนมองซ้ายมองขวาไม่เห็นมีคนผ่านมาก็รวบตัวเสี่ยวลิ่งมาหอมแก้มซ้ายทีขวาทีจนนางต้องห้ามเขาเพราะเกรงคุณหนูจะเข้ามาพบ