ตอนที่ 21
บทที่ 21 ขี่ม้าด้วยกัน
22 ตุลาคม 2569
เสี่ยวลิ่งมองแผ่นหลังองครักษ์จงด้วยความทึ่ง นางมิเคยใกล้ชิดบุรุษรุ่นราวคราวเดียวกันเพราะนับตั้งแต่ติดตามฮูหยินมาอยู่ที่อำเภอเฉินแห่งนี้ก็นานมาแล้วตั้งแต่คุณหนูยังเป็นเด็กอายุไม่กี่ขวบ นางคุ้นกับเหล่าลู่บ่าวรับใช้ประจำจวนสกุลชิงยิ่งกว่าบุรุษอื่น ในขณะที่เหล่าลู่กลับดูเป็นคนเก็บตัวและเงียบขรึม นางรู้ว่าเหล่าลู่ไว้ใจได้ ในยามอยู่ด้วยรู้สึกราวกับตนเองมีพี่ชายคอยคุ้มครองดูแล ไม่ว่างานหนักใดในเรือนอย่างผ่าฟืนหรือหาบน้ำ เหล่าลู่เคยปล่อยให้นางทำสักครั้งเขาอ้างว่านางเป็นเพียงสตรีรูปร่างบอบบางไม่สมควรทำงานหนัก
จงเหยียนผู้นี้ทั้งรูปลักษณ์สูงสง่า แต่งกายภูมิฐาน อีกทั้งยังมีวรยุทธ์เลิศล้ำ ยากจะหาบุรุษละแวกนี้เทียบเคียงได้ แม้เสี่ยวลิ่งจะเลยวัยแต่งงานแต่นางก็มักจะแอบมองบุรุษรูปร่างหน้าตาดีอยู่บ่อยครั้ง หากแต่เป็นการมองแค่ชื่นชมเพราะมิได้คาดหวังว่าตนเองจะได้ออกเรือนเพราะคนรุ่นเดียวกันแต่งไปตั้งแต่อายุสิบห้า ป่านนี้ลูกๆ ของคนรุ่นนางก็ล้วนโตจนฝึกเขียนอ่านกันได้คล่องหมดแล้ว บุรุษอายุรุ่นนางยากนักที่จะยังครองตัวโสด หากฐานะดีหน่อยอาจจะยังมีแต่ยังไม่แต่งฮูหยินเอกแต่สาวใช้อุ่นเตียงหรืออนุภรรยาก็คงมีไว้ติดบ้านแล้ว ด้วยฐานะของนางที่เป็นเพียงสาวใช้จวนนอกที่ต่ำต้อยคงไร้วาสนาจะผูกด้ายแดงกับบุรุษดีๆ สักคน แต่หากจะให้ไปเป็นอนุภรรยานางก็ไม่ต้องการเช่นกัน
จังฮูหยินพร่ำบอกนางเสมอ “ขอเพียงเจ้ามิได้เป็นอนุภรรยาผู้ใดข้าก็ยินดีแล้ว! เจ้าดูชีวิตของข้าเพราะความไว้ใจสามีแท้ๆ ยินยอมเป็นอนุภรรยาแต่กลับมิได้แม้แต่กราบไหว้ฟ้าดิน ยามนี้ก็กลายเป็นเพียงภรรยาที่มิใช่ภรรยา ข้ามิกล้าบากหน้ากลับไปหาครอบครัวก็เพราะตัดสินใจผิดเพียงครั้งเดียวนี่ล่ะ”