“ท่านพ่อของเจ้าเล่า? เขาไม่คิดจะมาเยี่ยมอดีตภรรยาอย่างข้าเลยหรือ?”
“ท่านพ่อน่ะหรือ? นอกจากจะยกอนุฉิวขึ้นมาแทนท่านแม่แล้วก็ยังยกเรือนให้นางดูแลอีก จะเอายามใดมานึกถึงท่านกันล่ะ?”
“เผยหมิงเฮ่า! ข้าส่งเสริมเขามาตั้งหลายปียามนี้กลับกล้าทรยศข้าเอาตัวนางอนุชั้นต่ำผู้นั้นขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกงั้นหรือ?” ถังฮูหยินแผดเสียงลั่นเมื่อนึกถึงสามีที่ ยามนี้ไม่ยอมแม้แต่จะย่างเท้าเข้ามาเยี่ยมนาง
เผยลู่หลิ่งบุตรชายคนรองของถังหนิงหวงได้แต่ทอดถอนใจ “ท่านแม่ก็รู้ว่าท่านพ่อเป็นคนเช่นไร? ท่านควบคุมท่านพ่อมาตั้งหลายปี บัดนี้ท่านพ่อไม่ต้องมีท่านคอยบังคับแล้วย่อมอยากจะทำตามใจตน”
“เจ้าหมายถึงเรื่องใด?”
“ข้าดูก็รู้ว่าท่านพ่อชอบอนุฉิวยิ่งกว่าท่านกับอนุหมิวเสียอีก ยามนี้ท่านพ่อกุมอำนาจในจวนได้หมดสิ้นแล้ว ข้ากับหนิงเอ๋อร์จะมีปากมีเสียงได้อย่างไร?”
“ท่านพ่อเจ้าทำอันใดกับหนิงเอ๋อร์”
“ก็กักบริเวณน่ะสิขอรับ! ในเมื่อองค์ชายสิบห้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยเหลือชีวิตท่านยายเอาไว้ ท่านพ่อก็ไม่กล้ารบเร้าเรื่องที่จะส่งหนิงเอ๋อร์ไปเป็นพระคู่หมั้นอีก”
“เจ้าหาทางเอาน้องสาวเจ้ามาหาแม่ที่นี่! แม่มีเรื่องต้องพูดกับนาง”
“ขอรับ!”
เผยลู่หลิ่งลอบนำน้องสาวออกจากจวนในวันที่บิดาไม่อยู่ ถังฮูหยินที่ได้เห็นบุตรสาวก็รีบบอกแผนการแก่นาง
“ในเมื่อท่านพ่อของเจ้าหน้าบางไม่กล้ายัดเยียดเจ้าให้องค์ชายสิบห้าอีกต่อไปแล้ว เจ้าก็ต้องมองหาบุรุษที่มีอำนาจยิ่งกว่าเพื่อที่จะได้ช่วยเหลือแม่ได้”
เผยหนิงเอ๋อร์เชิดหน้าน้อยๆ นางโกรธเคืองบิดา “ท่านแม่อย่าได้เป็นห่วงข้ารับรองข้าว่าข้าจะต้องหาสามีที่เหนือว่าท่านพ่อให้ได้ หึ! ยามนี้ท่านพ่อกล้าเอาอนุฉิวขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก ซ้ำยังให้นางดูแลบัญชีในเรือนอีก ข้าล่ะโมโหนัก!”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องออกหน้าทะเลาะกับนางเอง ก็แค่ไปยุแหย่อนุหมิวให้จัดการกับนางก็ได้แล้วนี่ คนอย่างอนุหมิวมองเห็นเพียงตนเองสำคัญที่สุด นางมาก่อนอนุฉิวมีหรือจะยอมให้ฉิวเจียงซือมาชุบมือเปิบเป็นฮูหยินเอก”
เผยหนิงเอ๋อร์ยิ้มกว้าง “ท่านแม่ช่างคิดแผนการร้ายๆ ได้ว่องไวเหลือเกิน”
“นี่เจ้าชมหรือด่าข้ากันแน่?”
“ข้าก็ต้องชมท่านแม่สิเจ้าคะ ข้าคิดตั้งนาน จะยอมให้จวนสกุลเผยอยู่อย่างสงบสุขในขณะที่พวกเราทุกข์ไม่ได้หรอก”
“ยังมีคนอีกผู้หนึ่งที่แม่ต้องการให้เจ้าไปหา”
“เดิมทีคนผู้นี้เป็นไคฉีที่ไปติดต่อ แต่เมื่อไคฉีตายไปแล้วก็คงต้องเป็นเจ้า”
เผยหนิงเอ๋อร์งุนงงยิ่งนักที่มารดาของตนคบหากับคนเช่นนี้ด้วย นางนำเอาจดหมายที่มารดาเขียนโดยไม่จ่าหน้าซองนั้นไปฝากไว้กับหลงจู๊ที่เหลาหงส์ขาว