บทที่ 618 บททดสอบจากเป่ยหยาง

“อาจารย์ การประลองรอบที่สองนี้ท่านจะท้ากู้ไป๋อีอีกไหม?”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ซึ่งนั่งข้างเซียวชุ่นมองดูเซียวชุ่นด้วยความกังวล

“ไม่” เซียวชุ่นหัวเราะเบาๆพร้อมกับส่ายหัว

เมื่อมองไปที่ซ่งหลิงเอ๋อร์และหยางเทียนฉายดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งปรากฏให้เห็นชัดขึ้น

"ฮ่าๆ อย่าลืมเป้าหมายที่เราเข้าร่วมการแข่งขันนี้สิ"

เมื่อได้ยินอย่างนั้นซ่งหลิงเอ๋อร์ถามขึ้นด้วยสีหน้าที่งงงวย：“ก็ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นเหรอ?”

เธอเข้าใจมาตลอดว่าที่เซียวชุ่นเข้าร่วมแข่งขันอิงเจี๋ยคัพครั้งนี้เป้าหมายของเขาคือการแก้แค้นกู้ไป๋อี แต่ฟังจากที่อาจารย์พูดเมื่อกี้แล้วเหมือนจะแตกต่างไปจากที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้

เซียวชุ่นรีบอธิบายให้เธอเข้าใจในสิ่งที่เธอสงสัย

"การล้างแค้นเป็นเพียงแผนเท่านั้น ไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง...จริงๆแล้วสิ่งที่ฉันต้องการคือการนำสหพันธ์ซินบูขึ้นบนลานประลองบู๊"

“คุณหมายถึง...”ซ่งหลิงเอ๋อร์มองเซียวชุ่นอย่างมีเลศนัย

“ใช่ เมื่อสิ้นสุดการแข่งขันฉันจะยืนยันการก่อตั้งสหพันธ์บู๊ต่อหน้าสมาคมบู๊และฉันจะสรรหาผู้มีความสามารถต่อหน้าสมาชิกอาวุโสของสมาคมบู๊ด้วย!”

เซียวชุ่นพูดด้วยความมั่นใจและน้ำเสียงที่แน่วแน่

“ถ้าอาจารย์เอาชนะกู้ไป๋อีได้ ก็คงมีคนจำนวนไม่น้อยที่จะชื่นชมในตัวของอาจารย์ และยังเป็นการทำให้คนอื่นรู้ว่าถึงความแข็งแกร่งของสหพันธ์บู๊เราด้วย!”

“อีกทั้งช่วงนี้สมาคมบู๊เกิดความแตกแยก มีหลายคนที่ต่อหน้าทำเหมือนให้ความเคารพเหมือนเดิม แต่หลับหลังพวกเขากลับบีบบังคับด้วยคำบ่นมากมาย เพียงแค่เราเสนอเงื่อนไขที่เหมาะสม ก็ทำให้สมาชิกที่ไม่พอใจสมาคมบู๊รวมตัวกันได้แน่นอน!!"

หยางเทียนฉายพูดอย่างไตร่ตรองว่าให้วิเคราะห์แผนการของเซียวชุ่นอย่างละเอียดซึ่งเป็นแผนการที่ดีเลย

แววตาของซ่งหลิงเอ๋อร์เป็นประกายหลังจากได้ฟังการวิเคราะห์แผนการของเขา แต่ในไม่ช้าเธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

เพราะถ้ามีคนเข้าร่วมสหพันธ์บู๊มากขึ้น ภาระงานของเธอกับรุ่นน้องก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย!

คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างเซียวชุ่นแน่นอนว่าอาจารย์ต้องไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมเล็กๆน้อยๆพวกนั้น ดังนั้นคนที่จะดูแลทุกคนในสหพันธ์บู๊จึงตกเป็นหน้าที่ของซ่งหลิงเอ๋อร์และหยางเทียนฉายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคาดเดาเลยสักนิด

“คุณเซียว！”

ในขณะนั้นเองจู่ๆก็มีคนเดินมาอยู่ตรงหน้าเซียวชุ่น

ซ่งหลิงเอ๋อร์กับหยางเทียนฉายสำหรับคนนี้แล้วพวกเขาคือคนแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิง และพวกเขาก็เกิดความประหลาดใจไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาหาเซียวชุ่นด้วยเรื่องอะไร!

แต่สำหรับเซียวชุ่นแล้วกลับรู้สึกคุ้นเคยกับคนที่เข้ามาทักเขาพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “เหอๆ ที่แท้ก็เป็นเฮียลั่วนี่เอง”

ชายคนนี้คือลั่วเชียนอี้พี่ใหญ่แห่งสำนักบู๊เป่ยโต้ว

ในฐานะผู้นำรุ่นน้องที่เก่งกาจของสำนักบู๊เป่ยโต้ว เขาย่อมไม่พลาดการประลองในวันนี้แน่นอน และเหตุผลที่เขาไม่ได้ทักทายเซียวชุ่นในตอนแรกนั้นเพราะอาจารย์ฉินเจิ้นหวนได้มอบหมายหน้าที่ให้เขาไว้แล้ว

และหน้าที่นั้นคงเป็นอะไรไม่ได้นอกจากการจับตาดูเซียวชุ่น

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงลั่วเชียนอี้ก็มองเซียวชุ่นด้วยหางตาอย่างมีเลศนัย

“ยังจำสิ่งที่คุณพูดตอนเป็นอาจารย์อยู่ที่เป่ยหยางและสมาคมบู๊เป่ยหยางได้ไหม？”

“จำได้สิ” เซียวชุ่นยิ้มและพยักหน้า

เมื่อเห็นเขามีท่าทีอย่างนั้นลั่วเชียนอี้ก็พูดต่ออีกว่า: “ตอนผมมาที่เมืองเหลยหยางอาจารย์เคยให้ผมจับตาดูคุณเซียว”

เรื่องนี้สำหรับเซียวชุ่นแล้วเขาไม่มีท่าทีแปลกใจเท่าหยางเทียนฉายกับซ่งหลิงเอ๋อร์ แต่กลับตอบกลับไปอย่างมั่นใจว่า: "ถ้าเดาไม่ผิดท่านผู้อาวุโสฉินส่งนายมาให้คอยจับตาดูเรื่องขัดแย้งระหว่างฉันกับสมาคมบู๊ใช่ไหม?"