บทที่ 597 ต่างก็เป็นศัตรูกันทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ

หลังได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยการข่มขู่ของเสิ่นโม่หาน เซียวชุ่นยิ้มเบาๆแล้วจับที่จมูกตัวเอง แอบพูดในใจ คืนนี้มีคนที่อยากจะคิดบัญชีกับตัวเองไม่น้อยเลยจริงๆ

ก่อนหน้านี้ไอ้หนวดยาวจางจี้จงก็เคยเตือนแล้วว่าคืนนี้จะให้ฉันลำบาก ตอนนี้ก็มีเสิ่นโม่หานอีกคน นี่เรียกได้ว่าเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นติดต่อกันเลยนะเนี่ย

สำหรับสิ่งนี้ เซียวชุ่นก็ไม่ได้กังวลอะไรมาก ปัญหายิ่งเยอะถึงจะยิ่งได้แสดงความสามารถของตัวเอง

“ฮึ ตกใจจนพูดอะไรไม่ออกเลยเหรอ?”

เสิ่นโม่หานมองดูเซียวชุ่นที่เงียบอยู่อย่างได้ใจ แล้วพูดขึ้นทันทีว่า: “ฉันจะบอกให้ ถ้าจะมาเสียใจเอาตอนนี้น่ะหรอ ไม่มีทาง!”

“เสียใจ?” เซียวชุ่นยิ้มเบาๆแล้วยักคิ้ว มองไปที่สายตาของเสิ่นโม่หานที่เต็มไปด้วยการถากถาง

“ฮ่าฮ่า คุณคงจะคิดมากไปนะคุณชายเสิ่น!”

เสิ่นโม่หานหึแรงๆไปทีหนึ่ง แล้วกล่าวหาเรื่อง: “ถ้าอย่างนั้น แกกล้าพนันกับฉันไหมล่ะ?”

“พนัน?” เซียวชุ่นประหลาดใจเบาๆ: “ไม่รู้ว่านายอยากจะพนันอะไร?”

“ถ้าวันนี้แกสามารถเอาชนะในมือพี่ใหญ่ของฉันได้ ฉันก็จะมอบที่ดินผืนหนึ่งในเขตเมืองเป่ยหยางให้แก แต่ถ้าแกแพ้ แกต้องปล่อยยี่ไป๋ไป!”

เสิ่นโม่หานมองเซียวชุ่นอย่างไม่ขยับ กัดฟันพูด

“ไม่มีปัญหา”

เซียวชุ่นยักไหล่ ได้ที่ดินฟรีๆมาผืนนึง มันช่างไม่ใช่อะไรที่ได้มาง่ายๆนะ

ต่อจากนี้รอตลาดฝั่งเหลยหยางมั่นคง เขาก็จะทำการขยายสตาร์ไลท์มาที่นี่อยู่ดี

และเสิ่นโม่หานก็มองออกในส่วนของตรงนี้ ถึงได้เอาที่นี้ผืนหนึ่งออกมาพนัน เพราะเขารู้ว่าเซียวชุ่นจะไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

ที่ดินผืนนั้นราคาหลักร้อยล้าน พื้นที่กว้างใหญ่ เดิมทีตระกูลเสิ่นจะเอาไว้สร้างสถานทที่เพื่อความบันเทิง แต่ก็ไม่ได้เริ่มงานสักที เอามาเป็นของพนันก็ได้เสียหายอะไร

เพื่อโม่ยี่ไป๋แล้ว อย่าว่าแต่หลักร้อยล้านเลย ต่อให้เงินมากกว่านี้ เสิ่นโม่หานก็รู้สึกว่าคุ้มค่าที่จะเสีย ครั้งนี้ไม่มีทางแพ้แน่นอน!

“หวังว่าถึงตอนนั้นแล้วแกจะทำได้อย่างที่พูดนะ!”

เสิ่นโม่หานกล่าวเตือน เหลือบมองเซียวชุ่นอย่างเย็นชาไปทีนึง

ได้ยินแบบนั้น เซียวชุ่นยักไหล่: “ฮึฮึ นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันอยากบอกแกเหมือนกัน”

“หึ!”

เสิ่นโม่หานหึไปทีหนึ่ง แล้วเดินไปอย่างมั่นใจ

“เฮ้อ ไอ้นี่ช่างเอาใจใส่ดีจริง นี่ฉันยังไม่ได้คิดจะขยายธุรกิจมากที่เป่ยหยางเลย ก็ให้ที่ดินฉันมาผืนนึงละ ฮิฮิฮิ….”

เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆแล้วส่ายหัว สีหน้าน่าค้นหา

ในเวลาเดียวกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตอนนี้ทำไมถึงดูไม่เกรงกลัวอย่างมีที่พึ่ง สงสัยคงจะไปพูดให้ผู้เชี่ยวชาญบางคนในสำนักบู๊เป่ยโต้วได้สำเร็จ ให้มาช่วยจัดการตัวเอง

ต่อให้เป็นอย่างนั้น เซียวชุ่นก็ไม่ได้รู้สึกกดดันอะไร รู้สึกว่าต้องได้ที่ดินผืนนั้นมาแน่นอน

เดินเล่นอย่างสบายใจและมั่นใจในสวนเหม่ยไปรอบนึง เซียวชุ่นมองดูเวลา แล้วจึงเริ่มถามพนักงานต้อนรับว่าห้องสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้อยู่ที่ไหน

คืนนี้ในสวนเหม่ยมีงานเลี้ยงแค่งานเดียว พนักงานไม่ต้องถามอะไรมาก รีบพาเขาไปถึงที่ด้วยความเคารพ

“เหยดเข้!”

มองดูสถานที่จัดงานเลี้ยงนี้ เซียวชุ่นอึ้งเล็กน้อยอย่างไม่ได้ตั้งใจ

พื้นที่ในงานที่กว้างใหญ่ มีโต๊ะตั้งอยู่สามสิบกว่าโต๊ะ และโต๊ะพวกนี้ก็ตั้งเป็นรูปวงกลมล้อมรอบให้เวทีอยู่ข้างใน

โอ้โห หรือว่าจะให้กินข้าวไปด้วยดูคนต่อสู้กันไปด้วย

ลักษณะความชอบนี้ ไม่เหมือนใครจริงๆ

ตอนนี้ใกล้เวลางานเริ่มแล้ว ที่นั่งตรงโต๊ะอาหารก็มีคนนั่งลงไม่น้อยแล้ว เซียวชุ่นกวาดสายตาอย่างรวดเร็วแล้วก็เห็นโม่ยี่ไป๋นั่ง

อยู่ตรงที่นั่งแถวหน้า

ดังนั้น เขาก็รีบเดินตรงไป