ตอนที่ 7
7. หาตัวช่วย (2)
4 พฤศจิกายน 2569
ผิดกับจางหยู่เยียนลิบลับ ทันทีที่มาถึงเรือนพัก นางก็อดไม่ได้ที่จะบ่นสามีให้สาวใช้ฟัง ไม่เพียงเล่า แต่ยังด่าทอจนลี่จูต้องห้ามปรามให้เบาเสียง
“บะ เบาๆ หน่อยเถิดเจ้าค่ะ”
“มิจริงหรือลี่จู นายท่านของเจ้าน่ะ โง่เขลา มองไม่ออกหรืออย่างไรว่าสตรีผู้นั้นมิได้เป็นขอทาน เป็นถึงองครักษ์แต่กลับตาถั่ว!”
“ฮูหยินเจ้าขา ประเดี๋ยวมีคนมาได้ยินนะเจ้าคะ”
“ช่างปะไร! ข้าห่วงความปลอดภัยของพวกเรา ในฝันม่านม่านนางเป็นคนที่วางยาข้า เป็นคนที่ใช้มีดแทงเจ้า”
“ฮูหยินอย่าได้-”
“ถึงจะเป็นเพียงฝัน แต่เราก็ควรระวังไว้มิใช่หรือ ป้องกันไว้ย่อมดีกว่ามาแก้ไขภายหลัง” จางหยู่เยียนรู้ว่าบ่าวรับใช้ไม่เชื่อที่นางพูด ซึ่งมันก็ดูจะไร้เหตุผลจริงๆ ถึงกระนั้นเตรียมการไว้ก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ
“เช่นนั้นฮูหยินจะให้บ่าวทำอย่างไรเจ้าคะ ให้คนในเรือนจับตาดูนางดีหรือไม่”
“หากให้พูดตามตรง ข้าไม่ไว้ผู้ใดเลยลี่จู”
“...” ลี่จูยิ้มเจื่อน ยามแต่งเข้าสกุลเว่ย ฮูหยินมีเพียงนางที่ติดตามมารับใช้ บ่าวในเรือนคนอื่นๆ ล้วนเป็นคนของสกุลเว่ยที่จัดหามาดูแลทั้งสิ้น
“ข้าคงต้องหาคนที่วางใจได้มารับใช้ เจ้าไปเอาหมึกกับกระดาษมาให้ข้าที”
“ฮูหยินจะทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ” ถามไป ร่างเล็กก็เร่งไปจัดการเตรียมกระดาษและหมึกให้นายทันที
“ข้าจะเขียนจดหมายถึงฮองเฮา ขอคนที่ไว้ใจได้มาดูแลข้าที่จวนอีกสักสองคน” ปลายพู่กันตวัดขีดเขียนอักษรลงไปตามความต้องการ ก่อนจะจัดการให้ลี่จูนำไปฝากพี่ใหญ่ของนางเข้าวังไปให้ฮองเฮา
มีคนที่ไว้ใจได้ ก็เหมือนกับมีแขนขาเพิ่ม จะคิดจะทำสิ่งใดย่อมสะดวกสบายมากขึ้น