บทที่ 946

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “อย่างเช่นผม”

หานอู๋ซวงพยักหน้าพูดว่า “ใช่ อย่างเช่นนาย”

ลู่ฝานพูดว่า “ตอนนี้ผมพอรู้แล้วว่าผมจะเจออันตรายแบบไหน”

หานอู๋ซวงหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ฉันเลยบอกไง เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสักนิด ไม่เกิดขึ้นสิถึงจะแปลก แม้นายมาถึงเมืองหลวงแล้ว แต่ถ้าองค์รัชทายาทไม่อยากให้โควตารายชื่อกับนาย และส่งนักบู๊สองสามคนมาซัดนายจนเละ ทุกอย่างก็จบ รายงานกับฝ่าบาทว่าวันหนึ่งลู่ฝานเขตตงหวา พ่ายแพ้การต่อสู้ที่เมืองหลวง วิทยายุทธโดนทำลายหมด ไม่สามารถเข้าร่วมการคัดเลือกได้ ด้วยเหตุนี้จึงมอบโควตารายชื่อให้คนอื่น”

ลู่ฝานถอนหายใจแล้วพูดว่า “นั่นหมายความว่าการที่ผมมาล่วงหน้า เป็นการมาที่ผิดพลาด องค์รัชทายาทคงไม่หาผู้แข็งแกร่งแดนปราณฟ้ามาซัดผมใช่ไหม”

หานอู๋ซวงหัวเราะแล้วพูดว่า “เชื่อฉันสิ นายยังไม่มีค่าให้องค์รัชทายาท ใช้ผู้แข็งแกร่งแดนปราณฟ้ามาซัดนายหรอก”

การปลอบใจแบบนี้ ไม่ได้ทำให้ลู่ฝานดีใจสักนิด

จู่ๆ เขารู้สึกว่าเมืองหลวงไม่ได้น่ารักขนาดนั้นแล้ว ตรงกันข้ามกลับมีความรู้สึกว่าก้าวเข้าสู่วงจรสมรู้ร่วมคิด

หานอู๋ซวงยิ้มแล้วพูดว่า “ดังนั้นฉันจึงขอแนะนำ อีกสามวันนายแพ้ให้เทียนตู้ดีกว่า เขาก็เป็นนักบู๊ในรายชื่อประเทศบ้าบออะไรนั่น การที่นายแพ้ให้เขา หนึ่งคือไม่อับอาย สองคือหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บสาหัส รักษาตัวเองให้ปลอดภัย จากนั้นเที่ยวในเมืองหลวงสักสองวันแล้วค่อยกลับ”

ลู่ฝานส่ายหน้ายิ้มแหย แล้วพูดว่า “ฟังดูแล้ว เหมือนคงต้องทำแบบนี้ ไม่งั้นจะต้องเผชิญกับการต่อสู้ทั้งต่อหน้าและลับหลังใช่ไหมครับ”