มาร์คสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะพูดออกมาอย่างขุนเคืองว่า “ทำไมเธอต้องพูดแบบนั้นด้วย? ใครบอกว่าฉันต้องการให้เธอคืนเงินนั้น?”
“ถ้านั่นไม่ใช่ปัญหา แล้วคุณจะพูดถึงค่าใช้จ่ายทำไมล่ะ?” เธอโต้กลับเรียบ ๆ
มาร์คขมวดคิ้ว “เธอต้องการอะไรกันแน่แอเรียน?”
แอเรียนหันความสนใจไปที่สมอร์และหัวเราะเบา ๆ ขณะที่พยายามจั๊กจี้เขา
“โอ้ ฉันไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น ฉันจะไปต้องการอะไรได้? ใช่ไหมสมอร์? หม่ามี๊เป็นคนอ่อนโยนและใจดีและไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่ก็ยังมีคนบางคนหัวแข็งได้แบบนี้ ถูกไหม? เขายังออกไปสนุกและทิ้งพวกเราไว้อีกด้วย… ก็นะ! เรามาเมินบุคคลดังกล่าวและปล่อยให้เขาคิดได้เองกันเถอะ”
ท่าทีที่เย่อหยิ่งของเธอทำให้มาร์คโกรธ ความอดทนของเขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว เขาจึงคว้าสมอร์ไปจากเธอด้วยความโกรธเคือง “ก็ได้ ฉันไม่สนหรอกว่าเธอต้องการอะไร แต่อย่ากีดกันลูกชายไปจากฉัน!”
แอเรียนหัวเราะเยาะ “โอ้ ตอนนี้ฉันเลยกลายเป็นคนที่พรากลูกชายจากคุณงั้นเหรอ? อย่างกับว่าคุณไม่ได้ตัดสินใจที่จะทิ้งเขาไว้เองอย่างนั้นแหละ! ถ้าอย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน คุณต้องการที่จะดูแลลูกชายของคุณมากนักใช่ไหม? งั้นคุณก็ดูแลเขาตลอดทั้งคืนไปเลยสิ!
อันที่จริง ดูแลเขาคนเดียวไปเลยนะ ฉันจะไม่สนด้วยหรอก ในที่สุดคืนนี้ฉันก็จะได้นอนอย่างสงบสุขสักที! แล้วพรุ่งนี้ฉันก็จะไปที่เซาธ์ พาร์กและไปช้อปปิ้งกับทิฟฟ์ อย่ารบกวนฉันเว้นแต่ว่าเขาจะทำให้คุณเกือบสติแตกนะมาร์ค ถึงจุดนั้นบางทีฉันอาจจะกลับมาบ้านและช่วยชีวิตคุณหลังจากที่ฉันได้รับความพึงพอใจแล้ว!”
จากนั้นแอเรียนก็เดินขึ้นบันไดและเข้าไปในห้องนอนของพวกเขาก่อนที่จะปิดประตูและล็อกกลอน คืนนี้มาร์คจะต้องไปนอนกับสมอร์ในห้องของสมอร์
ตราบใดที่เขาปฏิเสธที่จะยอมจำนน แอเรียนก็จะปล่อยให้สมอร์อยู่ในความดูแลของเขาในขณะที่เธอจะไม่ช่วยแม้แต่นิดเดียว มาดูกันว่าเขาจะชอบเลี้ยงลูกเป็นกิจวัตรประจำหรือไม่!
เขาไม่รู้จริง ๆ หรือว่าการดูแลลูกชายของพวกเขาเป็นงานที่ลำบากแค่ไหน? มันไม่ได้แค่ดูดพลังงานทั้งหมดของแอเรียน แต่มันยังทำให้เธอต้องอยู่อย่างวิตกกังวลทุก ๆ วันอีกด้วย มันจำกัดเธอจากการทำในสิ่งที่เธอต้องการ เธอไม่สามารถแม้แต่จะเลื่อนดูฟีดบนโทรศัพท์ได้อย่างสงบ