บทที่ 512 เพื่อนร่วมบ้านโดยไม่เต็มใจ

แม้ว่าแอเรียนจะไม่ได้พูดเกี่ยวกับปัญหาของเธอมากและฟังนายาบ่นซะส่วนใหญ่ แต่เธอก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด

เมื่อถึงเวลาเที่ยง แอเรียนก็กังวลเรื่องมาร์คและอยากรู้ว่าเขาออกไปจากบ้านเธอแล้วหรือยัง ด้วยเหตุผลนี้ เธอจึงออกจากงานเพื่อไปดูเขา

เมื่อเธอเดินเข้าประตูบ้านของเธอ เธอก็พบว่าเขาได้กินบะหมี่ที่เธอทำไว้ตอนเช้าหมดและล้างช้อนส้อมและชามไว้เรียบร้อยแล้ว ประตูห้องนอนถูกแง้มไว้เล็กน้อย และเธอสามารถเห็นร่างของผู้ชายที่อยู่บนเตียง เขายังไม่ได้ไป…

เธอเดินไปและเคาะประตูห้องนอนก่อนจะถามอย่างไม่เต็มใจว่า “คุณอยากกินอะไรเป็นอาหารกลางวันดี?”

มาร์ครู้ว่าเธอจะกลับมาบ้านตอนเที่ยง เขาจึงนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง เพื่อให้ดูป่วย “อะไรก็ได้”

แอเรียนสำรวจตู้เย็น ยังมีของสดเหลืออยู่ พอที่จะทำอาหารง่าย ๆ สำหรับหนึ่งคน หลังจากที่ทำอาหารเสร็จ เธอก็ทิ้งอาหารไว้บนโต๊ะอีกครั้งและกลับไปที่ร้าน เธอไม่ได้อยู่นานเกินความจำเป็นแม้แต่นาทีเดียว เพราะสุดท้ายเธอก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้าเขาอย่างไร

...

จริง ๆ แล้ว การทำอาหารของแอเรียนไม่ได้ดีขนาดนั้น มาร์คไม่อยากจะกินมัน แต่เขาทนไม่ได้ที่จะไม่กินมัน เขาดิ้นรนฝืนกินมันจนหมด และการดิ้นรนของเขาจะสิ้นสุดลงก็ต่อเมื่อเขากินมันหมดแล้วเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็เก็บโต๊ะ เขาไม่กล้าที่จะปล่อยให้แอเรียนเป็นคนทำความสะอาดตอนที่เธอกลับมาถึงบ้าน เขาอนุมานได้ว่าเธอจะถามเขาว่าเขาจะกลับไปเมื่อไหร่หลังจากที่เธอกลับมาจากที่ทำงาน เขาต้องหาข้ออ้างดี ๆ ไว้...

ตามที่คาดไว้ คำถามแรกของแอเรียนเมื่อเธอกลับมาจากที่ทำงานคือถามเขาว่าเขาจะกลับไปเมื่อไหร่

วันก่อนหน้านี้มาร์คได้รับคำแนะนำจากแจ็คสันมาบ้าง “ถ้าเธอไม่สะดวก เธอไปส่งฉันที่โรงแรมได้เสมอ”

แอเรียนขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้จะให้คุณไปพักในโรงแรมคนเดียว ฉันพยายามโทรหาเฮนรี่กับแมรี่แล้ว ทำไมฉันถึงติดต่อพวกเขาไม่ได้?”

“ฉันให้เวลาพวกเขาไปพักร้อนก่อนที่จะมาที่นี่” มาร์คโกหกโดยไม่กระพริบตา “พวกเขาไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์ ฉันมาที่นี่ด้วยตัวเองและวางแผนที่จะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลบริษัทใหม่ของฉัน”