ทิฟฟานี่ปาดน้ำตาแล้วปล่อยแอเรียน “โอเค กลับบ้านกันเถอะ แต่…"
แอเรียนมองมาที่เธอ "อะไร? แต่อะไร?"
อารมณ์ของทิฟฟานี่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอพูดด้วยน้ำเสียงเขินอายเล็กน้อยว่า “ถ้าฉันรู้ว่าการมีเซ็กส์จะรู้สึกดีขนาดนี้ ฉันก็คงไม่อนุรักษ์นิยมขนาดนี้”
มุมปากของแอเรียนกระตุก “เธอนี่นะ… เธอถูกแจ็คสันเกลี้ยกล่อมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันประทับใจ! อย่าพูดเรื่องนี้กับฉัน ฉันรู้สึกเหมือนหูของฉันจะตั้งครรภ์!”
ทิฟฟานี่ไม่ยอมหยุด เธอยืนกรานที่จะพูดถึงเรื่องนี้ ค่ำคืนอันเงียบสงบเช่นนี้ทำให้บนท้องถนนไม่มีผู้คนมาก จึงไม่มีใครสามารถได้ยินการสนทนาที่สนิทสนมของพวกเขาได้
ใบหน้าของแอเรียนแดงจากความร้อนแรงของบทสนทนา “ฉันเบื่อหน้าที่ฉันเห็นมาตั้งแต่ยังเล็กของเขามานานแล้ว”
ทั้งสองสาวไล่ตามกันขณะที่พวกเขาหายตัวไปอย่างช้า ๆ ที่ปลายถนน นั่นคือมิตรภาพที่ดีที่สุด ไม่มีอะไรที่พวกเขาไม่สามารถคุยกันได้และไม่มีความลับใดที่พวกเขาไม่สามารถบอกกันได้ พวกเขาใช้เสื้อผ้าร่วมกันและนอนบนเตียงเดียวกัน...
…
วันรุ่งขึ้น แจ็คสันและซัมเมอร์กลับไปที่เมืองหลวงด้วยกันหลังจากที่เขาได้รับคำสัญญาจากทิฟฟานี่ว่าจะกลับไปเมืองหลวงหลังจากผ่านไปครึ่งเดือน
ทิฟฟานี่เริ่มสอนวิธีทำเครื่องดื่มอย่างละเอียดให้กับธัญญ่า ผู้ซึ่งมีความพิถีพิถันและการทำเครื่องดื่มมีค่าตอบแทนสูงกว่าการส่งของเล็กน้อย แน่นอนว่าธัญญ่าจะชอบทำเครื่องดื่มมากกว่า นอกจากงานเบ็ดเตล็ดแล้ว เงินเดือนจากทั้งสองงานก็เพียงพอที่จะเลี้ยงธัญญ่าและคุณปู่ของเธอในเมืองนี้ซึ่งมีค่าครองชีพไม่สูง
เมื่อทุกคนรู้ว่าทิฟฟานี่กำลังจะจากไป ร้านก็ไม่มีชีวิตชีวาเหมือนปกติ ก่อนหน้านี้ ลินน์จากไปอย่างกะทันหัน และตอนนี้ หนึ่งในเจ้านายของพวกเขาก็จากไปเช่นกัน นายาและพนักงานคนอื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะกังวลว่าจู่ ๆ แอเรียนอาจจะจากไปเช่นกัน หากเป็นเช่นนั้น แสดงว่าร้านจะปิดตัวลงและพวกเขาทั้งหมดจะตกงาน
เมื่อพวกเขาทานอาหารกลางวันตอนเที่ยง นายาก็ถามว่า “แอริ ในเมื่อทิฟฟานี่จะไป เธอวางแผนที่จะไปด้วยไหม?”
แอเรียนส่ายหัว “นั่นไม่อยู่ในแผนของฉันในตอนนี้ เธอกำลังจะจากไปเพื่อสิ่งที่สำคัญกว่าในชีวิตของเธอ ฉันไม่มีอะไรสำคัญในชีวิตอีกต่อไปแล้ว ฉันสามารถอยู่ได้นานเท่าที่ฉันต้องการ ทุกคนไม่ต้องกังวล”