บทที่ 448 นั่นคือทั้งหมด

เฮเลนคิดเกี่ยวกับมันและตอบว่า “ตกลง ตราบใดที่พวกคุณไปต่างประเทศ ฉันจะจ่ายค่าครองชีพของแอรี่ทุกเดือน ก่อนที่เธอจะจบการศึกษาฉันจะจ่าย 15,000 เหรียญต่อเดือน เมื่อเธอเรียนจบฉันจะไม่ให้อีกเลย ไม่ว่าคุณจะโกหกฉันหรือพูดจริง ๆ นั่นคือทั้งหมดที่ฉันจะให้ได้”

ฌองคิดว่ามันน้อยเกินไป แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร เฮเลนก็จ้องมาที่เขา “มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว! คุณสองคนควรรีบไปต่างประเทศโดยเร็วที่สุด ความอดทนของฉันที่จะเผชิญหน้าคุณสองคนนั้นมีจำกัด!”

หลังจากที่เฮเลนกลับไปที่ห้องของเธอ แอรี่ก็ถามฌองอย่างนุ่มนวลว่า “พ่อคะ เราจะไปต่างประเทศจริง ๆ หรือคะ? เราสามารถทำอะไรกับเงิน 15,000 เหรียญในต่างประเทศได้บ้าง? ถ้าหนูมีปาร์ตี้กับเพื่อน หนูจะไม่มีอะไรเหลือสำหรับเดือนหนึ่งเลย มันเป็นไปได้สำหรับมนุษย์เหรอคะ?

ฌองถอนหายใจ “แม่ของลูกพูดอย่างชัดเจนแล้ว เราไม่สามารถพึ่งพาเธอได้ และแน่นอน เราไม่สามารถไปต่างประเทศได้ เราแค่ทำตามขั้นตอนให้เสร็จ แล้วอยู่ที่นี้อย่างลับ ๆ กัน มันจะไม่เป็นไรตราบใดที่เราไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ ด้วยวิธีนี้ เรายังสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างสบาย เนื่องจากเธอให้เงินเรา 15,000 เหรียญต่อเดือน เพียงแต่ว่าลูกไม่สามารถซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมได้อีกต่อไป เราต้องประหยัดกว่านี้เพื่อเช่าบ้านดี ๆ อยู่ ในอนาคตเราสามารถใช้ข้อแก้ตัว เช่น ลูกป่วยหรืออะไรบางอย่างเพื่อหารายได้เพิ่ม แต่นั่นคือทั้งหมดที่เราพอจะทำได้ในตอนนี้”

…

ใน คฤหาสน์ เทรมอนต์ มาร์คนั่งอยู่ตรงหน้าหน้าต่างฝรั่งเศสในห้องของเขาขณะที่อุ้มข้าวปั้นและพลางดูคลิปที่กำลังเล่นอยู่ในโทรศัพท์ มันเป็นคลิปของแอเรียนที่แจ็คสันแอบบันทึกมาให้เขา ตอนนี้เขาสามารถเห็นเธอได้ด้วยวิธีนี้เท่านั้น

เขาเคยคิดที่จะรั้งเธอไว้ด้วยความรุนแรง แต่เมื่อเขาคิดถึงน้ำตาและความกลัวในดวงตาของเธอในวันที่เธอจากไป เขาไม่สามารถทนที่จะทำร้ายเธอได้อีก

เธอต้องอาศัยอยู่อย่างไม่สบายใจใน คฤหาสน์ เทรมอนต์ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เสรีภาพและชีวิตในปัจจุบันเป็นสิ่งที่เธอต้องใช่ไหม?

แมรี่ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเห็นฉากนั้นผ่านประตูที่เปิดอ้าไว้ “นายท่าน สำนักงานโทรมา ท่านอยากไปดูหน่อยไหม? สองสามวันที่ผ่านมาท่านไม่ได้ไปที่บริษัทเลย พวกเขากำลังมีช่วงเวลาที่ยากลำบากที่นั่น ท่านไม่ชอบสัตว์ตัวเล็กไม่ใช่เหรอ? ปล่อยข้าวปั้นได้นะ…”