ตอนที่ 359
บทที่ 360 พวกคินซีย์จงพังพินาษ
22 ตุลาคม 2569
ใบหน้าของชาร์ลส์แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่ขัดแย้งกัน “ฉันยอมก็ได้ไอ้เด็กน้อย พ่อของนายเล่าให้ฉันฟังก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น ฉันตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ นายรู้ไหม? ความสัมพันธ์ของเขาและแม่นายเต็มไปด้วยความรัก เขาไม่ได้ลงรายละเอียดกับฉัน แต่เขาบอกอย่างชัดเจนว่าถ้าวันใดวันหนึ่งลูกชายทั้งสองของเขากลายเป็นศัตรูที่ขมขื่กันเขาอยากให้ฉันเข้าไปช่วย คิด ๆ ดูแล้วเรื่องนี้มันฟังดูเป็นลางสังหรณ์ใช่ไหม? บางทีเขาอาจจะรู้จุดจบของเขาแล้ว หรือบางทีมันอาจจะไม่ใช่อุบัติเหตุ… แน่นอนนั่นคงเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเทรมอนต์ ฉันคงไม่อาจเข้าใจ”
มาร์คก้มลงมองโต๊ะ ดวงตาของเขากลายเป็นหน้าจอทึบแสงส่องจอที่ปกปิดอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นของเขา ทิ้งไว้เพียงหมัดของเขาเป็นเบาะแสเดียวที่สื่อความรู้สึกที่แท้จริงของเขา “อย่าเอ่ยถึงเขาในประโยคเดียวกับแม่เลยคุณลุง เขาไม่สมควรได้รับมัน” เขากล่าว “ถึงอย่างไรก็ตาม นั่นเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเขาใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้น คุณก็ให้เกียรติเขาตามที่คุณเห็นสมควรเลย แต่ผมจะบอกคุณให้ : ผมไม่เคยขอให้คนทุจริตคนนั้นได้รับอันตรายเลย เขาทำตัวเขาเอง”
ความหนาวสั่นวิ่งลงกระดูกสันหลังของชายที่มีอายุมากกว่า “โอ้ แต่... เขาเป็นน้องชายนายไม่ใช่เหรอ? ทั้งเลือดและเนื้อ นายทั้งคู่ใช้ชีวิตแยกจากกันอย่างสงบสุขมาหลายปีแล้ว -- และนายเองก็ต้องยอมรับว่าแบบนี้มันดีอยู่แล้วใช่ไหม” เขาเตือน “ฟังนะ นายแบกมรดกของเทรมอนต์ด้วยตัวเองมาตั้งแต่อายุสิบแปด น้องชายนายเคยเข้ามาเกี่ยวข้องไหม? หากเงินคือสิ่งที่เขาปรารถนาก็จงยัดให้เขาไปและเฝ้าดูเขาปล่อยนายไว้คนเดียว แบบนี้ไม่ดีกว่า -”