บทที่ 265 สุขสันต์วันเกิด ฉันเลี้ยงเอง

แอเรียนมองไปที่ทิฟฟานี่จึงไม่อาจทำให้เธอผิดหวังได้

เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ และมองไปที่ที่นั่งใกล้หน้าต่าง ชายวัยกลางคนคนนึงนั่งอยู่ที่ตรงนั้นพร้อมกับอาหารบนโต๊ะสองจาน หัวใจของเธอปั่นป่วนเมื่อเห็นสไตล์การแต่งตัวที่ดูไม่ได้แพงขนาดนั้นของเขา อีกอย่าง อาหารที่เขาสั่งก็ไม่ใช่อาหารที่ราคาสูงที่สุดในร้าน เธอเดินไปที่โต๊ะนั้นแล้วถามเขาว่า “ขอโทษนะคะ พอดีว่าที่นี้ไม่มีที่นั่งเหลือแล้ว พวกเราขออนุญาตร่วมโต๊ะกับคุณได้ไหม? พวกเรามากันสองคน เดี๋ยวฉันเลี้ยงคุณเอง คุณสะดวกไหมคะ?”

ชายวัยกลางคนคนนั้นตกลงทันที “ได้ครับ ตามสบายเลย ผมทานใกล้เสร็จแล้วและคงจะอยู่อีกไม่นาน คุณไม่ต้องจ่ายให้ผมหรอก พอผมทานเสร็จอาหารของคุณก็คงจะมาถึงพอดี คงจะไม่มาชนกันหรอกครับ”

แอเรียนยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”

ชายวัยกลางคนคนนั้นยิ้มเขิน ๆ และไม่ได้พูดอะไรอีก แอเรียนเหลือบไปเห็นเค้กก้อนเล็ก ๆ ที่มุมโต๊ะ เค้กก่อนนั้นใหญ่พอสำหรับรับประทานคนเดียว บนเค้กเขียนไว้ว่า “สุขสุนต์วันเกิด” โดยรวมแล้วมันดูสวยงามมาก เห็นได้ชัดว่าเค้กนี้เป็นเค้กของ ไวท์ วอเตอร์ส เบย์ คาเฟ่ ซึ่งนั้นจะอธิบายได้ว่าทำไมผู้ชายที่ดูฐานะทั่วไปจึงมาที่ร้านอาหารแบบนี้คนเดียว นั้นก็เพราะเพื่อฉลองวันเกิดของตนเอง ดังนั้นร้านนี้จึงเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเขาที่จะรับประทานอาหารคนเดียวในโอกาสนี้