บทที่ 1174 เครื่องดื่มที่น่าสงสัย

แอเรียนหยิบโทรศัพท์ออกมาและดูเวลา ตอนนั้นเป็นเวลา 3 ทุ่ม มาร์คคงจะยังทำงานอยู่ หลังจากที่รีบคิดเธอก็ตอบว่า “ฉันจะเรียกแท็กซี่เหมือนกัน ฉันมึนนิดหน่อยแต่ยังมีสติอยู่ เพราะฉะนั้นฉันไม่ต้องให้ใครมารับหรอก”

โรบินให้แอเรียนขึ้นรถแท็กซี่คันแรกที่พวกเขาสามารถเรียกได้โดยอ้างว่าแอเรียนอยู่ไกลจากตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขามากกว่าเธอ แอเรียนผู้เป็นห่วงสมอร์ที่อยู่ที่บ้านยอมรับข้อเสนอของโรบินและขึ้นรถไป

หลังจากที่แอเรียนจากไปอย่างหวุดหวิด ซิลแวงก็ปรากฏตัวขึ้นและพุ่งเข้าหาโรบินด้วยการวิ่งเหยาะ ๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นโรบินยืนอยู่คนเดียว สีหน้าเคร่งขรึมก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา “แอเรียนล่ะ?”

โรบินสูญเสียการทรงตัวเมื่อความมึนเมาเริ่มเข้ามา เธอจึงคว้าแขนซิลแวงเพื่อทรงตัวตัวเอง “โอ๋ เธอเพิ่งจะ… เอ่อ อะไรนะ? เธอเพิ่งจะออกไป ใช่ เมื่อกี้เลย มีอะไรเหรอ? เราบอกคุณเยลแมนแล้วว่าพวกเรากำลังจะกลับ ไม่ใช่เหรอ?”

ซิลแวงจ้องมองเข้าไปในที่นั่งผู้โดยสารของรถที่กำลังขับหายไปอย่างเงียบ ๆ ริมฝีปากของเขาบางลง

โรบินตบแก้มทั้งสองข้างของเธออย่างแรงเพื่อพยายามเรียกสติที่เธอเหลืออยู่ของเธอ เมื่อเธอเห็นรถแท็กซี่ว่างกำลังวิ่งเข้ามา เธอก็ยื่นแขนออกไปเพื่อเรียกรถในขณะที่พูดว่า “คุณกลับไปปาร์ตี้ให้สนุกเถอะค่ะ ฉันจะ เอ่อ กลับบ้านแล้ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้…”

ซิลแวงจับข้อมือเธอแล้วดึง “เดี๋ยวฉันไปส่ง”