ซัมเมอร์เคยเป็นคู่หมั้นของเทรเวอร์ และเป็นคนที่ทุ่มเทอย่างเต็มที่ เธอรักเขามาห้าปี แต่ไม่ว่าเธอจะมอบความอบอุ่นให้มากแค่ไหน หัวใจของเขาก็ยังคงเย็นชา แล้วการลักพาตัวก็เกิดขึ้น น้ำเสียงของเทรเวอร์เต็มไปด้วยความหงุดหงิด “ซัมเมอร์ เพย์ตันป่วย ความปรารถนาสุดท้ายของเธอคือการแต่งงานกับฉัน ถ้าเธอคิดว่าการลักพาตัวจะทำให้ฉันทิ้งเธอไป เธอก็กำลังเสียเวลาเปล่า” คนร้ายจ่อมีดไปที่คอขาวซีดของซัมเมอร์ “คุณครับ ค่าไถ่เธอสามสิบล้าน ตกลงหรือไม่ตกลง” เทรเวอร์เยาะเย้ย “ไม่” นั่นคือช่วงเวลาที่หัวใจของซัมเมอร์ตายลงอย่างสมบูรณ์ เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและพูดทีละคำ “จากนี้ไป เราจบกัน” เทรเวอร์ไม่เชื่อ ผู้หญิงที่รักเขามากขนาดนี้ จะทนจากเขาไปได้ยังไง แต่แล้วเธอก็บล็อกเบอร์ของเขา หันหลังให้เขาโดยไม่ลังเล และตอบกลับความพยายามคืนดีทั้งหมดด้วยความเย็นชา หรือไม่ก็ตบหน้าเขา ความเสียใจกัดกินเขา “ซัมเมอร์ ฉันผิดไปแล้ว ถ้าเธอกลับมาหาฉัน ฉันจะทำทุกอย่าง…” แต่คำตอบที่ปลายสายไม่ใช่ของเธอ เสียงหัวเราะเบาๆ อย่างเกียจคร้านและสนุกสนานดังลอดออกมาจากปลายสาย ในห้องนอนที่มืดสลัว มหาเศรษฐีผู้ทรงอำนาจ เฟรเซอร์มองผู้หญิงที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เขา ผิวสีซีดของเธอมีร่องรอยของความดื่มด่ำ ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้ว ถึงนายจะตาย มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”