บทที่ 497 คำทำนายสามประการ

คำพูดของเหวินเฉี่ยวหรู ทำให้เหวินเหรินวี่ตกใจทันที

ภูเขาเจียงหยวน

ก็อยู่ใกล้ๆนี้เองไม่ใช่หรือ?

ดวงตาของถังเฉาก็เย็นชาลงเช่นกัน

ทรัพย์สินของตระกูลเหวิน นี่คือสิ่งที่เหวินเหรินวี่ เมิ่งจื้อกางและทั้งตระกูลเซวต้องการ

อย่างไรก็ตาม เขาสามารถมั่นใจได้ว่า ทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลเหวิน เหวินเฉี่ยวหรู ได้บริจาคให้องค์กรการกุศลแล้ว

ดังนั้นมรดกนี้จะไม่ใช่เงิน...

เป็นแต่ว่า ดูเหมือนว่า ไม่ว่าจะเป็นเหวินเหรินวี่หรือตระกูลเซวก็ไม่รู้ความลับนี้

เมื่อเหวินเหรินวี่ดึงสติกลับมาได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “คุณอย่าโกหกผม!”

เหวินเฉี่ยวหรูรู้สึกร้อนใจ"ฉันไม่ได้โกหกคุณ เหรินวี่ นั่นไม่ใช่ของดี คุณรีบหยุดและไปมอบตัวเถอะ"

“มอบตัวบ้าอะไร!”

เหวินเหรินวี่ติดเทปกาวบนปากของเหวินเฉี่ยวหรูอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน เขาก็มองไปที่ถังเฉา "ถือว่าคุณโชคดี การแสดงจะหยุดลงที่นี่ ถ้าคุณมีความสามารถพอ ก็มาจับผมให้ได้สิ"

พูดเสร็จก็วางสายไป

"ภูเขาเจียงหยวน..."

ถังเฉาครุ่นคิดอยู่สักพัก

แม้ว่าที่อยู่ที่เซวเสว่อี๋พูดจะคลุมเครือมาก

แต่จากวิดีโอเมื่อสักครู่นี้ ถังเฉาได้รู้ว่าพวกเขาอยู่ในโกดังร้าง

โกดังร้างใกล้กับภูเขาเจียงหยวนนั้นหาง่ายมาก

เขาพูดกับเฟิ่งหวงทันที "ไม่ต้องไปสนใจตระกูลเซวแล้ว ปล่อยให้พวกเขาเร่ร่อนอยู่บนถนนไม่มีที่อยู่อาศัยก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกเขา ไปที่ภูเขาเจียงหยวน"

ในอีกด้านหนึ่ง

เหวินเหรินวี่ใช้ไม้ค้ำลุกขึ้นยืน สั่งเมิ่งจื้อกาง"ซ่อนพวกเธอสองคนไว้ในรถ จากนั้นคุณไปที่ภูเขาเจียงหยวนกับผมเพื่อค้นหามรดก"

เมิ่งจื้อกางยังคงเป็นห่วงคนในตระกูลของเขา "คุณชายเหวิน พ่อแม่ของผมยังตกอยู่ในอันตราย..."

เหวินเหรินวี่ตบหน้าเขาโดยตรง "ถึงตอนนี้แล้ว คุณยังจะห่วงโน่นห่วงนี่อีก ที่นี่ ไม่ควรอยู่ต่อไปแล้ว รีบไปจากที่นี่กับผม"

เมื่อเห็นเมิ่งจื้อกางไม่ยอมขยับ แววตาของเหวินเหรินวี่ก็มีแสงวาบผ่าน แต่เขาก็ยังพูดว่า "จื้อกาง คุณลองคิดดูนะ ถ้าคุณได้รับมรดกของตระกูลเหวิน คุณต้องการอะไรก็จะได้ไม่ใช่เหรอ? คุณยังต้องพึ่งพาพ่อแม่ของคุณไหม?"

เมิ่งจื้อกางหวั่นไหวเล็กน้อย

เหวินเหรินวี่รีบตีเหล็กในขณะที่มันร้อน และรีบพูดต่อว่า“ยิ่งไปกว่านั้น มันสายเกินไปแล้วที่คุณจะล้มเลิกทุกอย่างในตอนนี้ คุณกับผมเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เมื่อสิ่งต่างๆถูกเปิดเผย สิ่งเดียวที่รอคุณคือคุก”

“ตอนนี้เราอยู่ห่างจากการได้มรดกของตระกูลเหวินมาเพียงหนึ่งก้าว คุณจะถอยหรือเดินหน้าก็ได้ คุณเลือกเองละกัน”

เมื่อเมิ่งจื้อกางได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็มีสีหน้าลำบากใจ“ได้ ผมทำ!”

ขณะพูด ก็นำตัวหลินฉ่ายเวยไปที่ท้ายรถ จำเป็นต้องถามเหวินเฉี่ยวหรูเกี่ยวกับที่อยู่ของภูเขาเจียงหยวน ดังนั้นเธอจึงอยู่ข้างๆคนขับรถ

เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของเหวินเหรินวี่ก็ฉายแววเย็นชาเช่นกัน

"ไอ้โง่"

“ผมต่างหากที่เป็นทายาทแท้จริงของตระกูลเหวิน จะแบ่งให้คุณเหรอ?”

เหวินเหรินวี่แอบหยิบปืนพกออกมา แล้วบรรจุกระสุนไว้

สิบนาทีหลังจากที่พวกเขาจากไป ถังเฉาและเฟิ่งหวงก็มาถึงที่โกดังร้างเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน ถังเฉาก็ถอนหายใจ “มาช้าไป”

“ไปที่ภูเขาเจียงหยวน”

ถังเฉาพูดกับเฟิ่งหวง

ทั้งสองขับรถไปตามถนนบนภูเขา

เพื่อไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น ถังเฉาและเฟิ่งหวงขับรถขึ้นเขาไปได้ครึ่งทาง แล้วเลือกเดินเท้า

……

ในเวลาเดียวกัน เหวินเหรินวี่ เมิ่งจื้อกางและเหวินเฉี่ยวหรูก็ได้มาถึงยอดเขาเจียงหยวนแล้ว

เหวินเหรินวี่เดินบนถนนบนภูเขาที่ขรุขระด้วยไม้เท้าไม่ค่อยสะดวก

มือของเหวินเฉี่ยวหรูถูกมัดไว้ และความเร็วโดยรวมของทั้งสามนั้นช้าพอสมควร

ถังเฉาและเฟิ่งหวงตามพวกเขาทันอย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้ปรากฏตัว

พวกเขาต้องการทราบว่า มรดกของตระกูลเหวินคืออะไร

“มันอยู่ที่ไหนกันแน่?”

เหวินเหรินวี่มองไปที่เหวินเฉี่ยวหรูอย่างดุเดือดและถาม

เหวินเฉี่ยวหรูรู้สึกจำไม่ค่อยได้และยังคงขมวดคิ้ว