บทที่ 1179 : สาปแช่งหลิงเจิ้น!

“หลิงหยุน..เจ้าสามารถขุดรากถอนโคนตระกูลซันกับตระกูลเฉินได้แล้ว เหตุใดจึงไม่กลับไปเฉลิมฉลองที่ตระกูลหลิง แต่กลับมาหาข้าที่นี่” หลิงหยุนมาที่บ้านของเย่ซิงเฉินอย่างเปิดเผยเย่ซิงเฉินที่รับรู้การมาถึงของหลิงหยุนได้ จึงรีบออกไปทักทายที่หน้าประตูบ้านทันที เย่ซิงเฉินออกไปพบหลิงหยุนโดยที่ไม่ได้สวมผ้าปิดหน้าเหมือนเช่นเคยเพราะหลังจากการประลองที่ดุเดือดเสร็จสิ้นลง แต่หลิงหยุนกลับเลือกที่จะมาพบนางก่อนเช่นนี้ ทำให้เย่ซิงเฉินมีความสุขยิ่งนัก! “เฮ้อ..พูดแล้วน่าโมโหนัก!” หลิงหยุนยิ้มขื่น..หลังจากที่เขาไล่ล่าเย่เทียนตูไปไกลหลายกิโลเมตร เวลานี้เขาจึงรู้สึกร่างกายเหนื่อยล้า และจิตใจอ่อนแรงอย่างที่สุด! เมื่อเย่ซิงเฉินเห็นอาการที่เหนื่อยล้าอ่อนแรงของหลิงหยุนนางก็รู้ว่าต้องมีบางอย่างไม่ปกติเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เย่ซิงเฉินจึงรีบกระโดดไปยืนข้างกายหลิงหยุน พร้อมกับร้องบอกด้วยความเป็นห่วงเป็นใย “หลิงหยุน..เจ้าเข้าไปพักผ่อนในบ้านก่อน!” แล้วทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในบ้านไม้ไผ่หลังเล็กและพบว่าเย่ซิงเฉินได้เตรียมชาไว้ให้กับเขาแล้ว เวลานี้กลิ่นหอมของชาก็กำลังตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน.. เวลานี้ทั้งคู่เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ ในเวลาเดียวกัน..หลิงหยุนก็สังเกตเห็นว่า ครั้งนี้ภายในบ้านของเย่ซิงเฉินนั้น ดูเหมือนจะมีเฟอร์นิเจอร์เพิ่มมากขึ้นกว่าครั้งก่อน ไม่ว่าจะเป็นโซฟาหนังชุดใหม่ในห้องนั่งเล่น โต๊ะไม้สีน้ำตาล เก้าอี้ไม้ไผ่ที่เพิ่มขึ้นมาอีกสองสามตัว และตู้เย็นขนาดใหญ่อีกหนึ่งตู้.. หลิงหยุนทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่อย่างเป็นกันเองและจัดการรินชาตรงหน้าขึ้นดื่ม รสชาดและความร้อนของชานั้นกำลังพอดิบพอดี ทำให้หลิงหยุนได้แต่คิดอยู่ในใจว่า ทันทีที่เย่ซิงเฉินรู้ว่าตนจะมานั้น นางคงจะได้ทำการคำนวณเวลาในการชงชาไว้อย่างดี “ซิงเฉิน..ชานี่กำลังรสชาดพอดิบพอดีทีเดียว!” หลิงหยุนจิบชาเข้าไปแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองเย่ซิงเฉินพร้อมกับยิ้มให้นาง ก่อนจะเอ่ยชมจากใจ.. “ก่อนหน้านี้ข้าคร้านที่จะทำอะไรเช่นนี้แต่เวลานี้ข้ามีแหวนพื้นที่แล้ว จึงสามารถเคลื่อนย้ายของพวกนี้ไปได้ทุกหนทุกแห่ง และสะดวกสบายยิ่งนัก ข้าจึงอยากจะตอบแทนเจ้าบ้างก็เท่านั้น!” เย่ซิงเฉินโน้มกายไปด้านหน้าแล้วจัดการรินชาให้หลิงหยุนอีกหนึ่งแก้ว จากนั้นจึงพูดออกไปว่า “เจ้าอย่าเฉไฉ..ตอบข้ามาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เย่ซิงเฉินรู้ว่าด้วยพละกำลังและความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในเวลานี้ หากเป็นเรื่องที่ไม่เหลือบากกว่าแรง เขาย่อมสามารถจัดการได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว และคงไม่มานั่งหน้าตาเหนื่อยหน่ายอยู่เช่นนี้เป็นแน่.. หน้าตาของหลิงเหยุนเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีและพูดออกไปว่า “ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องที่คาดคิดไม่ถึงอะไร.. มันคือเรื่องที่ข้าเองก็เคยคาดการไว้อยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่ในวันนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาแล้ว ก็เท่านั้นเอง!” สำหรับเย่ซิงเฉินแล้วหลิงหยุนไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบัง เขาจึงเล่าความจริงทั้งหมดให้กับนางฟัง.. “ระหว่างที่ข้าบุกไปจัดการกับตระกูลเฉินนั้นก่อนที่เฉินจิ้งเทียนจะตาย มันได้บอกความลับเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมเมื่อสิบแปดปีก่อนของตระกูลหลิงให้ข้ารู้..” “ผู้ที่จุดประกายและปลุกปั่นชาวยุทธในเรื่องของพ่อแม่ข้านั้น แท้จริงแล้วก็คือหลิงเจิ้นและผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ก็ยังมีตระกูลหลงกับตระกูลเย่อีกด้วย!” เวลานี้หลิงหยุนเล่าเรื่องทั้งหมดได้ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบเพราะหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเขาก็ได้สงบลงแล้ว.. ปัง! ทันทีที่เย่ซิงเฉินได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของหลิงหยุน..สีหน้าท่าทางของนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก นางยกมือขึ้นตบโต๊ะที่อยู่ด้านหน้าอย่างแรง จนชุดถ้วยชาทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้ากระเด็นลอยขึ้นทันที!เย่ซิงเฉินลุกขึ้นยืนพร้อมกับร้องคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ท่านอาจารย์คิดไว้ไม่ผิด! เป็นหลิงเจิ้นจริงๆด้วย!”เรื่องราวอื้อฉาวเมื่อสิบแปดปีก่อนนั้นแท้จริงมีตระกูลหลงกับตระกูลเย่แอบเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังจริงๆ และเรื่องที่ตระกูลหลงกับตระกูลเย่เอาแต่นิ่งดูดายในครั้งนั้น ทุกคนต่างก็รู้เห็นกันดี.. การนิ่งดูดายของทั้งสองตระกูลไม่ต่างจากการสนับสนุนในเมื่อสนับสนุน ก็ย่อมเป็นการบ่งบอกว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง และในเมื่อเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือความตั้งใจ!แต่หลิงเจิ้นนั้นเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของหลิงเสี่ยวและเป็นสายเลือดของตระกูลหลิง!พี่ชายคนโตของตระกูล..เพียงเพื่อต้องการจะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล ถึงกับยอมทำร้ายน้องชายร่วมสายเลือด จนเป็นเหตุให้ตระกูลหลิงถูกปิดล้อม และถูกเข่นฆ่า จนครั้งนั้นเลือดคนตระกูลหลิงแทบนองแผ่นดิน มันเป็นเรื่องที่เลวร้ายเกินไปสำหรับตระกูลหลิง..หากคนผู้นั้นไม่เหี้ยมโหดจริงก็คงยากที่จะทำเรื่องเลวร้ายถึงเพียงนี้ได้!หลิงหยุดพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“นี่ท่านแม่ก็คิดว่าเป็นหลิงเจิ้นเช่นกันงั้นรึ”และแน่นอนว่าเรื่องราวเมื่อสิบแปดปีก่อนนั้นหากจะถามหาผู้ที่รู้เรื่องดีที่สุด ก็คงจะไม่มีผู้ใดรู้เรื่องทั้งหมดได้ดีไปกว่าหลิงเสี่ยวกับหยินชิงเฉวียนอีกแล้ว!“หึ..เรื่องนี้ไม่ใช่อาจารย์เท่านั้นที่รู้ แต่ลุงหลิงเองก็รู้!”เย่ซิงเฉินตอบกลับหลิงหยุนด้วยแววตาเป็นประกายและค่อยๆ นั่งลงเพื่อเล่าเรื่องราวที่นางรู้มาให้หลิงหยุนได้ฟังต่อเย่ซิงเฉินกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น“คร้้งแรกที่ท่านอาจารย์ได้พบกับลุงหลิงนั้น หลิงเจิ้นก็อยู่กับลุงหลิงด้วย หลังจากที่ทั้งสามคนพบเจอกัน ก็พากันออกท่องเที่ยวไปตามภูเขาแม่น้ำที่สวยงาม เยี่ยมเยียนสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตามวัดวาอารามต่างๆด้วยกันเป็นเวลานานกว่าสี่เดือน.. ”“และหลังจากนั้น..เมื่อหลิงเจิ้นเห็นว่าท่านอาจารย์กับลุงหลิงเริ่มใกล้ชิดสนิทสนมจนแทบไม่ยอมแยกจากกัน หลิงเจิ้นจึงใช้ข้ออ้างว่าไม่ต้องการอยู่เป็นก้างขวางคอพวกเขาทั้งคู่ แล้วจากไป..” “ผ่านไปแปดเดือน..ท่านอาจารย์ของข้าก็ตามลุงหลิงกลับไปที่ตระกูลหลิง แต่พวกเขาทั้งคู่ได้ไปพบหลิงเจิ้นก่อน เพื่อให้หลิงเจิ้นช่วยไปบอกกล่าวกับเหล่าอาวุโสตระกูลหลิงให้เข้าใจ และได้มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจกับเรื่องราวความรักของพวกเขาทั้งคู่ เพื่อที่ทั้งคู่จะได้สามารถอยู่ในตระกูลหลิงได้อย่างราบรื่น..”“แต่กลับกลายเป็นว่า..ในคืนหลังจากที่ทั้งคู่กลับเข้าตระกูลหลิงได้เพียงวันเดียว ตระกูลหลิงก็ถูกคนของฝ่ายธรรมะ และอธรรมบุกมาถึงหน้าประตูบ้าน..”หลิงหยุนฟังเย่ซิงเฉินเล่ามาถึงตรงนี้ก็รีบยกมือขึ้นห้าม และพูดออกไปว่า “เจ้าไม่ต้องเล่าต่อ ข้าเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว..”หากหลิงเจิ้นไม่นำเรื่องของหลิงเสี่ยวกับหยินชิงเฉวียนออกไปแพร่งพรายไม่เช่นนั้นคืนต่อมาคงจะไม่มีชาวยุทธทั้งสองฝ่ายบุกเข้ามาบ้านตระกูลหลิงเช่นนั้น..แม้แต่หลิงลี่เองก็ยังสับสนอยู่นานหลายปีว่า..เหตุการณ์ในครั้งนั้นเป็นความโชคร้ายของหลิงเสี่ยว หรือว่าเป็นเพราะหลิงเจิ้นลูกชายคนโตของเขากันแน่!เพราะในครั้งนั้น..ชาวยุทธทั้งสองฝ่ายต่างก็บุกมาถล่มตระกูลหลิงอย่างรวดเร็ว และไม่เปิดโอกาสให้ตระกูลหลิงได้ตอบโต้ หรืออธิบายอะไรเลย..จุดประสงค์ของพรรคมารที่มาในครั้งนั้นมีเพียงเรื่องเดียวก็คือ.. ต้องการมานำตัวหยินชิงเฉวียนกลับไปพรรคมารเท่านั้น!และในนาทีที่ตระกูลหลิงเกือบจะถูกทำลายสิ้นซากแต่กลับเป็นตระกูลหลงที่ไม่รู้ว่าจู่ๆ ก็ปรากฏตัวมาช่วยตระกูลหลิงด้วยเหตุผลใดกันแน่ และเมื่อมาถึง.. ตระกูลหลงก็ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของเหล่าชาวยุทธฝ่ายธรรมะ และได้ขอให้หลิงเสี่ยวทำลายวรยุทธของตนเอง และประกาศที่จะไม่พบหน้าหยินชิงเฉวียนอีกจนชั่วชีวิต..และด้วยเหตุนี้..ทำให้ความต้องการของฝ่ายมารกับฝ่ายธรรมะบรรลุเป้าหมาย ทุกคนจึงยอมจากไปในที่สุด!แต่การต่อสู้ในครั้งนั้นก็ได้สร้างบาดแผลเลวร้ายให้กับตระกูลหลิงอย่างมาก ยอดฝีมือตระกูลหลิงได้ถูกสังหารตายไปมากมาย บ้างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส หลิงเสี่ยวต้องกลายเป็นผู้ไร้วรยุทธ ทำให้ครั้งนั้นหลิงหเจิ้นได้กลายมาเป็นผู้ที่มีวรยุทธ และกำลังภายในสูงส่งที่สุดในตระกูลหลิง!แม้ว่าหลิงลี่จะลังเลสงสัยว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นจะเป็นฝีมือของหลิงเจิ้นแต่เขาก็ต้องล้มเลิกความคิด และยอมยกตำแหน่งผู้นำตระกูลให้หลิงเจิ้นเป็นผู้ดูแลตระกูลหลิงต่อไป!เพราะด้วยอุปนิสัยของหลิงเจิ้น..เขาย่อมไม่เคยแสดงออกมาอย่างออกหน้าออกตาว่าต้องการขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหลิง หรือตั้งใจที่จะช่วงชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลกับหลิงเสี่ยวอย่างโจ่งแจ้ง..