03 กอดกันไหม

“มันความชอบของนิ่มไหม เหมือนที่พี่ชอบมีเรื่องชกต่อยไง” ฉันรีบพูดเพราะเขามาว่าแขวะความชอบของฉัน ชอบอ่านนิยายแล้วผิดตรงไหน

ขี้มโนก็ตัวฉันไหม หนังสือนิยายทำให้ฉันยิ้มได้เถอะ มโนว่าตัวเองเป็นนางเอก ฟินจะตาย

“มึงมันเด็กขี้เหงา” พี่เคลิ้มส่ายหัวใส่ฉัน

“นิ่มไม่เหงาหรอก พี่นั่น…อื้อ”

ครืด ครืด ครืด…

“ว่าไงฟีน” พี่เคลิ้มรีบเอามือมาปิดปากฉัน แล้วเขาก็กดรับสายคนที่โทรเข้ามาหาเขา

(…)

“ก็ว่าง ทำไม”

(…)

“เหรอ ได้ดิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ที่จริงมึงทิ้งไปเลยก็ได้นะ”

(…)

“เออ ๆ เลิกบ่น รำคาญ”

(…)

“เออ เดี๋ยวไปเลยเนี่ย” พี่เคลิ้มกดวางสาย แล้วเขาก็บีบที่ปากฉันแน่นเหมือนเขาลืมตัว

“เอ็บ!” ฉันว่าและพยายามดึงมือเขาออก

“โทษที” พี่เคลิ้มเอามือออก แล้วเหมือนเขาแปลกไป เขาดูเศร้า ถ้าในนิยายที่ฉันอ่านก็คงเหมือนคนอกหัก และกำลังจะไปเจอคนที่ทำให้ใจเจ็บ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ สกิลการมโนของฉันไม่เคยพลาด

เอ๊ะ… นี่ฉันมโนมากไปไหมนะ

“เดี๋ยวไปหาเพื่อนแป๊บนึงนะ” พี่เคลิ้มบอกแล้วก็ขับรถออกจากข้างตึกของคณะที่ฉันเรียน

สีหน้าของพี่เขาดูเกร็ง ๆ ดูเครียดยังไงไม่รู้

หลายนาทีต่อมา…

“ช็อกโกแลตไหมพี่” ฉันแกะช็อกโกแลตแล้วยื่นไปตรงหน้าของเพื่อนพี่ชาย ก็ตั้งแต่นั่งรถมากับพี่เขา พี่เขาก็ถอนลมหายใจบ่อยมาก แล้วก็เงียบนิ่งไปเลย

เหมือนเขาจะเครียด ฉันก็เลยมีน้ำใจแบ่งช็อกโกแลตที่ฉันพกไว้กินบ่อย ๆ ให้เขา

“กินแล้วหายเครียดนะพี่” ฉันคะยั้นคะยอพร้อมบอกสรรพคุณที่ฉันเชื่อไปเองว่าการกินของหวานมันทำให้เราลืมความทุกข์ใจได้ชั่วขณะ

“จริง ๆ นะจ๊ะ” ฉันยื่นไปจ่อตรงปากของพี่เคลิ้ม

“มึงแดกแต่แบบนี้ไง ตัวมึงถึงได้ขนาดนี้” เขาอ้าปากงับช็อกโกแลตจากมือฉัน แต่ก็ไม่วายหันมาตำหนิหุ่นของฉัน

“ยุ่งอะไรกับหุ่นนิ่ม” ฉันชักน้ำเสียงแล้วจากนั้นก็แกะยัดช็อกโกแลตอีกชิ้นเข้าปากตัวเอง

วุ่นวายกับหุ่นฉันอยู่นั่นแหละ

“มึงเป็นมึงแบบนี้ก็ดีนะนุ่มนิ่ม อย่าคิดว่าตัวเองแปลกประหลาดสิ ใครไม่คบเป็นเพื่อนก็เรื่องของมัน มึงเป็นคนดีใครมองไม่เห็นไม่อยากเป็นเพื่อนก็เรื่องของมัน โลกนี้มันโหดร้าย มึงจะมามโนว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง มีเพื่อนมากมายรายล้อมแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ เลิกกดตัวเองให้ต่ำสักที ไอ้พวกที่พูดที่ว่ามึงนั่นแหละที่ต่ำยิ่งกว่าบัวในตม อย่าไปแคร์ อย่าไปเก็บมาคิด เป็นมึงในแบบที่มึงอยากเป็น มึงจะทำอะไรก็ทำเลย ถ้ามันไม่เดือดร้อนคนอื่นก็ไม่ต้องไปสนคำพูดคน ถ้ามึงมัวแต่เก็บคำพูดคนอื่นมาคิด ชีวิตมึงจะมีความสุขไหม เกิดชาติเดียวเอาให้คุ้ม อย่าไปแคร์คำพูดหมา ๆ พวกนั้น” อะไรเข้าสิงให้พี่เคลิ้มมันพูดแบบนี้

“ช็อกโกแลตชิ้นนั้นผสมอะไรที่ผิดปกติแน่เลย พี่เคลิ้มถึงได้ขี้บ่นแบบนี้” ฉันแกล้งพูดแล้วหันมองออกนอกกระจก

ไอ้พี่บ้านี่ จะมารู้จักฉันมากเกินไปแล้วนะ แค่เป็นเพื่อนพี่ชายฉัน ทำมาเป็นพูดดี

“ไอ้อ้วน”

“…” ฉันเฉยไม่พูดอะไรต่อ ไอ้พี่บ้านี่แทบจะเป็นคนเดียวที่เรียกฉันว่าอ้วนแล้วฉันไม่โกรธ

เหตุผลที่ไม่โกรธนั่นเหรอ ก็แค่แม่ฉันบอกว่า…อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา

แล้วไอ้พี่บ้านี่มันก็เป็นทั้งคนบ้า และคนเมาในบางเวลา